امروز فهمیدم که به جای داغ زدن مثل خیلی از کشورها، ژاپنیها دورهی ادو (۱۶۰۳ - ۱۸۶۸) از تتو برای خلافکارها استفاده میکردن. اینطوری بوده که هر نوعی از تتو روی سر یا دست نشون میداده که اون آدم چه جنایتی انجام داده، چند بار انجام داده و کجا اتفاق افتاده. بعد ریاکشن گنگهای خلافکاری هم جالب بوده، میان روی کل بدنشون تتو میکنن حتی اون تتویای که محکومتشون نشون میده رو با افتخار نشون میدن. یا خودشون اون علامت رو تتو میکردن تا بگن خطرناکن (مثل قطره اشک کشیدن زیر چشم که الان همه انجام میدن). این باعث میشه توی دورهی ادو تتو کردن رو ممنوع کنن.
این آخر هفته دوتا سریال جدید از دیسی و مارول اومده که خوشبختانه وقت کردم هر دوتاشو ببینم.
پنگوئن دقیقا همونی بود که انتظار داشتم. تیم خوبی پشتشه و به نظر میاد بالاخره دیسی فهمیده که متریالهاش با سیستم شبیه مارول جواب نمیده. پنگوئن بیشتر از هر سریال سوپرهیروییای روی بخش هنریش کار کرده. فکر کنم بیشتر فیلمبرداریها به شکل آنالوگ بودن که باعث شده نور و رنگش خیلی خوب بشه. کارگردان و تدوینگرش مشخصا با دقت همه چیز رو انتخاب کرده بودن. اما مهمتر از همه اینه که پنگوئن داستان چندان خاصی نداره، خیلی شبیه تمام مینی سریالهای Crime شبکهی HBO بود. حتی من رو یاد فیلمهای گنگستری دههی هشتاد انگلیس مینداختن (دقیقتر بگم، فیلم The Long Good Friday).
اما سازندههاش اینقدری عقلشون رسیده بود که نویسندهی خوب پیدا کنن تا دیالوگها رو قوی بنویسه. دیالوگهای خوب باعث شدن که شخصیتپردازی درست انجام بشه. ما اطلاعات و عمقِ شخصیت پنگوئن رو توی همین قسمت اول میبینیم.
در کل خیلی راضی بودم ازش.
پ.ن: صداگذاری و موسیقی متن عالی بودن. این رو یادتون باشه تا در مورد Agatha All Along هم بنویسم.
پنگوئن دقیقا همونی بود که انتظار داشتم. تیم خوبی پشتشه و به نظر میاد بالاخره دیسی فهمیده که متریالهاش با سیستم شبیه مارول جواب نمیده. پنگوئن بیشتر از هر سریال سوپرهیروییای روی بخش هنریش کار کرده. فکر کنم بیشتر فیلمبرداریها به شکل آنالوگ بودن که باعث شده نور و رنگش خیلی خوب بشه. کارگردان و تدوینگرش مشخصا با دقت همه چیز رو انتخاب کرده بودن. اما مهمتر از همه اینه که پنگوئن داستان چندان خاصی نداره، خیلی شبیه تمام مینی سریالهای Crime شبکهی HBO بود. حتی من رو یاد فیلمهای گنگستری دههی هشتاد انگلیس مینداختن (دقیقتر بگم، فیلم The Long Good Friday).
اما سازندههاش اینقدری عقلشون رسیده بود که نویسندهی خوب پیدا کنن تا دیالوگها رو قوی بنویسه. دیالوگهای خوب باعث شدن که شخصیتپردازی درست انجام بشه. ما اطلاعات و عمقِ شخصیت پنگوئن رو توی همین قسمت اول میبینیم.
در کل خیلی راضی بودم ازش.
پ.ن: صداگذاری و موسیقی متن عالی بودن. این رو یادتون باشه تا در مورد Agatha All Along هم بنویسم.
اول باید بگم که به نظرم Agatha All Along اصلا لیاقت این همه hate گرفتن رو نداره. سریال بدی نیست، اصلا نباید با چیزی مثل She-Hulk مقایسهش کرد.
