در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

جواب نقضي اين است که اگر با معتزلي‌ها هم عقيده‌اي و قائلي به اينکه خدا با چشم سر ديده نشود، نه در دنيا و نه در عقبي، و استدلال مي‌نمائي به قول خداوند «عزّ و جلّ» که مي‌فرمايد ﴿لَّا تُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ ...﴾ ديده‌ها او را در نمي يابند، لازم است بگوئي قصد نکرده است ديده نمي شود، زيرا در گفته "لا يري" احتمال تأويل مي‌رود که در دنيا به چشم نمي آيد نه در آخرت و شما در برابر اشاعره که اعمال بنده را مخلوق خدا مي‌دانند و به آيه ﴿وَاللَّـهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ﴾ که مي‌فرمايد و خداوند شما و کردارهايتان را آفريد استدلال مي‌نمايند بايد بگوييد پروردگار از "و ما تعملون" اراده نموده که چشم‌هايي را آفريده و بندگان با آن کاري انجام مي‌دهند، با اينکه اگر مقصودش آن بود با عبارتي واضح‌تر مي‌فرمود که براي اشاعره دليل نشود، و به جايش کلامي مي‌آورد که تأويل بر خلاف مقصود در آن نرود. و در آيه شريفه ﴿وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ...﴾ که مي‌فرمايد هر کس مؤمني را عمداً به قتل رساند کيفرش جهنّم است بايد بگوئيد خدا قصد نموده، هر کشنده مؤمن در جهنّم جاي دارد چه کردار شايسته‌اي داشته باشد و چه نداشته باشد در اين آيه هم احتمال تأويل جاري است چون آن را به روشني و صراحت نفرموده است.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

امروز صبح 27 مرداد 96 :
نمایی از غربت و مظلومیت در قبرستان بقیع، بعد از بارندگی دیشب در مدینه

https://telegram.me/velae_ir

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

اگر اشعري مذهب هستي پس آنچه بر معتزله لازم مي‌آيد بر شما نيز لازم آيد زيرا آن معنائي که نزد شما حقّ است به طرز روشني بيان نگرديده است. و اگر طرف بحث اخباري مسلک باشد به او گفته مي‌شود: بايد بگوئي پيغمبر نفرموده است: "انّکم ترون ربّکم کما ترون القمر في ليله البدر لا تضامون في رؤيته" شما پروردگارتان را مي‌بينيد چنان که قرص ماه را در شب چهاردهم مشاهده ميکنيد در ديدار او ستمي بر شما نشود با آنکه امکان دارد مقصود از ديدن به چشم دل باشد نه به چشم سر، چنان که شما عقيده داريد، و چرا نفرموده است: خدا را به چشمان سر مي‌بينيد نه به چشم دل، تا در کلام احتمال اختلاف نبوده و صريح در مقصود شما باشد، و چون در اين خبر احتمال تأويل مي‌رود و ظاهرش خيلي روشن نيست، مي‌فهميم پيغمبر (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) "ديدني" که شما مدّعي آن هستيد (ديدن با چشم سر) را اراده نفرموده، و اين ايرادگيري و مغلطه سختي است؛ زيرا هر دليلي در قرآن و سنّت که عدّه اي از مسلمين در اثبات عقيده خود به آن تمسّک جويند مورد اختلاف است، و مع ذلک آن را دليل قاطع مي‌دانند و به مجرّد احتمال خلاف از آن دست نمي کشند.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

چون بيشتر کلمات در قرآن و اخبار پيامبر (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) به لغت عربي است، و در غدير روي سخن آن حضرت با مردمي فصيح بوده، و اوضاع و احوال (قرائن حاليه و مقاميه) بيانگر مراد رسول خدا (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) بوده است که مقصود ايشان بطور يقين فهميده شده و نياز به لفظ صريح‌تري نبوده (و اين احتمال تأويل بعداً پيدا شده)، و اينکه چرا سخن را طوري ادا مي‌کنند تا واضح نباشد بدين جهت است که معني آن را به خردها وامي گذارند تا مورد دقّت و موشکافي واقع گردد.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

