Luke Cage Noir (2010)
حالا که دارم کارهام از شخصیتهای مارول رو میذارم بد نیست یکسری از کمیکهای خوبش رو هم معرفی کنم. چون به نظرم خیلی از کمیکهای کمتر شناخته شدش ارزش خوندن دارن.
مثلا این سری Noir که بیشتر توجهها رو پانیشر و ولورین گرفتن (حقشون بود)، اما رانِ لوک کیج هم خیلی خوب بود. یه کمیک نسبتا کوتاهه که لوک کیج از زندان میاد بیرون و میبینه زنش مرده و هر چیزی که داشته از دست داده. داستانش همون حالت کلاسیکِ نوآر رو داره: کاراگاهی و خشونت زیاد.
به نظرم نویسندگی و طراحی این کمیک متوسطن، دوتا دلیل باعث میشه که پیشنهادش کنم:
۱. مارول با لوک کیج خیلی بد رفتار کرده. یکی از بدترین و کم بودجهترین سریالهاشون بود، حتی به نظر نمیاد به این زودیا بخوان ریبوتش کنن. توی کمیکهاشم همیشه نویسندههای تازه کار میارن و هیچوقت بهترین طراحهاشون رو نمیذارن براش. شاید به طور کلی این کمیک متوسط باشه، ولی به نظرم جزو سهتای خوبِ تاریخ لوک کیجه.
۲. اینجا لوک کیج اون حالت مهربون و فداکار رو نداره، عصبانی و خشنه و نمیترسه از کشتن بقیه. دقیقا همون بخش از شخصیت لوک کیجه که جالبه. بدون استثنا هر بار یک کار خوب ازش خوندم اینطوری بوده. اینجا یکی از بهترین نمونههاشه.
از اینجا میتونین دانلود کنین.
حالا که دارم کارهام از شخصیتهای مارول رو میذارم بد نیست یکسری از کمیکهای خوبش رو هم معرفی کنم. چون به نظرم خیلی از کمیکهای کمتر شناخته شدش ارزش خوندن دارن.
مثلا این سری Noir که بیشتر توجهها رو پانیشر و ولورین گرفتن (حقشون بود)، اما رانِ لوک کیج هم خیلی خوب بود. یه کمیک نسبتا کوتاهه که لوک کیج از زندان میاد بیرون و میبینه زنش مرده و هر چیزی که داشته از دست داده. داستانش همون حالت کلاسیکِ نوآر رو داره: کاراگاهی و خشونت زیاد.
به نظرم نویسندگی و طراحی این کمیک متوسطن، دوتا دلیل باعث میشه که پیشنهادش کنم:
۱. مارول با لوک کیج خیلی بد رفتار کرده. یکی از بدترین و کم بودجهترین سریالهاشون بود، حتی به نظر نمیاد به این زودیا بخوان ریبوتش کنن. توی کمیکهاشم همیشه نویسندههای تازه کار میارن و هیچوقت بهترین طراحهاشون رو نمیذارن براش. شاید به طور کلی این کمیک متوسط باشه، ولی به نظرم جزو سهتای خوبِ تاریخ لوک کیجه.
۲. اینجا لوک کیج اون حالت مهربون و فداکار رو نداره، عصبانی و خشنه و نمیترسه از کشتن بقیه. دقیقا همون بخش از شخصیت لوک کیجه که جالبه. بدون استثنا هر بار یک کار خوب ازش خوندم اینطوری بوده. اینجا یکی از بهترین نمونههاشه.
از اینجا میتونین دانلود کنین.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
پوسترهای راه آهن بریتانیا، از اواخر قرن نوزده تا دههی هفتاد
کتاب Railway Posters
کتاب Railway Posters
Railway Posters.epub
23.9 MB
توی این دورهای که کتاب پوشش میده، پوستر وسایل حمل و نقل خیلی مهم بودن و معمولا بهترین دیزاینرها و نقاشهای اون منطقه درستشون میکردن. کتاب طولانی یا کاملی نیست، اما برای فهمیدن مسیرِ دیزاین پوستر و جنبشهایی که هر دوره توی هنر بودن خوبه.
Flintlock: The Siege of Dawn
فلینتلاک یک ماه و نیم پیش اومده و هنوز ندیدم کسی اطرافم در موردش حرف بزنه... که یکم عجیبه، معمولا بازیهای این مدلی شانس خوبی دارن برای پیدا کردن یکسری طرفدار افراطی که عاشقش میشن. حدس میزنم بخش بزرگی از اینکه اونقدر دیده نشد به خاطر حضورش از روز اول توی گیم پسه و ایکس باکس کلا اهل مارکتینگ نیست برای بازیهاش.
