The Puma Blues - Stephen Murphy, Michael Zulli (1986 - 1989)

کمیک پوما بلوز روی چند ساله که توی لیست‌های مختلف یا مقاله‌ها می‌بینم و معمولا ازش به عنوان یکی از بهترین‌ کمیک‌های غیر سوپرهیرویی یاد می‌شه. حتی کسایی مثل آلن مور و نیل گیمن هم بارها به تاثیر این کمیک روی خودشون اشاره کردن و این باعث می‌شه تصور کنم حداقل غیرمستقیم روی خیلی چیزهای دیگه هم تاثیر داشته. این هفته فرصت کردم بخونمش و می‌تونم بگم راضی بودم. کمیک جالبیه که اتفاقاتش توی سال ۲۰۰۰ می‌گذره، بعد از اینکه نیویورک توی یک حمله‌ی تروریستی/اتمی کامل نابود شده. حالا شخصیت اصلی داستان توی (احتمالا)‌یک منطقه‌ی حفاظت شده زندگی می‌کنه و شغلش اینه که به حیوون‌هایی که به خاطر تغییرات طبیعت جهش یافته شدن شلیک کنه و اون‌ها رو به یک محیط دیگه بفرسته.

بیشتر این کمیک یک استیتمنته برای اینکه ما به عنوان انسان چه بلایی سر طبیعت اوردیم و اصلا خودمون و نژادمون اونقدر مهمی نیستیم، پس حق نداریم اینقدر وحشیانه رفتار کنیم به نسبت همه چیز. داستانش هم خیلی جاها به سمت رئالیسم جادویی می‌ره، مرز بین واقعیت و تخیل اونقدر مشخص نیست. همین باعث می‌شد خوندنش خیلی سخت بشه، من بخش‌های زیادی از داستان یا مفهوم پشتش رو نمی‌فهمیدم. به نظرم یک بخش از این غیرقابل فهم بودنش برمی‌گرده به اینکه حدود چهل سال پیش منتشر شده و اون موقع هنوز یکسری از روش‌های روایت و طراحی توی کمیک به تکامل نرسیده بودن. شاید اگه الان سعی می‌کردن بنویسنش این اتفاق نمی‌افتاد.

در کل خیلی تجربه‌ی خوندن خوبی بود. پوما بلوز شبیه یک تیکه از پازله که اگه نباشه بقیه‌ی بخش‌ها ممکنه درست به نظر نیان. طراحی‌هاش تاثیرگذار بودن و از بیشتر هم نسل‌هاش یک سر و گردن بالاتره.
از اینجا می‌تونین دانلود کنین.

Songs from the Second Floor - Roy Andersson (2000)

همیشه بهترین فیلم‌های کمدی برام اونایی بودن که انتظار نداشتم کمدی باشن. فکر می‌کردم این فیلم هم مثل بقیه‌ی آثار روی اندرسون به سمت درام و پوچ‌گرایی بره، اما بیشتر کمدی و خب... پوچ‌گرایی بود. به عنوان کمدی هم به حد کافی خنده‌دار و باهوش بود که به عنوان مخاطب حس بدی نگیرم.

دوست ندارم در مورد داستانش بگم چون حس می‌کنم بهترین حالتش وقتیه که بدون پیش‌زمینه‌ی قبلی دیده بشه. جالب‌ترین چیز در موردش اینه که چطور فیلم میاد زندگی آدم‌ها توی کشور سوئد (که تقریبا هیچ شباهتی به ایران نداره) رو می‌سازه و من اینجا درکش می‌کنم، حتی خیلی خوب می‌فهمم اون صحبتش در مورد زندگی چیه. در حالی که فهمیدن فیلم‌های ایرانی توی چند سال اخیر تقریبا غیرممکن شده و فقط سعی می‌کنن دلسوزی بخرن برای شخصیت‌هاشون.

لویی-فردینان سلین و توتو (طوطیش)

عکس‌هاشون خیلی حس خوبی بهم دادن. ظاهرا توتو بعد از مرگ سلین توی سال ۱۹۶۱ مدت زیادی افسرده بوده و سال ۲۰۲۱ هم به خاطر کهولت سن فوت کرده (اینجا نوشته بود و من خیلی فرانسویم خوب نیست، ممکنه اشتباه باشه).