ما براي بيان مفهوم وجوب فرمانبرداري عبارتي استوارتر و گوياتر از فرمايش پيغمبر (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) که مي‌فرمايند: آيا من نسبت به مؤمنين سزاوارتر نيستم از خودشان پس هر که را من مولايش هستم علي مولاي اوست، سراغ نداریم، زيرا اين جمله بر پايه اقرار مسلمين در مقابل رسول خدا (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) به حقّ فرماندهي بر آنها و اينکه او سزاوارتر است بر ايشان از خودشان نهاده شده است، که پس از پذيرفتن اينکه پيغمبر نسبت به آنان از خودشان اولي است فرموده:
"بنابراين هر که را من سزاوارتر به اويم از خودش پس همين نسبت اولويت را علي هم نسبت به او دارد، و سزاوارتر است به او از نفس خودش«
چون معني جمله دوم "فَمن کنت مَولاه" همان مفاد جمله اوّل "أَ لَست أَولي ..." مي‌باشد، زيرا به سبب فاء عاطفه، جمله بعدي در برگيرنده همان معني قبلي (معطوف) است که قبلا ثابت شد غير از حمل بر معني (مالک اطاعت شدن) بر معناي ديگر جايز نيست. مگر نمي بيني اگر شخص به عدّه‌اي گفت: اين کالاي مخصوص را که بين همه ما مشترک است مي‌فروشيم و سود و زيانش را ميان خود تقسيم مي‌کنيم، و آن گروه بگويند: آري، چنين باشد. سپس بگويد: «بنابراين هر کس که من شريک اويم پس زيد هم شريک اوست» سخن درستي خواهد بود، و علّت درستيش اين است که «شرکت» عبارت است از قول گوينده (اين کالاي مخصوص بين همه ما مشاع است و سود و زيان حاصل از فروش آن را تقسيم مي‌نمائيم) و بهمين جهت بعد از آن صحيح است بگويد: (پس من شريک هر کس هستم زيد بعد از من شريک اوست). مانند همين مثال است فرمايش خاتم انبياء که خطاب به مردم فرمود: (آيا من سزاوارتر نيستم بشما از خودتان، پس هر که را من سزاوارترم به او از خودش اين علي سزاوارتر است به او از خودش)؛ زيرا مفاد «مولاه» درست مثل قول اوست (آيا من سزاوارتر بشما نيستم از خودتان). و بطور کلّي (از نظر ادبي) لفظي که با «فاء» آمده، اگر همان معني جمله اوّل را شامل نباشد، هرگز کلام، نه نظم و مفهوم خواهد داشت و نه صحيح خواهد بود، بلکه نوعي هذيان گوئي بوده، و هر کس که چنين نسبتي به پيغمبر خدا دهد، به خداوند بزرگ کفر ورزيده است. و چون لفظ (هر که من مولاي اويم) به دلائلي که ما اثبات نموديم دلالت دارد بر مفهوم هر که را من سزاوارتر به نفس اويم- و عين همان جمله را نيز براي علي (ع) آورده است، معنايش اين است که او را هم «أولي به مؤمنين» از خودشان قرار داده است، و آن عين عبارت وجوب اطاعت و فرمانبرداري از علي (ع) و مقام امامت اوست، چنان که در آغاز بيان کرديم.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

اضافه مي‌کنيم براي توضيح بيشتر اگر در فرموده پيامبر (صلی الله‌عليه‌و‌آله) "هر که من مولاي او هستم علي مولاي اوست" آن حضرت قصد نفرموده بود که علي أولي است به شما از خودتان، پس مي‌شود گفت: که در جمله "هر که را من مولاي اويم" نيز اراده نکرده باشد که پيغمبر (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) بر هر کس اولي است از خودش، و اگر چنين باشد، سخن درهم و برهم و بيهوده‌اي خواهد بود که معنايي را نمي‌رساند، و در زمره سخنان دانايان و خردمندان نيست.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

بنابراين دلائل و توضيحات، ديگر روشن و مسلّم است که فرمايش پيغمبر (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) "آيا من سزاوارتر به شما از خودتان نيستم" اين مي‌باشد که رسول خدا (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) حقّ اطاعت و فرمانبرداري را در اختيار خود گرفت، و همين طور آن حضرت از قولش "پس هر که را من مولاي او هستم" فقط اراده نموده باشد: هر کس را که من حقّ اطاعتش را مالک شدم، علي هم مالک حقّ اطاعت اوست؛ زيرا که آن مفاد "پس علي مولاي اوست" مي‌باشد، و اين معني روشن و آشکار است.