به خاطر اینکه توی اینترنت پر از نقدهای افتضاح به این سریاله، اول در مورد چیزهای خوبش میگم. به نظرم خیلی از لحاظ دکور و لباس خوبه، مارول تا الان هیچوقت اینقدر برای این بخش تلاش نکرده بود. بازیگرها کارشون اوکیه و میتونم بگم توی بدترین زمانها هم "قابل قبول" بودن. خلاقیت پشتش واقعا تحسین برانگیزه، اینکه از بخشهای مختلف سینما و ادبیات ایده گرفته بودن یکم سورپرایزم کرد. مثلا دو سوم اولِ قسمت اول توی سبک نوردیک نوآر کار شده که خیلی کم پیش میاد توی هالیوود ببینیم. اما مهمتر از همه... داستانش عالیه! با توجه به کارهای مارول توی سه سال اخیر این یکی رو نمیتونستم انتظارش رو داشته باشم.
و بخشهای بد... خب، سریال آگاتا دوتا چیز مهم داره: داستان و بازیگر، تا اینجا همه چیز منطقیه. با اوردن یکسری نویسندهی ضعیف همشو خراب کرده. دیالوگها به حدی افتضاحن که بازیگر خوبی مثل آبری پلازا هم نتونسته بود شخصیتشو نجات بده و یکجوری پیشرفتش بده. موقع دیدنش من میتونستم خستگی و کلافگی بازیگرها از دیالوگهاشونو ببینم. واضح بود که داشتن دست و پا میزدن تا اون دیالوگها رو در بیارن ولی نمیشد. اگه من مسئول این سریال بودم فقط نویسندهها رو اخراج نمیکردم، میرفتم خونشون و کتکشون میزدم. اصلیترین دلیل شکست این سریال میشن.
در ضمن اگه خیال میکنین این سریال از اون سریالهای خیلی Woke ـه، باید بگم نه. شخصیت گی داره و خیلی استروتایپِ گیها درستش کردن. ولی اصلا اذیت کننده نبود و حتی یکسری از دیالوگهاش خوب بودن (باور کنین خیلی کمیابه توی سریال).
پ.ن: من با سیستم صوتی خوب و گوشی که به انگلیسی عادت داره بیشتر وقتا نمیفهمیدن چی میگن، از بس صداگذاری بد بود. اینم خیلی اذیتم کرد. حس نمیکنین این مشکل زیاد شده چند سال اخیر؟
به خاطر اینکه توی اینترنت پر از نقدهای افتضاح به این سریاله، اول در مورد چیزهای خوبش میگم. به نظرم خیلی از لحاظ دکور و لباس خوبه، مارول تا الان هیچوقت اینقدر برای این بخش تلاش نکرده بود. بازیگرها کارشون اوکیه و میتونم بگم توی بدترین زمانها هم "قابل قبول" بودن. خلاقیت پشتش واقعا تحسین برانگیزه، اینکه از بخشهای مختلف سینما و ادبیات ایده گرفته بودن یکم سورپرایزم کرد. مثلا دو سوم اولِ قسمت اول توی سبک نوردیک نوآر کار شده که خیلی کم پیش میاد توی هالیوود ببینیم. اما مهمتر از همه... داستانش عالیه! با توجه به کارهای مارول توی سه سال اخیر این یکی رو نمیتونستم انتظارش رو داشته باشم.
و بخشهای بد... خب، سریال آگاتا دوتا چیز مهم داره: داستان و بازیگر، تا اینجا همه چیز منطقیه. با اوردن یکسری نویسندهی ضعیف همشو خراب کرده. دیالوگها به حدی افتضاحن که بازیگر خوبی مثل آبری پلازا هم نتونسته بود شخصیتشو نجات بده و یکجوری پیشرفتش بده. موقع دیدنش من میتونستم خستگی و کلافگی بازیگرها از دیالوگهاشونو ببینم. واضح بود که داشتن دست و پا میزدن تا اون دیالوگها رو در بیارن ولی نمیشد. اگه من مسئول این سریال بودم فقط نویسندهها رو اخراج نمیکردم، میرفتم خونشون و کتکشون میزدم. اصلیترین دلیل شکست این سریال میشن.
در ضمن اگه خیال میکنین این سریال از اون سریالهای خیلی Woke ـه، باید بگم نه. شخصیت گی داره و خیلی استروتایپِ گیها درستش کردن. ولی اصلا اذیت کننده نبود و حتی یکسری از دیالوگهاش خوب بودن (باور کنین خیلی کمیابه توی سریال).
پ.ن: من با سیستم صوتی خوب و گوشی که به انگلیسی عادت داره بیشتر وقتا نمیفهمیدن چی میگن، از بس صداگذاری بد بود. اینم خیلی اذیتم کرد. حس نمیکنین این مشکل زیاد شده چند سال اخیر؟
یکی از اولین فیلمای لایو اکشنی که دیدم اسپایدرمن ۲۰۰۲ بود و یادمه از اون صحنهی بالکن که گرین گابلین با یه بمب گوشت مردم رو بخار میکرد باعث میشد واقعا بترسم. در کل بعدش هم زیاد پیش اومد که توی مدیاهای مختلف باهاش رو به رو میشدم و معمولا دیدنش لذت بخش بود. ولی متاسفانه مارول توی سینما و ویدیو گیمهاش معمولا از اون ماهیت متافیزیکی گرین گابلین دور میمونه، همیشه ترجیح داده به بُعد روانیش نزدیک بشه.
