بچه که بودم یه شبکه‌ی عربی یه سریال دایناسوری پخش می‌کرد که خیلی دوستش داشتم، حتی درست یادم نمیاد که چطوری بود ولی اینکه یک پسر بچه با دایناسورها دوست بود رو کامل یادمه. چند ماه پیش خیلی گشتم دنبالش و رسیدم به یک مجموعه‌ به اسم DINOTOPIA. جیمز گرنی یک مجموعه به اسم DINOTOPIA رو بین ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۷ نوشت و تصویرسازی کرد، من چند وقت اخیر فرصت کردم جلد اولش رو بخونم و بالاخره دیشب تموم شد. خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم از سبک کارش، توجهی که به جزئیات داره و به طور کلی، عشقی که به این قضیه داره. من اصلا یادم نمیاد که آخرین بار کی یه کتاب رو خوندم که اینقدر توی جزئیات یک دنیا دقیق باشه.

جلد اول داینوتوپیا همون ساختار خیلی معروف رو داره که یک نفر دفترچه‌ی یه کاشف رو پیدا کرده و اون نوشته که چطور با پسرش کشتیشون غرق شده و دلفین‌ها اونا رو بردن توی یه جزیره که دایناسورها و آدم‌ها با هم زندگی می‌کنن. ادامه‌ی داستان در مورد اینه که چطور این دو نفر با جامعه‌ی داینوتوپیا بُر می‌خورن و جاهای مختلفش رو می‌بینن، با اقلیم‌هاش آشنا میشن و بی‌وقفه داره اطلاعات مختلف از فرهنگ، علم و تاریخ این جزیره رو می‌ده. در کل توی داستان اتفاق خاصی نمی‌افته، تقریبا هیچ کشمکشی وجود نداره. همه چیز توی chillترین حالت ممکن می‌گذره و همه به نظر خیلی خوشحال میان. این اولین باریه که یه یوتوپیای درست می‌بینم که واقعا "آرمان شهر" رو نشون داده نه یه آرمان شهر با هزارتا کثافت زیرش.

اما فکر کنم فقط بخوام از داستانش بگم بخش اصلی که طراحی‌هاشه جا میمونه (من واقعا دوست دارم از داستانش حرف بزنم، این یکی از بهترین دنیاسازی‌هاییه که دیدم. اما خیلی خسته‌م و کارهامم عقبه). جیمز گرنی یکی از مهم‌ترین طراح‌های فانتزی و علمی تخیلیه. دوتا از کتاب‌های آموزشیش رو قبلا خونده بودم و خیلی تاثیر داشتن روی نوع کار کردنم. اینجا حتی یک تصویرسازی پیدا نمی‌کنین که "کامل" نباشه. توی تصویرسازی زیاد پیش میاد که یکسری جزئیات برای بالا بردن سرعت و راحت‌تر شدن حذف بشن، اما گرنی همشونو با یه دقت عجیبی انجام داده. حتی دورترین جزئیات هم بهشون فکر شدن، خیلی وقت‌ها توی داستان اهمیت پیدا می‌کنن. این دقیقا همون چیزیه که باعث می‌شه یک کار مثل داینوتوپیا جالب بشه، همه‌ی جزئیات بهشون از قبل فکر شده. اگه اونجا هستن دلیل دارن.

در کل از جلد اول خیلی راضی بودم، چهار جلده در کل و حدس می‌زنم امشب قراره جلد دومشو استارت بزنم. فایلش رو پایینِ همین نوشته می‌فرستم.

سال ۲۰۰۲ یه مینی سریال از روی داینوتوپیا ساختن که اصلا جالب نبود (نصف یه قسمت رو دیدم، خیلی زمان تاثیر بدی روش گذاشته). با توجه به زمانی که اومده حدس میزنم از اولین سریال‌هاییه که بخش بزرگیش CGI بوده. داستانشم خیلی فرق داره. به محض منتشر شدن و موفق بودن مینی سریال، یک سریال هم از روش ساختن که چندان موفق نبوده و خیلی زود کنسل میشه.

به جز این دوتا، یک سریال انیمیشنی (صدا و سیما نشون میداد) و سه تا ویدیو گیم هم ازش ساخته شده.

بعد از اینکه جلد اول خیلی موفق میشه و حدود یک میلیون نسخه می‌فروشه، جورج لوکاس میاد تا فیلمشو بسازه. اما بنا به هر دلیلی منصرف میشه. چند سال بعد The Phantom Menace از استاروارز میاد و... شهر Naboo کاملا کپیه از روی پایتختِ داینوتوپیا.
جیمز گرنی هم بهش اشاره می‌کنه توی صحبت‌هاش ولی هیچ‌وقت پیگیر کپی رایتش نمی‌شه.

A Beetle Is Shy - Dianna Hutts Aston, Sylvia Long (2016)

امروز این کتاب رو پیدا کردم، یه کتاب کودک خیلی ساده در مورد حشراته. اما اولین باریه که می‌بینم یه تصویرساز اینقدر بالانس خوبی بین تصویرسازی علمی و کودک تونسته درست کنه. اینکه حشرات خیلی رنگ‌های خوبی دارن هم قطعا کمکش کرده، اما به طور کلی برای مطالعه‌ی تصویرسازی عالیه.