چیزی که خیلی بامزه‌س در مورد همه‌ی اینا، یک نقاش به اسم Ken Kelly ـه. کن کلی توی زمینه‌ی آرت‌ورک و کانسپت‌های کونان خیلی آدم مهمیه، حتی سال‌ها قبل از اولین اقتباس سینمایی کارهای مربوط به کونان رو می‌کشید و بخش بزرگی از وایبِ کونان که بعدا همه جا استفاده شد از کارهای کن کلی بود. ولی به طور کلی آدم خوش‌نام و حتی مهمی توی تاریخ فانتزی نیست، در حالی که با توجه به دست آوردهاش باید خیلی معتبرتر باشه.

دلیلشم شوهر عمه‌شه: فرانک فرازتا (Frank Frazetta) که تقریبا همیشه اسمِ اول توی بحثِ "بهترین نقاش علمی تخیلی و فانتزی" بوده و هست و احتمالا خواهد بود. کن کلی توی تمام دوران فعالیتش نسخه‌ی ارزون‌تر و قابل دسترسی فرانک فرازتا بود. تقریبا هر جایی که با کن کلی کار کرده دلیلش این بوده که پولش نمی‌رسیده تا با فرانک فرازتا کار کنه. دقیقا مثل بند Manowar که بیشتر کاورهاش رو کن کلی طراحی کرده. به خاطر موفق شدن بندهای که کن کلی براشون طراحی کرده (معروف‌ترینشون Kiss و Rainbow بودن) الان کارهاش به عنوان کلاسیک‌ حساب می‌شن و خیلی طرفدار دارن.

چند روز پیش که در مورد جهنم و تصویرسازیش نوشتم، یه کتاب از وین بارلو (قبلا اینجا گفته بودم چه‌قدر بهش ارادت دارم) پیدا کردم که تمرکزش روی تصویرسازی ساکن‌های جهنمه. مثل بیشتر کتاب‌هایی که از بارلو خوندم، اینم داستان خیلی جالبی داشت. در مورد سیاست توی جهنمه و اینکه چطور موجودات مختلف دارن سعی می‌کنن توی سلسله مراتب قدرت جای بهتری پیدا کنن یا برگردن به بهشت. اونقدر متن عجیبی نیست،

کتابِ God's Demon که اواخر دهه‌ی ۲۰۰۰ چاپ شده رو موبیوس ویرایش کرده، خیلی مشخصه توی طراحی‌ها و متن. بیشتر شبیه یک نسخه‌ی بازسازی شده کمدی الهی دانته با دیدِ فانتزی و مجله‌های پالپِ قرن بیستمه. جلد دوم این کتاب اسمش The Heart of Hell ـه که متاسفانه هر لینک تورنتی که براش پیدا کردم کار نکرد.

من کتاب صوتیشو گوش کردم و نقاشی رو خودم پیدا کردم و دیدم، اگه کسی خواست بگه تا کتاب صوتیشو آپلود کنم براش.

اگه توضیحات بیشتری می‌خواین اینجا رو بخونین. اگه هم نمونه از متن کتاب و توضیحاتِ خود وین بارلو رو نیاز دارین توی سایتش هست.

چند هفته‌س خیلی فرصت بازی کردن پیدا نمی‌کنم، اصلا فرصت هیچ چیزی جز کار کردن رو ندارم.

برای همین رفتم سراغ بازی‌هایی که معمولا زیاد وقت نمی‌گیرن، اولینشون هم Wingspan ـه. احتمالا اگه اهل بُردگیم باشین می‌شناسینش. من تا حالا نسخه‌ی فیزیکیش رو بازی نکردم، تازه می‌خوام امشب بخرمش. ولی این ویدیو گیمی که از روش ساختن خیلی فانه، با حساب اکسپنشن‌هاش نزدیک ۳۵۰تا کارت پرنده داره که همشون خیلی دقیق بر اساس اون پرنده طراحی شدن.

گیم‌پلی سرگرم‌کننده‌ای داره، در کل اتفاق خاصی نمیوفته و نبایدم بیوفته. حتی به نسبت بیشتر بُردگیم‌هایی که بازی کردم سیستم ساده‌تری داره. خیلی ازش راضیم و موقع بازی کردنش بهم خوش می‌گذره.