بازی فلینتلاک به عنوان یه بازی AA کار قابل قبولیه، مشخصا کیفیت یا جزئیات کارهای AAA رو نداره، ولی به نسبت بقیهی بازیهایی که شبیهن بهش کار خوبیه. "تقریبا" جهان بازه، این حس رو القا میکرد که پلیر آزاده توی دنیا بگرده، ولی نیست. داستانش هم خوبه، یکسری جاها داره اشاره میکنه جریان و lore بزرگتری هم اون پشت هست اما توی یه چارچوب فانتزی کلاسیک میمونه که این هم خوبه هم بد. از این جهت که فرمول تست شدهایه و پلیرها باهاش آشنان خوبه و به خاطر تکراری بودن یکم قابل حدس میشه. شخصیتها خیلی روشون کار نشده ولی اینطوریم نیست که بگم اذیت شدم بابتش، همشون توی سطح قابل قبولی میمونن تا آخرش.
گیمپلی بازی اصلا توی ردهی Souls Like قرار نمیگیره، بیشتر شبیه گاد اف وار یا گوست اف تسوشیما بود. به خاطر کیفیت پایینتر دنیا (مشخصا چون کمتر خرج کردن براش) نمیشه راحت با اون مقایسهش کرد ولی مکانیکهای گیمپلی بعضی وقتها از اون دوتا خیلی جالبتر بود. خود بازی هم اونقدر طولانی نبود، فکر کنم یازده ساعت طول کشید تا تمومش کنم.
در کل چیزی نیست که به همه پیشنهادش کنم، مثل بقیهی بازیهای AA برای طرفدارهای بلاکباسترهای گیم یکم ساده و ارزونه، ممکنه خوششون نیاد. برای کسایی هم که عادت به بازیهای ایندی دارن خلاقیتش کمه. اما بازی خوبیه و لیاقت توجه بیشتر رو داره.
فلینتلاک یک ماه و نیم پیش اومده و هنوز ندیدم کسی اطرافم در موردش حرف بزنه... که یکم عجیبه، معمولا بازیهای این مدلی شانس خوبی دارن برای پیدا کردن یکسری طرفدار افراطی که عاشقش میشن. حدس میزنم بخش بزرگی از اینکه اونقدر دیده نشد به خاطر حضورش از روز اول توی گیم پسه و ایکس باکس کلا اهل مارکتینگ نیست برای بازیهاش.
بازی فلینتلاک به عنوان یه بازی AA کار قابل قبولیه، مشخصا کیفیت یا جزئیات کارهای AAA رو نداره، ولی به نسبت بقیهی بازیهایی که شبیهن بهش کار خوبیه. "تقریبا" جهان بازه، این حس رو القا میکرد که پلیر آزاده توی دنیا بگرده، ولی نیست. داستانش هم خوبه، یکسری جاها داره اشاره میکنه جریان و lore بزرگتری هم اون پشت هست اما توی یه چارچوب فانتزی کلاسیک میمونه که این هم خوبه هم بد. از این جهت که فرمول تست شدهایه و پلیرها باهاش آشنان خوبه و به خاطر تکراری بودن یکم قابل حدس میشه. شخصیتها خیلی روشون کار نشده ولی اینطوریم نیست که بگم اذیت شدم بابتش، همشون توی سطح قابل قبولی میمونن تا آخرش.
گیمپلی بازی اصلا توی ردهی Souls Like قرار نمیگیره، بیشتر شبیه گاد اف وار یا گوست اف تسوشیما بود. به خاطر کیفیت پایینتر دنیا (مشخصا چون کمتر خرج کردن براش) نمیشه راحت با اون مقایسهش کرد ولی مکانیکهای گیمپلی بعضی وقتها از اون دوتا خیلی جالبتر بود. خود بازی هم اونقدر طولانی نبود، فکر کنم یازده ساعت طول کشید تا تمومش کنم.
در کل چیزی نیست که به همه پیشنهادش کنم، مثل بقیهی بازیهای AA برای طرفدارهای بلاکباسترهای گیم یکم ساده و ارزونه، ممکنه خوششون نیاد. برای کسایی هم که عادت به بازیهای ایندی دارن خلاقیتش کمه. اما بازی خوبیه و لیاقت توجه بیشتر رو داره.
الان داشتم فایلهامو مرتب میکردم که یه کمیک از باراکا (مورتال کمبت) پیدا کردم. سال ۱۹۹۴ چاپ شده و یکی از بدترین کمیکهاییه که خوندم، اینقدر بد که فان باشه و بره سمت خندهدار شدن. ظاهرا قرار بوده مجموعه باشه (مثل بقیهی کمیکهای اون دورهی مورتال کمبت)، ولی کنسلش کردن.
نمیدونم چرا اینقدر از کارهای "خجالتآور بد" لذت میبرم. امیدوارم بقیه هم مثل من باشن.
نمیدونم چرا اینقدر از کارهای "خجالتآور بد" لذت میبرم. امیدوارم بقیه هم مثل من باشن.