The Puma Blues - Stephen Murphy, Michael Zulli (1986 - 1989)
کمیک پوما بلوز روی چند ساله که توی لیستهای مختلف یا مقالهها میبینم و معمولا ازش به عنوان یکی از بهترین کمیکهای غیر سوپرهیرویی یاد میشه. حتی کسایی مثل آلن مور و نیل گیمن هم بارها به تاثیر این کمیک روی خودشون اشاره کردن و این باعث میشه تصور کنم حداقل غیرمستقیم روی خیلی چیزهای دیگه هم تاثیر داشته. این هفته فرصت کردم بخونمش و میتونم بگم راضی بودم. کمیک جالبیه که اتفاقاتش توی سال ۲۰۰۰ میگذره، بعد از اینکه نیویورک توی یک حملهی تروریستی/اتمی کامل نابود شده. حالا شخصیت اصلی داستان توی (احتمالا)یک منطقهی حفاظت شده زندگی میکنه و شغلش اینه که به حیوونهایی که به خاطر تغییرات طبیعت جهش یافته شدن شلیک کنه و اونها رو به یک محیط دیگه بفرسته.
بیشتر این کمیک یک استیتمنته برای اینکه ما به عنوان انسان چه بلایی سر طبیعت اوردیم و اصلا خودمون و نژادمون اونقدر مهمی نیستیم، پس حق نداریم اینقدر وحشیانه رفتار کنیم به نسبت همه چیز. داستانش هم خیلی جاها به سمت رئالیسم جادویی میره، مرز بین واقعیت و تخیل اونقدر مشخص نیست. همین باعث میشد خوندنش خیلی سخت بشه، من بخشهای زیادی از داستان یا مفهوم پشتش رو نمیفهمیدم. به نظرم یک بخش از این غیرقابل فهم بودنش برمیگرده به اینکه حدود چهل سال پیش منتشر شده و اون موقع هنوز یکسری از روشهای روایت و طراحی توی کمیک به تکامل نرسیده بودن. شاید اگه الان سعی میکردن بنویسنش این اتفاق نمیافتاد.
در کل خیلی تجربهی خوندن خوبی بود. پوما بلوز شبیه یک تیکه از پازله که اگه نباشه بقیهی بخشها ممکنه درست به نظر نیان. طراحیهاش تاثیرگذار بودن و از بیشتر هم نسلهاش یک سر و گردن بالاتره.
از اینجا میتونین دانلود کنین.
کمیک پوما بلوز روی چند ساله که توی لیستهای مختلف یا مقالهها میبینم و معمولا ازش به عنوان یکی از بهترین کمیکهای غیر سوپرهیرویی یاد میشه. حتی کسایی مثل آلن مور و نیل گیمن هم بارها به تاثیر این کمیک روی خودشون اشاره کردن و این باعث میشه تصور کنم حداقل غیرمستقیم روی خیلی چیزهای دیگه هم تاثیر داشته. این هفته فرصت کردم بخونمش و میتونم بگم راضی بودم. کمیک جالبیه که اتفاقاتش توی سال ۲۰۰۰ میگذره، بعد از اینکه نیویورک توی یک حملهی تروریستی/اتمی کامل نابود شده. حالا شخصیت اصلی داستان توی (احتمالا)یک منطقهی حفاظت شده زندگی میکنه و شغلش اینه که به حیوونهایی که به خاطر تغییرات طبیعت جهش یافته شدن شلیک کنه و اونها رو به یک محیط دیگه بفرسته.
بیشتر این کمیک یک استیتمنته برای اینکه ما به عنوان انسان چه بلایی سر طبیعت اوردیم و اصلا خودمون و نژادمون اونقدر مهمی نیستیم، پس حق نداریم اینقدر وحشیانه رفتار کنیم به نسبت همه چیز. داستانش هم خیلی جاها به سمت رئالیسم جادویی میره، مرز بین واقعیت و تخیل اونقدر مشخص نیست. همین باعث میشد خوندنش خیلی سخت بشه، من بخشهای زیادی از داستان یا مفهوم پشتش رو نمیفهمیدم. به نظرم یک بخش از این غیرقابل فهم بودنش برمیگرده به اینکه حدود چهل سال پیش منتشر شده و اون موقع هنوز یکسری از روشهای روایت و طراحی توی کمیک به تکامل نرسیده بودن. شاید اگه الان سعی میکردن بنویسنش این اتفاق نمیافتاد.
در کل خیلی تجربهی خوندن خوبی بود. پوما بلوز شبیه یک تیکه از پازله که اگه نباشه بقیهی بخشها ممکنه درست به نظر نیان. طراحیهاش تاثیرگذار بودن و از بیشتر هم نسلهاش یک سر و گردن بالاتره.