حتما وقتی نسخه‌ی فیزیکی رو خریدم دوباره در موردش می‌نویسم.

Kill Six Billion Demons - Tom Bloom (2013 - )

از ۶ جلد تا الان ۵ جلدش اومده، من هم ۳ جلدش رو خوندم و منتظرم جلد آخرش توی چند ماه آینده بیاد و بقیه‌ش رو بخونم. پس نمی‌شه گفت این یه ریویوی کامله، احتمالش هست نظرم عوض بشه.

بین وب‌کمیک‌هایی که خوندم این یکی از بهترین‌هاش بود. میزان توجهی که به جزئیات شده بود واقعا عجیبه، حتی توی گرافیک ناول‌هایی که به جزئیاتشون معروفن جلوی این ساده به نظر میان. توی هر جلدش یکسری شات خیلی خوب داره (مثل این‌هایی که بالا گذاشتم). اما به طور کلی جز طراحی چشم‌گیرش و lore نسبتا خوب، چیز چندان مهمی نداشت. یعنی داستان یه سفر قهرمان خیلی ساده‌س، شخصیت‌پردازی‌ها با عجلن و عمق پیدا نمی‌کنن.

اما جزو اون چیزهاییه که صرفا برای دنیای خوبش و طراحی‌هاش قراره به همه پیشنهادش کنم. مسترکلس حرکت و حالت‌های مختلف بدن توی ساده‌ترین روش طراحیه. از اینجا می‌تونین دانلود کنین.

Transformers One (2024)

من تقریبا هیچ انتظاری از انیمیشن ترنسفورمز نداشتم چون آخرین باری که این سری هیجان زدم کرد حدود ده سال پیش و با فیلم Age of Extinction بود. توی این دهه هیچ متریالی از این فرانچایز حتی جالب هم نبوده و به نظرم مشکل اصلیشون اینه که هر بار سعی کردن مسائل روز دنیا رو توی فیلمشون نشون بدن، بعد حتی درست هم مشکلات رو درک نکردن. برای همین همشون توی حد فاصل نوشته شدن فیلمنامه تا رسیدن به دست مخاطب out dated شدن که مشکل خیلی احمقانه‌ایه.

ولی این انیمیشن خوبی بود! فارغ از این که برای هزارمین بار orgin story رو گفتن (بله، بازم عوضش کردن)، داستان نسبتا جالب و سر راستی داشت و من رو یاد انیمیشن‌های سریالی اوایل ۲۰۰۰ انداختن. شاید چون انتظار داستان خوبی نداشتم با روایت و بقیه‌ی چیزها هم اوکی بودم، ولی چیزی نیست که بتونم بگم خوب بود. از اون سمت به نظرم کارگردانی خیلی قوی‌ای داشت، یعنی کل این مدت من یک شات اشتباه یا شکستن خط فرضی ندیدم که برای انیمیشن واقعا عجیبه، نمونه‌های کمی اینطوری بودن.

به نظرم مهم‌ترین چیزی که این انیمیشن داره ویژوال‌هاشه، به طرز غیرقابل انتظاری خوبن. یعنی می‌شد هر جایی رو نگه داشت و اسکرین شات گرفت، اینقدر که همه‌ چیز خوب مدل و رندر گرفته شده بود. توی کامپوزیت صحنه‌ها (کنار هم چیدن) به تمام حرکات و استفاده‌ها دقت کرده بودن، بازم یکی از چیزهایی که چند ساله داریم کمتر می‌بینیم به خاطر زمان‌بر بودنش. هر کدوم از شخصیت‌ها پالت رنگ متفاوتی داشتن که باعث می‌شد تشخیصشون راحت باشه (برخلاف فیلم) و اصلا نترسیده بودن از نشون دادن اکستریم لانگ شات و محیط‌های بزرگ.

خوشحالم که ادامه‌ش تایید شده، حدس می‌زنم اگه سه‌گانه‌ش رو کامل بسازن تبدیل بشه به بهترین مدیایی که از ترنسفورمز داریم.