من اصلا نمی‌فهمم Nobody Wants to Die چطور اینقدر ناشناخته مونده. یکی از بهترین بازی‌های ایندی عمرم بود و جز گیم پلی و داستان فوق‌العاده، من توی عمرم هیچ ویدیو گیمی ندیدم که توی این سطح بتونه اتمسفر رو درست در بیاره. به عنوان یکی که تقریبا تمام کتاب‌های سایبرپانک مهم رو خونده، انیمه‌ها رو دیده و با ویدیو گیم‌هاش زندگی کرده؛ فقط می‌تونم بگم بازی "سایبرپانک" عالی بود، اما جلوی Nobody Wants to Die اصلا حرفی برای گفتن نداره (از لحاظ اتمسفر). من این بازی که حدود ۶ گیم پلی داره رو توی حدود ۱۳ ساعت تمومش کردم، از بس می‌ذاشتم خیلی جاها کند پیش بره تا از موسیقی و فضاش لذت ببرم.

گرافیک و ظاهرش شبیه بازی‌های شوتر اول شخصه، ولی کلا توی بازی درگیری فیزیکی خاصی نبود‌ و کلش حل کردن چندتا پرونده‌ی جنایی توی نیویورکِ چند قرن دیگه‌س. توی این دنیا یک شرکتی هست که بدن‌های جدید می‌سازه و هر کسی می‌تونه وقتی بدنش مشکل پیدا کرد آگاهی و ذهنشو منتقل کنه به بدن جدید (دقیقا شبیه Altered Carbon). شخصیت اصلی هم یک کاراگاهه که دستگاهی داره که می‌تونه باهاش زمان‌های مختلف رو توی مکان محدود ببینه. مثلا ببینه که توی شعاعِ ۱۰ متری‌ جایی که ایستاده یک روز قبل چه اتفاقی افتاده. مکانیک حل کردن پازل‌ها به شدت جالبه و تا آخر بازی خسته کننده نشد. داستانش هم خیلی شبیهه به کتاب‌های کلاسیک سایبرپانک که با نوآر ترکیب شده.

برای یک استودیوی لهستانی خیلی کوچیک که کل این بازی رو با آنریل ۵ ساختن، Nobody Wants to Die شاهکار بود. یعنی به نظرم لیاقت داشت نه تنها بهش خیلی توجه بشه، حتی می‌تونست توی دستکم ۲-۳ تا بخش کاندید جایزه‌ی Game Award بشه.

چند وقته خیلی علاقه پیدا کردم به تغییراتی که موجودات افسانه‌ای توی دوره‌های مختلف داشتن (فکر کنم از سوالی که اینجا پرسیدم مشخصه). توی همین تحقیق کردن‌ها رسیدم به هیولاهای دریایی توی نقشه‌های مختلف، مخصوصا دوران قرون وسطا و رنسانس. ظاهرا هنرمندها اهل این نبودن که برن جایی رو شخصا ببینن و تقریبا تمام حیوون‌ها رو بر اساس توصیف ملوان‌ها طراحی می‌کردن و خب... ملوان‌ها خیلی لاف می‌زدن. می‌شه این رو به طرز خنده‌داری توی طراحی‌هاشون دید، مثلا وال‌ها دوتا دودکش روی سرشون دارن که بخار ازشون میاد بیرون XD