The Magic Order (2019- )

دیشب خیلی اتفاقی دیدم والیوم چهارم The Magic Order اومد و فهمیدم دیگه وقتشه استارتشو بزنم (ظاهرا والیوم پنجم که در حال انتشاره آخرین جلده). یه ترکیب بود از سوپرانو، هری پاتر و (کمیک) سندمن که واقعا هیچ‌چیز اورجینالی نداشت ولی به حد کافی سرگرم کننده بود که راضیم کنه کل مجموعه رو بخونم. اینطوری نیست که بگم کلیشه‌ایه، واقعا داستانش خوب بود و توییستِ درست و حسابی‌ای هم داشت. اما می‌شه گفت که مثلا هیچ شخصیتی واقعا اورجینال نبود و به نوعی یه ادای دین (کپی هم می‌تونین بگین) از شخصیت‌های معروف داستان‌های دیگه بود. مثلا کاردِلیا مون‌استون (یکی از شخصیت‌های اصلی) یه از لحاظ ظاهری و اخلاق و حتی نوع حرف زدن شبیه "مرگ" توی سندمن بود.

اما در کل کمیک فان و جالبی بود، طراحی‌های خوبی داشت و مثل بقیه‌ی کمیک‌های غیر سوپرهیرویی مارک میلر یه استایل خیلی کلاسیکی توی پنل‌هاش و استفاده ازشون برای داستانگویی داره که مشخصا اگه یکی به این استایل علاقه داشته باشه، از The Magic Order هم خوشش میاد.

از اینجا می‌تونین دانلود کنین.

این چند روز آرت بوک آرکین رو خوندم. به نظرم از لحاظ ویژوال و صفحه آرایی با اختلاف خیلی خیلی زیادی بهترین آرت بوکیه که تا حالا دیدم، یعنی کاری که دیزاینرش کرده واقعا در حد کاریه که خودش انیمیشن انجام داد. در کل اطلاعات خوبی هم میده، یعنی داره بیشتر تعریف می‌کنه که چی شد که هر بخش رو اضافه کردن و... ولی وقتی در مورد تکنیک‌هاشون حرف می‌زنه دوتا حالته، یا داره کاملا دروغ می‌گه، راه نداره که اون کار رو کرده باشن و نتیجه گرفته باشن. توی سریال کاملا مشخصه که یه مسیر دیگه‌ای رو رفتن. یا اینکه کلا داره قایم می‌کنه تکنیکشونو. خیلی از آرت بوک‌ها اینطورین که اصل کاری رو نمی‌گن، ولی آرکین با دقت زیادی داره فوت کوزه‌گری انیمیشن رو بین یکسری اطلاعات اشتباه قایم می‌کنه.

برام جالبه که ترجیح دادن این کار رو بکنن. چون مشخصا اون اطلاعات فقط به درد یکسری حرفه‌ای توی انیمیشن می‌خوره و از اون سمت حتی یکی مثل من که آماتوره می‌تونه متوجه بشه اینطوری دروغ گفتن. نمی‌تونم بفهمم چرا این کار رو می‌کنن.

چند ماهی هست که دارم فکر می‌کنم شاید یه دوره‌ی آنلاین برای آموزش مقدماتی تصویرسازی نیازه. چون ظاهرا تمام دوره‌هایی که اون بیرونه تمرکزشون روی تکنیکه و ابزار و... شده و اون بخش هم خیلی خوبه، یعنی منکر نمی‌شم که اجرا مهمه ولی خب... تصویرسازی یکسری قوانین و پایه‌های مختلف هم داره که ما هیچ منبعی براشون به فارسی نداریم. همین باعث شد یکم تمرکز مطالعه‌هام رو ببرم سمت تصویرسازی و تاریخش. چند روزی هست که دارم در مورد Editorial Illustration می‌خونم. ما متاسفانه از اوایل دهه‌ی هشتاد به بعد دیگه این مدل طراحی رو نداریم چون روزنامه‌ها و مجله‌ها به مرور سقوط کردن و چه از لحاظ محتوایی، چه ظاهری کاملا از بین رفتن.

با این حال چند سالیه که حس می‌کنم Editorial Illustration توی ایران داره محبوب می‌شه، خیلی توی اینستاگرام می‌بینم (مخصوصا دو سال اخیر که تقریبا تمام تصویرسازی‌ها رفته این سمت) و متاسفانه به نظر میاد بیشتر کسایی که فعالن توی این زمینه با تاریخش و کلا بخش ایده آشنایی خیلی زیادی ندارن. از اون سمت تکنیک‌هایی که توی ایران آموزش می‌دن محدوده به ۴-۵ مورد که به مرور باعث می‌شه تقریبا تمام کارها شبیه هم بشن.

نمی‌دونم حالا که زندگی اینقدر غیرقابل پیش‌بینی شده فرصت کنم حدود ۲۰ ساعت ویدیو ضبط کنم برای بخش تئوری تصویرسازی Editorial یا نه. حتی شک دارم افراد زیادی باشن که بخوان بخش تئوری رو یاد بگیرن و اگه ساختم چطور پخشش کنم (پولی یا رایگان). ولی یه چیزیه که توی ذهنم بوده این مدت و حس کردم بد نیست به اشتراک بذارمش.