از اینجا میتونین دانلود کنین.
❤1
Songs from the Second Floor - Roy Andersson (2000)
همیشه بهترین فیلمهای کمدی برام اونایی بودن که انتظار نداشتم کمدی باشن. فکر میکردم این فیلم هم مثل بقیهی آثار روی اندرسون به سمت درام و پوچگرایی بره، اما بیشتر کمدی و خب... پوچگرایی بود. به عنوان کمدی هم به حد کافی خندهدار و باهوش بود که به عنوان مخاطب حس بدی نگیرم.
دوست ندارم در مورد داستانش بگم چون حس میکنم بهترین حالتش وقتیه که بدون پیشزمینهی قبلی دیده بشه. جالبترین چیز در موردش اینه که چطور فیلم میاد زندگی آدمها توی کشور سوئد (که تقریبا هیچ شباهتی به ایران نداره) رو میسازه و من اینجا درکش میکنم، حتی خیلی خوب میفهمم اون صحبتش در مورد زندگی چیه. در حالی که فهمیدن فیلمهای ایرانی توی چند سال اخیر تقریبا غیرممکن شده و فقط سعی میکنن دلسوزی بخرن برای شخصیتهاشون.
همیشه بهترین فیلمهای کمدی برام اونایی بودن که انتظار نداشتم کمدی باشن. فکر میکردم این فیلم هم مثل بقیهی آثار روی اندرسون به سمت درام و پوچگرایی بره، اما بیشتر کمدی و خب... پوچگرایی بود. به عنوان کمدی هم به حد کافی خندهدار و باهوش بود که به عنوان مخاطب حس بدی نگیرم.
دوست ندارم در مورد داستانش بگم چون حس میکنم بهترین حالتش وقتیه که بدون پیشزمینهی قبلی دیده بشه. جالبترین چیز در موردش اینه که چطور فیلم میاد زندگی آدمها توی کشور سوئد (که تقریبا هیچ شباهتی به ایران نداره) رو میسازه و من اینجا درکش میکنم، حتی خیلی خوب میفهمم اون صحبتش در مورد زندگی چیه. در حالی که فهمیدن فیلمهای ایرانی توی چند سال اخیر تقریبا غیرممکن شده و فقط سعی میکنن دلسوزی بخرن برای شخصیتهاشون.
کانگ توی کمیکهای مارول خیلی خشنه، حتی به سطح جنون نزدیک میشه ولی هیچوقت پتانسیل کاملش رو استفاده نکردن. بیشتر ترجیح دادن یک شخصیت قوی باشه که "ممکنه" همه کاری بکنه ولی معمولا نمیکنه چون نویسندههاش میترسیدن باهاش از خطهای قرمز رد بشن. این قضیه توی فیلمهاش حتی بدتر هم شدن، جاناتان میجر بازیگر خوبیه ولی اصلی مناسب این نقش نبود. تغییر پوستش از آبی به سیاه (از ترس اتهام نژادپرستی) یکی از احمقانهترین اشتباههای مارول بود.
دوست داشتم پرترهای که از کانگ میکشم حسِ رنگهای متنوع کمیکهای قدیمیش رو داشته باشه. به نظرم کانگ و به طور کلی ماهیتش اینقدر ترسناکه که نیازی نداشت هیچوقت مثل دارث ویدر کامل سیاه بپوشه، حتی بیشتر مایل بود جلب توجه کنه. در کل تکنیک این یکی خیلی کم متفاوته با بقیهی این کالکشن، نوع رنگگذاریهام رو تغییر دادم تا ببینم چی میشه.
دوست داشتم پرترهای که از کانگ میکشم حسِ رنگهای متنوع کمیکهای قدیمیش رو داشته باشه. به نظرم کانگ و به طور کلی ماهیتش اینقدر ترسناکه که نیازی نداشت هیچوقت مثل دارث ویدر کامل سیاه بپوشه، حتی بیشتر مایل بود جلب توجه کنه. در کل تکنیک این یکی خیلی کم متفاوته با بقیهی این کالکشن، نوع رنگگذاریهام رو تغییر دادم تا ببینم چی میشه.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
لویی-فردینان سلین و توتو (طوطیش)
عکسهاشون خیلی حس خوبی بهم دادن. ظاهرا توتو بعد از مرگ سلین توی سال ۱۹۶۱ مدت زیادی افسرده بوده و سال ۲۰۲۱ هم به خاطر کهولت سن فوت کرده (اینجا نوشته بود و من خیلی فرانسویم خوب نیست، ممکنه اشتباه باشه).
