فیلم زندگی شیرین (La Dolce Vita) به کارگردانی فدریکو فلینی برنده نخل طلای بهترین فیلم جشنواره کن ۱۹۶۰، یکی از بحث‌برانگیزترین آثار این دوره بود. این فیلم به دلیل محتوای جسورانه، نمایش سبک زندگی مدرن و گاه منحط، و نقد ضمنی به ارزش‌های اجتماعی و مذهبی، واکنش‌های شدیدی را در کن و پس از آن برانگیخت.
صحنه‌ای که آنیتا اکبرگ در این فیلم همراه با مارچلو ماسترویانی وارد حوضچه فواره تروی در مرکز رم می‌شود، از مشهورترین لحظات تاریخ سینما به شمار می‌رود.

مهم‌ترین عوامل جنجال این فیلم عبارت بودند از:
نقد به ارزش‌های مذهبی و سنتی: فیلم به‌طور ضمنی به تضاد بین زندگی مدرن و ارزش‌های کاتولیک سنتی در ایتالیا می‌پرداخت. صحنه‌های مربوط به مهمانی‌های غیراخلاقی و رفتارهای شخصیت‌ها به‌عنوان توهین به اصول کلیسای کاتولیک تلقی شد.
تصاویر جسورانه: صحنه‌هایی مانند رقص آنیتا اکبرگ در حوضچه فواره تروی یا نمایش عیاشی‌های شبانه، برای سینمای آن دوره بسیار پیشرو و جنجالی بودند.
ابهام اخلاقی: فلینی از قضاوت مستقیم شخصیت‌ها یا ارائه راه‌حل اخلاقی خودداری کرد، که این موضوع برخی تماشاگران را سردرگم یا ناراحت کرد.

واکنش‌ها در جشنواره کن
استقبال و تشویق در نمایش فیلم:
در نمایش رسمی زندگی شیرین در جشنواره کن، فیلم با استقبال گسترده تماشاگران و منتقدان روبه‌رو شد. سبک بصری خلاقانه فلینی، داستان‌گویی غیرخطی، و بازی‌های قوی (به‌ویژه ماسترویانی و اکبرگ) تحسین بسیاری را برانگیخت.
با این حال، برخی تماشاگران محافظه‌کار در سالن، به‌ویژه نمایندگان کلیسا و گروه‌های سنتی، به محتوای فیلم اعتراض کردند. گزارش‌هایی از واکنش‌های منفی مانند هو کردن یا خروج از سالن در حین نمایش وجود دارد، اگرچه این موارد به اندازه جنجال‌های پس از جشنواره برجسته نبودند.
برنده شدن نخل طلا و تشدید بحث‌ها:
وقتی زندگی شیرین جایزه نخل طلای بهترین فیلم را برد، این تصمیم هیئت داوران (به ریاست ژرژ سیمنون) بحث‌برانگیز شد. برخی معتقد بودند که انتخاب این فیلم به دلیل محتوای جنجالی‌اش، پیامی در حمایت از آزادی بیان و هنر مدرن بود.
این جایزه باعث شد توجهات بیشتری به فیلم جلب شود و جنجال‌ها از کن به سطح بین‌المللی گسترش یابد.
حضور ستارگان و حاشیه‌های رسانه‌ای:
حضور آنیتا اکبرگ، ستاره سوئدی فیلم، در کن به خودی خود حاشیه‌ساز بود. او به دلیل زیبایی و رفتارهای جسورانه‌اش در مرکز توجه رسانه‌ها قرار گرفت و تصاویرش از جشنواره به نمادی از جذابیت زندگی شیرین تبدیل شد.
رسانه‌ها همچنین به پوشش گسترده مهمانی‌ها و رویدادهای جنبی جشنواره پرداختند که با فضای فیلم فلینی همخوانی داشت و به جنجال‌های فرهنگی دامن زد.

واکنش‌های کلیسای کاتولیک و محافظه‌کاران
محکومیت رسمی کلیسا: پس از نمایش فیلم در کن و اکران عمومی آن در ایتالیا، کلیسای کاتولیک واکنش تندی نشان داد. روزنامه رسمی واتیکان، فیلم را به دلیل "توهین به ارزش‌های مسیحی" و ترویج "فساد اخلاقی" محکوم کرد. این روزنامه از کاتولیک‌ها خواست که از تماشای فیلم خودداری کنند.
ممنوعیت و سانسور: در برخی کشورها، مانند اسپانیا و پرتغال (که تحت رژیم‌های محافظه‌کار بودند)، زندگی شیرین ممنوع شد یا با سانسورهای سنگین اکران گردید. حتی در ایتالیا، گروه‌های مذهبی خواستار ممنوعیت فیلم شدند، اما این تلاش‌ها به نتیجه نرسید.
اعتراضات عمومی: در ایتالیا، گزارش‌هایی از اعتراضات خیابانی و درگیری‌های لفظی در مقابل سینماها وجود داشت. برخی تماشاگران پس از اکران فیلم به فلینی توهین کردند یا او را "ضد مسیحی" خواندند.

پاسخ فلینی به جنجال‌ها
فلینی در مصاحبه‌ها تأکید کرد که زندگی شیرین قصد توهین به مذهب یا ارزش‌های سنتی را نداشته، بلکه می‌خواسته تصویری صادقانه از جامعه مدرن ارائه دهد. او فیلم را نه یک قضاوت اخلاقی، بلکه یک تأمل در مورد پوچی و جست‌وجوی معنا در زندگی معاصر توصیف کرد.

تأثیر جنجال بر جشنواره و سینما
تقویت جایگاه کن به‌عنوان پلتفرم فیلم‌های جسور:
انتخاب زندگی شیرین برای نخل طلا نشان داد که جشنواره کن از فیلم‌هایی با دیدگاه‌های نوآورانه و جنجالی حمایت می‌کند. این موضوع به کن کمک کرد تا به‌عنوان مرکزی برای سینمای پیشرو و بحث‌برانگیز تثبیت شود.
جنجال فیلم همچنین باعث شد کن در سال‌های بعد به محلی برای نمایش آثاری تبدیل شود که مرزهای اجتماعی و فرهنگی را به چالش می‌کشند.
تأثیر بر سینمای مدرن:
موفقیت زندگی شیرین راه را برای فیلمسازان دیگر، به‌ویژه در موج نوی اروپا، هموار کرد تا موضوعات حساس اجتماعی و اخلاقی را با جسارت بیشتری بررسی کنند.
افزایش شهرت فلینی:
جنجال‌ها و موفقیت در کن، فلینی را به یکی از برجسته‌ترین کارگردانان جهان تبدیل کرد. این فیلم نقطه عطفی در کارنامه او بود و به آثار بعدی‌اش مانند هشت و نیم منجر شد.