سعی کردم توی این کارم بیشتر گرین گابلین ماورایی رو داشته باشیم که بدجنسه، چون زورش میرسه بدجنس باشه و دلش میخواد. طبق معمول هم با پروکریت، فتوشاپ، میدجورنی و لایت روم اجرا شده.
سعی کردم توی این کارم بیشتر گرین گابلین ماورایی رو داشته باشیم که بدجنسه، چون زورش میرسه بدجنس باشه و دلش میخواد. طبق معمول هم با پروکریت، فتوشاپ، میدجورنی و لایت روم اجرا شده.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
The Hypothesis of the Stolen Painting - Raúl Ruiz (1979)
من هیچوقت مخاطب سینمای تجربی نبودم، مخصوصا اون بخشی که توی فرانسه ساختن. ولی چند ماه پیش در مورد این فیلم تعریفهایی خوندم که خیلی وسوسه کننده بودن. اونجا نوشته بود که فیلمِ "فرضیهی تابلوی سرقتشده" یکی از بهترین فیلمها برای اینه که بیننده متوجه بشه توی اثر هنری (با تمرکز روی نقاشی) باید به چی نگاه کنه، دنبال چی بگرده و کدوم مسیر رو پیش بگیره تا همه چیز رو بهتر درک کنه. از اون سمت روایت فیلم یکی از اولین نمونههای Self aware بودن توی تاریخ سینمائه. خوشبختانه امشب وقت کردم ببینمش و حس میکنم باید به خیلیها پیشنهادش بدم.
داستان فیلم در مورد یک فردی به اسم "راوی" هستش که دلال هنریه و ششتا تابلوی نقاشی از یک نقاش داره، میدونه یک تابلوی هفتمی هم وجود داره که دزدیده شده. هیچکس نمیدونه اون تابلو چیه و الان کجاست، برای همین راوی سعی میکنه حدس بزنه که تابلوی هفتم چه شکلی بوده. راوی یک تئوری داره در مورد اینکه تابلوها در حال نشون دادن یک ریچوال (مراسم) هستن که توی قرن نوزدهم ممنوع بودن و نقاش عادت داشته مرتب این ریچوال رو توی خونهش اجرا کنه، برای اینکه بتونه انجامِ کار غیرقانونی رو پنهان کنه ازشون نقاشی میکشیده تا وقتی پلیس اومد و ازش در مورد ریچوال پرسید، بتونه بگه اینا همشون یکسری رفرنس زنده برای نقاشی هستن. توی طول فیلم، راوی داره از تمام جهتهای ممکن نقاشیها رو بررسی میکنه و به صورت زنده اونها رو دوباره اجرا میکنه تا بتونه بخش آخرش رو حدس بزنه (که میشه تابلوی هفتم).
این فیلم به عنوان یک پارودی از مستندهای هنری اون دوره، خیلی خوب نشون داده چطور بیشترشون توی درک کردن هنر اشتباه میکنن. چون آخرش همه چیز به دیدگاه بیننده ربط داره. نمادها برای هر کسی میتونن معنی متفاوتی بدن. این قضیه جز هنر، برای تاریخ هم صدق میکنه و همه چیز به جایی که اون فرد ایستاده بستگی داره.
به نظرم این فیلم صددرصد ارزش دیدن داره. زمانی که راوی داره سعی میکنه نقاشیها رو بازسازی کنه، توضیح میده که به چه چیزهایی دقت میکنه و کدوم مسائل اهمیت دارن. این چیزهایی که میگه دقیقا همون مواردی هستن که یک نفر موقع دیدن نقاشی، پوستر، فیلم و هر چیزی که شبیهه بهش باید بهشون دقت کنه. شبیه یک کلاس کوتاهه که داره بیشتر چیزهای مهم رو توضیح میده. شاید اگه من ۸-۹ سال پیش این فیلم رو میدیدم ساعتهای زیادی توی وقتم صرفهجویی میشد، چون من تمام اینها رو با هزار مدل بدبختی از توی کتابهای مختلف و ویدیوهای آموزشی بیرون کشیدم.