عکسهاشون خیلی حس خوبی بهم دادن. ظاهرا توتو بعد از مرگ سلین توی سال ۱۹۶۱ مدت زیادی افسرده بوده و سال ۲۰۲۱ هم به خاطر کهولت سن فوت کرده (اینجا نوشته بود و من خیلی فرانسویم خوب نیست، ممکنه اشتباه باشه).
Visual Alchemist
🌚
البته این احتمالا آخرین چیزیه که من تونستم از Archive.org دانلود کنم و شایعاتی هست در مورد از بین رفتن Open Library به خاطر حملههای اخیر. اگه این شایعات درست باشن واقعا اتفاق بدیه برای بشریت، شاید فقط بشه با سوختن کتابخونهی اسکندریه مقایسهش کرد. درسته که این دفعه اطلاعات کامل از بین نمیرن، ولی احتمالا هیچوقت قرار نیست اینقدر دسترسی بهشون آسون باشه، بعیده که یک جا بتونه همشونو دوباره جمع کنه.
The Road: A Graphic Novel Adaptation - Manu Larcenet
کمیک اقتباسی "جاده" که از روی کتاب کورمک مککارتی نوشته شده احتمالا هایپ شدهترین کمیک مستقل امساله که بیشتر از یک ساله تبلیغش همه جا هست. خوشبختانه کمیک حتی از چیزی که تبلیغ شده بود هم بهتره و اصلا ناامیدم نکرد. خیلی مایل نیستم در مورد داستانش صحبت کنم، چون حدس میزنم فیلمی که از روی این کتاب سال ۲۰۰۹ ساخته شده رو بیشتر مردم دیدن. بهترین فیلم ویگو مورتنسن نبود ولی کار آبرومندانهایه.
ولی باید بگم بین آثار آخرالزمانیای که خوندم، اتمسفرِ "جاده" با اختلاف زیادی سنگینترینه. اینقدری تاریکه که Last of Us (که از همین کتاب الهام گرفته) رو شبیه یه ظهر جمعهی دلپذیر میکنه. اون سرما و ناامیدیای که توی کتاب و فیلم هست بعضی وقتا غیرقابل تحمل میشه. ولی برای من کمیک حتی از اون دوتا هم سنگینتر بود، چون توی فیلم و کتابش ما آخرش چند لحظه آرامش رو داشتیم ولی اینجا توی ۱۵۰ صفحه بیوقفه صحنههای خشن از مرگ، قحطی و آدمخواری داره. تمرکز کامل روی بخشهای اذیتکنندهشه.
به عنوان کسی که تمام اقتباسهایی که از کارهای کورمک مککارتی شده رو دیده میتونم کمیک "جاده" رو بذار یک رتبه پایینترین از فیلم No Country for Old Men به عنوان بهترین اقتباس.
از اینجا میتونین دانلود کنین.
کمیک اقتباسی "جاده" که از روی کتاب کورمک مککارتی نوشته شده احتمالا هایپ شدهترین کمیک مستقل امساله که بیشتر از یک ساله تبلیغش همه جا هست. خوشبختانه کمیک حتی از چیزی که تبلیغ شده بود هم بهتره و اصلا ناامیدم نکرد. خیلی مایل نیستم در مورد داستانش صحبت کنم، چون حدس میزنم فیلمی که از روی این کتاب سال ۲۰۰۹ ساخته شده رو بیشتر مردم دیدن. بهترین فیلم ویگو مورتنسن نبود ولی کار آبرومندانهایه.
ولی باید بگم بین آثار آخرالزمانیای که خوندم، اتمسفرِ "جاده" با اختلاف زیادی سنگینترینه. اینقدری تاریکه که Last of Us (که از همین کتاب الهام گرفته) رو شبیه یه ظهر جمعهی دلپذیر میکنه. اون سرما و ناامیدیای که توی کتاب و فیلم هست بعضی وقتا غیرقابل تحمل میشه. ولی برای من کمیک حتی از اون دوتا هم سنگینتر بود، چون توی فیلم و کتابش ما آخرش چند لحظه آرامش رو داشتیم ولی اینجا توی ۱۵۰ صفحه بیوقفه صحنههای خشن از مرگ، قحطی و آدمخواری داره. تمرکز کامل روی بخشهای اذیتکنندهشه.
به عنوان کسی که تمام اقتباسهایی که از کارهای کورمک مککارتی شده رو دیده میتونم کمیک "جاده" رو بذار یک رتبه پایینترین از فیلم No Country for Old Men به عنوان بهترین اقتباس.
از اینجا میتونین دانلود کنین.