معاني الأخبار للشيخ الصدوق ص67-74

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

6-2 شيخ الاماميه شيخ مفيد

ايشان درباره حديث غدير مفصل بحث کرده‌اند و با دلايل محکم شبهات مخالفين و معاندين را پاسخ داده‌اند. اگر قرار باشد همه کلام شيخ مفيد را بيان کنيم، بسيار طولاني خواهد بود. لذا مختصري از استدلال جناب شيخ را نقل ميکنيم و هر کس که خواهان تفصيل کلام ايشان بود ميتواند به رساله ايشان در بيان اقسام مولي رجوع کند.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

قد أجمع حملة الاخبار، واتفق نقلة الآثار، على أن النبي صلى الله عليه وآله جمع الناس بغدير خم، عند مرجعه من حجة الوداع، ثم واجه جماعتهم بالخطاب فقال: " ألست أولى بكم منكم ؟ - فلما أذعنوا له بالاقرار قال لهم على النسق من غير فصل في الكلام -: فمن كنت مولاه فعلي مولاه، أللهم وال من والاه، وعاد من عاداه، وانصر من نصره واخذل من خذله " [1]. فقررهم صلى الله عليه وآله على فرض طاعته عليهم بصريح الكلام، ثم عطف على اللفظ الخاص بما ينطوي على معناه، وجاء فيه بحرف العطف من " الفاء " التي لا يبتدأ بها الكلام، فدل على أنه الاولى دون ما سواه، لما ثبت من حكمته عليه وآله السلام وأراد به البيان، إذ لو لم يرد ذلك وأراد ما عداه، لكان مستأنفا لمقال لا تعلق له بالمتقدم جاعلا لحرف العطف حرف الاستيناف وهذا ما لا يقع الا من أحد نفسين: أحدهما: جاهل باللغة والكلام والآخر: قاصد إلى التعمية والالغاز. ورسول الله صلى الله عليه وآله يجل عن الوصفين، وينزه عن النقص في الصفات.

ترجمه: حاملين اخبار و ناقلين آثار اتفاق نظر دارند که رسول خدا (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) بعد از بازگشت از حجة الوداع، مردم را در وادي غديرخم جمع کردند و سپس خطاب به آنها فرمودند: "آيا من بر شما ولايت ندارم؟" و بعد از آنکه به اين مطلب اقرار و اذعان کردند، به صورت عطف و بدون فاصله در کلام فرمودند: "پس هر کس من بر او ولايت دارم. پس اين علي نيز بر او ولايت دارد. خداوندا دوست بدار هر آنکه او را دوست ميدارد و دشمن بدار هر آنکه او را دشمن ميدارد. ياري کن نصرت کنندگان او را و تنها بگذار تنها کنندگان او را".
پس از آن‌ها بر وجوب اطاعت خود اقرار گرفتند و سپس بر اين لفظ خاص "اولي" لفظي را عطف کردند که شامل آن است. که در آن حرف عطف "فاء" آمده است که جمله با آن شروع نمي‌شود. پس اين مطلب دلالت بر اين مي‌کند که مولي به معني اولي است، به دليل حکمت آن حضرت و اراده‌ي ايشان بر روشن کردن مسئله. چرا که اگر منظور ايشان اين نبود و غير اين معني را اراده داشتند، بايد جمله را از سر ميگرفتند بطوريکه به جمله‌ي قبلش تعلق نداشت. و به جاي حرف عطف از حرف استيناف استفاده مي‌کردند.
و اگر کسي غير اين را انجام دهد، يا جاهل به لغت و کلام است و يا قصد گمراه و منحرف کردن افکار را دارد. و رسول خدا (صلی الله‌عليه‌و‌آله) از هر دوي اين صفات اجل و از نقص در صفات منزه هستند.

أقسام المولى في اللسان ص31-32

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

کلام شيخ مفيد رحمه الله واضح و صريح است که جاي هيچ شک و شبهه‌اي را در مراد رسول اکرم (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) از حديث شريف غدير باقي نمي‌گذارد.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

