Climates (2006)
Nuri Bilge Ceylan

یادمه حدود ده سال پیش سعی کردم ببینمش اما اونقدر خوشم نیومد، اما الان خیلی ازش لذت بردم. جالبه که به مرور هر چی سنم بالاتر می‌ره بیشتر می‌تونم این مدل از سینما رو درک کنم.
خیلی سخته برام که بخوام توضیح بدم چرا فیلم خوبی بود، از بس گره خورده با مفهوم زندگی ماها توی این دوره از تاریخ، انگار دلیل خوب بودنش بیشتر یک چیز شخصیه تا تکنیکی. اینطوری بود که من حرف نوری بیلگه جیلان رو متوجه شدم و دقیقا چیزی نبود که با کلمات بشه انتقالش داد (مثل خود فیلم که دیالوگ‌های کمی داره) و همین برای من بس بود که ازش لذت ببرم.

امروز فهمیدم که به جای داغ زدن مثل خیلی از کشورها، ژاپنی‌ها دوره‌ی ادو (۱۶۰۳ - ۱۸۶۸)‌ از تتو برای خلافکارها استفاده می‌کردن. اینطوری بوده که هر نوعی از تتو روی سر یا دست نشون می‌داده که اون آدم چه جنایتی انجام داده، چند بار انجام داده و کجا اتفاق افتاده. بعد ری‌اکشن گنگ‌های خلافکاری هم جالب بوده، میان روی کل بدنشون تتو می‌کنن حتی اون تتوی‌ای که محکومتشون نشون می‌ده رو با افتخار نشون می‌دن. یا خودشون اون علامت رو تتو می‌کردن تا بگن خطرناکن (مثل قطره اشک کشیدن زیر چشم که الان همه انجام می‌دن). این باعث می‌شه توی دوره‌ی ادو تتو کردن رو ممنوع کنن.

Franck Bohbot - Arcade Series (2022)

این آخر هفته دوتا سریال جدید از دی‌سی و مارول اومده که خوش‌بختانه وقت کردم هر دوتاشو ببینم.

پنگوئن دقیقا همونی بود که انتظار داشتم. تیم خوبی پشتشه و به نظر میاد بالاخره دی‌سی فهمیده که متریال‌هاش با سیستم شبیه مارول جواب نمی‌ده. پنگوئن بیشتر از هر سریال سوپرهیرویی‌ای روی بخش هنریش کار کرده. فکر کنم بیشتر فیلمبرداری‌ها به شکل آنالوگ بودن که باعث شده نور و رنگش خیلی خوب بشه. کارگردان و تدوینگرش مشخصا با دقت همه چیز رو انتخاب کرده بودن. اما مهم‌تر از همه اینه که پنگوئن داستان چندان خاصی نداره، خیلی شبیه تمام مینی سریال‌های Crime شبکه‌ی HBO بود. حتی من رو یاد فیلم‌های گنگستری دهه‌ی هشتاد انگلیس می‌نداختن (دقیق‌تر بگم، فیلم The Long Good Friday).

اما سازنده‌هاش اینقدری عقلشون رسیده بود که نویسنده‌ی خوب پیدا کنن تا دیالوگ‌ها رو قوی بنویسه. دیالوگ‌های خوب باعث شدن که شخصیت‌پردازی درست انجام بشه. ما اطلاعات و عمقِ شخصیت پنگوئن رو توی همین قسمت اول می‌بینیم.

در کل خیلی راضی بودم ازش.

پ.ن: صداگذاری و موسیقی متن عالی بودن. این رو یادتون باشه تا در مورد Agatha All Along هم بنویسم.

اول باید بگم که به نظرم Agatha All Along اصلا لیاقت این همه hate گرفتن رو نداره. سریال بدی نیست، اصلا نباید با چیزی مثل She-Hulk مقایسه‌ش کرد.

به خاطر اینکه توی اینترنت پر از نقدهای افتضاح به این سریاله، اول در مورد چیزهای خوبش می‌گم. به نظرم خیلی از لحاظ دکور و لباس خوبه، مارول تا الان هیچ‌وقت اینقدر برای این بخش تلاش نکرده بود. بازیگرها کارشون اوکیه و می‌تونم بگم توی بدترین زمان‌ها هم "قابل قبول" بودن. خلاقیت پشتش واقعا تحسین برانگیزه، اینکه از بخش‌های مختلف سینما و ادبیات ایده گرفته بودن یکم سورپرایزم کرد. مثلا دو سوم اولِ قسمت اول توی سبک نوردیک نوآر کار شده که خیلی کم پیش میاد توی هالیوود ببینیم. اما مهم‌تر از همه... داستانش عالیه! با توجه به کارهای مارول توی سه سال اخیر این یکی رو نمی‌تونستم انتظارش رو داشته باشم.

و بخش‌های بد... خب، سریال آگاتا دوتا چیز مهم داره: داستان و بازیگر، تا اینجا همه چیز منطقیه. با اوردن یکسری نویسنده‌ی ضعیف همشو خراب کرده. دیالوگ‌ها به حدی افتضاحن که بازیگر خوبی مثل آبری پلازا هم نتونسته بود شخصیتشو نجات بده و یکجوری پیشرفتش بده. موقع دیدنش من می‌تونستم خستگی و کلافگی بازیگرها از دیالوگ‌هاشونو ببینم. واضح بود که داشتن دست و پا می‌زدن تا اون دیالوگ‌ها رو در بیارن ولی نمی‌شد. اگه من مسئول این سریال بودم فقط نویسنده‌ها رو اخراج نمی‌کردم، میرفتم خونشون و کتکشون می‌زدم. اصلی‌ترین دلیل شکست این سریال می‌شن.

در ضمن اگه خیال می‌کنین این سریال از اون سریال‌های خیلی Woke ـه، باید بگم نه. شخصیت گی داره و خیلی استروتایپِ گی‌ها درستش کردن. ولی اصلا اذیت کننده نبود و حتی یکسری از دیالوگ‌هاش خوب بودن (باور کنین خیلی کمیابه توی سریال).

پ.ن: من با سیستم صوتی خوب و گوشی که به انگلیسی عادت داره بیشتر وقتا نمی‌فهمیدن چی می‌گن، از بس صداگذاری بد بود. اینم خیلی اذیتم کرد. حس نمی‌کنین این مشکل زیاد شده چند سال اخیر؟