فیلم The Hypothesis of the Stolen Painting توی یوتیوب هست (اینجا). فقط دوتا مشکل داره: اول اینکه هیچوقت بازسازی شده و با توجه به هدف کارگردان (بازسازی نوع فیلمبرداری دهه چهل میلادی) و قدیمی بودنش، یکم از لحاظ کیفیت حرفی برای گفتن نداره. بعدی هم زیرنویس انگلیسی نهچندان خوبشه. خیلی از اصطلاحها رو اشتباه ترجمه کرده و این یکم به فهمیدن داستان فیلم ضربه میزنه.
من هیچوقت مخاطب سینمای تجربی نبودم، مخصوصا اون بخشی که توی فرانسه ساختن. ولی چند ماه پیش در مورد این فیلم تعریفهایی خوندم که خیلی وسوسه کننده بودن. اونجا نوشته بود که فیلمِ "فرضیهی تابلوی سرقتشده" یکی از بهترین فیلمها برای اینه که بیننده متوجه بشه توی اثر هنری (با تمرکز روی نقاشی) باید به چی نگاه کنه، دنبال چی بگرده و کدوم مسیر رو پیش بگیره تا همه چیز رو بهتر درک کنه. از اون سمت روایت فیلم یکی از اولین نمونههای Self aware بودن توی تاریخ سینمائه. خوشبختانه امشب وقت کردم ببینمش و حس میکنم باید به خیلیها پیشنهادش بدم.
داستان فیلم در مورد یک فردی به اسم "راوی" هستش که دلال هنریه و ششتا تابلوی نقاشی از یک نقاش داره، میدونه یک تابلوی هفتمی هم وجود داره که دزدیده شده. هیچکس نمیدونه اون تابلو چیه و الان کجاست، برای همین راوی سعی میکنه حدس بزنه که تابلوی هفتم چه شکلی بوده. راوی یک تئوری داره در مورد اینکه تابلوها در حال نشون دادن یک ریچوال (مراسم) هستن که توی قرن نوزدهم ممنوع بودن و نقاش عادت داشته مرتب این ریچوال رو توی خونهش اجرا کنه، برای اینکه بتونه انجامِ کار غیرقانونی رو پنهان کنه ازشون نقاشی میکشیده تا وقتی پلیس اومد و ازش در مورد ریچوال پرسید، بتونه بگه اینا همشون یکسری رفرنس زنده برای نقاشی هستن. توی طول فیلم، راوی داره از تمام جهتهای ممکن نقاشیها رو بررسی میکنه و به صورت زنده اونها رو دوباره اجرا میکنه تا بتونه بخش آخرش رو حدس بزنه (که میشه تابلوی هفتم).
این فیلم به عنوان یک پارودی از مستندهای هنری اون دوره، خیلی خوب نشون داده چطور بیشترشون توی درک کردن هنر اشتباه میکنن. چون آخرش همه چیز به دیدگاه بیننده ربط داره. نمادها برای هر کسی میتونن معنی متفاوتی بدن. این قضیه جز هنر، برای تاریخ هم صدق میکنه و همه چیز به جایی که اون فرد ایستاده بستگی داره.
به نظرم این فیلم صددرصد ارزش دیدن داره. زمانی که راوی داره سعی میکنه نقاشیها رو بازسازی کنه، توضیح میده که به چه چیزهایی دقت میکنه و کدوم مسائل اهمیت دارن. این چیزهایی که میگه دقیقا همون مواردی هستن که یک نفر موقع دیدن نقاشی، پوستر، فیلم و هر چیزی که شبیهه بهش باید بهشون دقت کنه. شبیه یک کلاس کوتاهه که داره بیشتر چیزهای مهم رو توضیح میده. شاید اگه من ۸-۹ سال پیش این فیلم رو میدیدم ساعتهای زیادی توی وقتم صرفهجویی میشد، چون من تمام اینها رو با هزار مدل بدبختی از توی کتابهای مختلف و ویدیوهای آموزشی بیرون کشیدم.
فیلم The Hypothesis of the Stolen Painting توی یوتیوب هست (اینجا). فقط دوتا مشکل داره: اول اینکه هیچوقت بازسازی شده و با توجه به هدف کارگردان (بازسازی نوع فیلمبرداری دهه چهل میلادی) و قدیمی بودنش، یکم از لحاظ کیفیت حرفی برای گفتن نداره. بعدی هم زیرنویس انگلیسی نهچندان خوبشه. خیلی از اصطلاحها رو اشتباه ترجمه کرده و این یکم به فهمیدن داستان فیلم ضربه میزنه.