اما در نهایت امید وارم با شادی از اینجا بروم و دیگر هرگز باز نگردم

لبم گر بی سخن باشد نگاهم صد سخن دارد...

به گمانم دگر نتوانم شادی را پذیرا باشم

بی تو هم میتوانم...
تورا دوست داشته باشم.)

بنده نمیتوانم رژیم بگیرم
چون هر روز باید غصه بخورم

وسلام بر آنان که در دیدار ،اندک اند
و در یاد،بسیار...

کجای شهر قدم میزنی؟
میخواهم کاملا اتفاقی از آنجا رد شوم...

شباهت من با دیوار های خانه این است
که هر دو به ناچار ایستاده ایم...

جوری حرف میزنی که انگار نمیخوای از دستم بدی
ولی طوری رفتار میکنی انگار نمیخوای نگهم داری.

اما ای کاش می‌توانستیم واقعا زندگی کنیم،نه اینکه همیشه درگیر التیام زخم‌هایی باشیم که مقصرش ما نبودیم.

اکنون من و تمام هم نسل هایم ،امیدوار ترین افسردگان جهانیم

آنها می‌خواستند  زندگیم را سیاه کنند
دریق از اینکه سیاه رنگ مورد علاقه من است

به کسانی که آسوده می خوابند حسودی میکنم
برای من شب نبردی بی پایان با افکارم است