من دیشب Balatro رو نصب کردم (برای بار دوم)‌ و امروز عملاً توی هر زمان خالی‌ای که داشتم رفتم سراغش. اینکه کل مرحله‌های اصلیشو رفتم و بدون هیچ skip تونستم تمومش کنم دقیقا برنده شدن باس فایت‌ها رو داشت (شایدم بهتر)

آهنگ‌هاشم واقعا ده از ده

چون تو توییتر گذاشتم فکر کنم اینجا هم بد نباشه بذارم.

تقریبا سلف پرتره
اجرا شده با میدجورنی و پروکریت

توی این یک دهه‌ی اخیر (۲۰۱۵-۲۰۲۵) ژانر سایبرپانک خیلی غیرقابل پیش‌بینی تبدیل شد به یکی از اصلی‌ترین ساب‌ژانرهای علمی تخیلی و توی همین ده سال اندازه‌ی کل تاریخش پیشرفت کرد. من تقریبا هر سال پیگیر ساب‌ژانرهای Punk Punk هستم و توی همین چند سال دیدم که چطور از ۷ تا شاخه، رسیده به حدود ۳۵ تا که به طرز عجیبی با هم متفاوتن و هر کدوم فقط همون DNA اصلی پانک رو دارن، وگرنه مسیر متفاوتی رفتن.

و توی این چند سال من خیلی خیلی وقت گذاشتم تا تمام دیتاهای جالب از سایبرپانک و بقیه‌ی ژانرهای شبیه‌ش رو جمع کنم. متاسفانه حتی منبعی مثل Tv Troops هم کامل نیست و خیلی از آثار مهم رو جا انداخته. معمولا همه‌ی مقاله‌ها ترجیح می‌دن نئورومنسر رو شروع سایبرپانک در نظر بگیرن (اشتباه، یک سال قبل از چاپ نئورومنسر یک داستان کوتاه به اسم سایبرپانک توی مجله‌ی Amazing Stories چاپ شده). یا حتی برن عقب‌تر و Do Androids Dream of Electric Sheep? رو شروع سایبرپانک بدونن (فیلمی که ازش ساختن، بلید رانر، هم توی ذهن خیلی‌ها حداقل شروع ویژوال سایبرپانکه). اما اینقدر این ساب ژانر گستردس و خیلی از موارد همزمان توی کشورهای مختلف جلو رفتن (بی خبر از هم) که تا حدودی میشه گفت ۸۰-۹۰ درصد از مدیاهای سایبرپانک الان زیر کارهای بزرگتر دفن شدن.

چند وقتی هست که توی فکرشم تا این مدیاهایی که واقعا بهشون کم توجه شده رو یه جایی بنویسم. شک دارم به درد کسی بخوره یا اصلا کسی توی ایران پیگیرانه "سایبرپانک" رو دنبال کنه. اما راستش برای خود من خیلی جالب بودن و جزو معدود چیزهاییه که نزدیک یک دهه‌ی کامل برام جالب مونده.

مطمئن نیستم با وضعیت فعلی زندگیم این یه مجموعه متن مرتب با زمان بندی انتشار باشه. چون خیلی از چیزهایی که میخوام بنویسم توضیحِ اون مدیا نهایتا دو خطه، بعدش چند صفحه باید ربطش به بقیه رو بنویسم و کار نسبتا زمان‌گیریه.

ولی فعلا "دستکم" این یکی رو امشب داریم، برای بقیه‌شم خدا بزرگه:))

اگه پیگیر سینمای سای فای باشین، اسم دن اوبنن یکی از تکرار شده‌ترین اسم‌هاست. از کارگردانی The Return of the Living Dead گرفته تا جلوه‌ی ویژه‌ی تریلوژی اورجینال جنگ ستارگان و بعدتر حضورش به عنوان نویسنده توی اولین فیلم Alien و Total Recall، اوبراین شبیه یه اسطوره روی سینماست. یکسری از اختراع‌ها (شایدم بگیم اکتشاف)ی اوبراین باعث شدن کلا cgi و جلوه‌های ویژه‌ی محیطی مسیرشون عوض بشه و به جاهای جالبی برسن.

ولی چیزی که مهمه اینه که دن اوبنن یکی از کسایی بود که خودوروفسکی برای فیلم Dune (که هیچ وقت نساخت) توی ذهنش داشت و به حدی از انتخابش مطمئن بود که ازش خواست آمریکا رو ول کنه بیاد به پاریس تا روی Dune کار کنن. اون پروژه همونطور که همه میدونن به جایی نرسید، ولی دن اوبراین و موبیوس رو با هم آشنا کرد. نتیجه‌ی آشنایی این دوتا شد یک گرافیک ناول به اسم: The Long Tomorrow

اوایل دهه‌ی هفتاد میلادی کمیک هنوز درست شکل نگرفته بود، مشخصا داشت قوی‌تر می‌شد ولی هنوز بخش بزرگی از "زبان بصری" کمیک وجود نداشت و صرفا مجله‌های کوچیک‌تر سعی می‌کردن با کارهای تجربی این رو پیش ببرن. برای همین وقتی که دن اوبنن ایده‌ی خودش (که برای انیمیشن بود)‌ رو به موبیوس گفت، در اصل مدیای کمیک توی موقعیتی نبود که یه چیز به این پیچیدگی رو بخواد ارائه بده. ایده‌ی The Long Tomorrow و دنیایی که ساخته به مراتب پیچیده‌تره به نسبت کارهای هم‌دوره‌ی خودش. اما همین پیچیدگی باعث شد که موبیوس دنیای چند طبقه، ماشین‌های پرنده و مودِ نئو نوآر رو با تفاوت زیادی به نسبت کارهای قبلی طراحی کنه. درسته که امضای تصویرسازی موبیوس توی هر پنل هست، اما کلیت این کار کاملا با قبلی‌ها متفاوته.

این جلوتر از زمان خودش بودن، خیلی قبل از اینکه ما تولد سایبرپانک رو به صورت خیلی قانونمند توی نئورومنسر داشته باشیم، شکل داده. The Long Tomorrow شبیه یه پله که کارهای دوران طلایی علمی تخیلی رو وصل می‌کنه به آثاری که دهه‌ی هشتاد اومدن. شما خیلی سخت می‌تونین یکی از آثار مهم سایبرپانک دهه‌ی هشتاد و نود رو پیدا کنین که یک جایی به این گرافیک ناول ربط نداشته باشه.