این روزها فقط خبر بد نیست که خسته‌مون کرده؛ حسِ از دست رفتن عمره… حس این‌که جوونی، آرزوها و زندگی‌مون لابه‌لای ظلم، سرکوب و قطع شدن صداها داره می‌سوزه. دیدن کشتار هم‌وطن‌هامون و بعدش سکوتِ اجباریِ اینترنت، آدمو از درون خالی می‌کنه.
ولی با همه‌ی اینا، هنوز زنده‌ایم، هنوز به هم وصل‌ایم، هنوز می‌خوایم بدونیم و دیده بشیم. همین وصل موندن، همین آگاهی، یعنی هنوز همه‌چی تموم نشده.
دل‌مون با همِ، با همه‌ی اونایی که مثل ما حس می‌کنن یه تیکه از زندگیشون گم شده… امیدواریم روزی برسه که دیگه برای نفس کشیدن و وصل بودن، این‌همه هزینه ندیم.
مراقب هم باشیم 🤍

- سپهر بابا کجایی؟!

- مانی بابا تو برو من میام

سپهر و مانی نوبت ماهم میرسه، انتقامتون رو به بدترین شکل ممکن میگیریم