6-3 علامه کراجکي

همچنين علامه کراجکي رحمه الله از اعلام قرن پنجم درباره اين حديث با عظمت ميفرمايد:
اعلم أنه مما يدل أنه المنصوص بالامامة عليه ما نقله الخاص والعام من أن رسول الله صلى الله عليه وآله لما رجع من حجة الوداع نزل بغدير خم (1) دليل النص بخبر الغدير على إمامة اميرالمؤمنين ص37-38
ـ ولم يكن منزلا ـ ثم أمر مناديه فنادى في الناس بالاجتماع، فلما اجتمعوا خطبهم ثم قررهم على ما جعله الله تعالى له عليهم من فرض طاعته، وتصرفهم بين أمره ونهيه بقوله: «ألست أولى بكم منكم بأنفسكم»؟ فلما أجابوه بالاعتراف، وأعلنوا بالاقرار، رفع بيد أمير المؤمنين (ع) وقال ـ عاطفا على التقرير الذي تقدم به الكلام ـ: «فمن كنت مولاه فهذا علي مولاه، اللهم وال من والاه، وعاد من عاداه، وانصر من نصره، واخذل من خذله»(2). فجعل لأمير المؤمنين (ع) من الولاء في أعناق الامة مثل ما جعله الله له عليهم مما أخذ به إقرارهم، لأن لفظة «مولى» تفيد ما تقدم من التقرير من ذكر الأولى، فوجب أن يريد بكلامه الثاني ما قررهم عليه في الأول، وأن يكون المعنى فيهما واحدا حسبما يقتضيه استعمال أهل اللغة وعرفهم في خطابهم. وهذا يوجب أن يكون أمير المؤمنين (ع) أولى بهم من أنفسهم، ولا يكون أولى بهم إلا وطاعته فرض عليهم وأمره ونهيه نافذ فيهم، وهذه رتبة الامام في الأنام قد وجبت بالنص لأمير المؤمنين (ع)

ترجمه: بدان که آنچه که دلالت آن منصوص بر امامت امام علي (ع) نزد عام و خاص هست، خبري است که رسول خدا صلي الله عليه وآله زمانيکه از حجة الوداع برگشتند در غديرخم توقف کردند درحاليکه آنجا محل اقامت و منزل نبود. سپس به منادي دستور داد که مردم جمع شوند. پس وقتي که جمع شدند براي آنها خطبه خواندند و از آنها اعتراف گرفتند بر آنچه خداوند از وجوب اطاعتش بر مردم و حق تصرف در امر و نهي آنان قرار داده است. که اي مردم "آيا من بر شما ولايت و سرپرستي ندارم؟«
و زمانيکه اقرار کردند پس دست امام علي (ع) را بالا برده و عطف بر آنچه که از آن اعتراف گرفته بودند، فرمودند: "پس هرکس که من بر او ولايت و سرپرستي دارم، پس علي نيز بر او ولايت و سرپرستي دارد. بارخدايا دوست بدار هر آنکه او را دوست بدارد، و دشمن بدار هر آنکه او را دشمن بدارد.و ياري ده نصرت کنندگان او را، و تنها بگذار هر آنکه او را تنها بگذارد"
پس همانگونه که خداوند از ولايت و سرپرستي بر امت قرار داده بود را براي امير المؤمنين (ع) نيز بر گردن امت قرار داد، براي اينکه لفظ مولي افاده‌ي آن چيزي مي‌کند که در ذکر اولي بر آن اقرار گرفته شد. پس لازم مي‌آيد که مراد ايشان از مولى در کلام دوم همان باشد که در کلام اول تقرير شد. و معني هر دو به حسب اقتضاي اهل لغت و عرفشان در خطاب، به يک معني باشد.
و اين مطلب موجب اين است که امير المومنين بر مردم ولايت و سرپرستي داشته باشد ، و اين امر نيز مستلزم وجوب اطاعتش بر مردم و نافذ بودن امر و نهي او باشد.و اين رتبه‌ي امامت بر مردم براي امير المؤمنين با نص ثابت شده است.
همانگونه که مشاهده مي‌نماييد، استدلال علامه کراجکي رحمه الله نيز تقريبا مشابه استدلال شيخ مفيد رحمه الله مي‌باشد.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

6-4 محقق حلي

ايضا محقق حلي رحمه الله از بزرگان مذهب حقه در قرن هفتم هجري درباره حديث غدير بيانشان بدين گونه است:
و منها قوله - (ع) - : " من كنت مولاه فعلي مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه " ( 9 ) والمولى هو الأولى لاستحالة أن يريد ولي النصرة . يدل عليه وجهان : الأول أن عمر قال في ضمن ذلك : " بخ بخ أصبحت مولاي ومولى كل مؤمن ومؤمنة " ( 10 ) وهذا يدل على اختصاص علي (عليه‌السلام) بما لم يحصل لغيره ، والنصرة ثابتة من المسلمين كافة فلا يختص عليا (صل‌الله‌عليه‌و‌آله) و الثاني: أن ولاية النصرة ثابتة ، فلم تكن حاجة إلى تقريرها بمثل هذه الحال التي احتاج فيها إلى إصلاح المنزل ، وجمع الرجال ، وتقديم المقدمات الدالة على اهتمام القوى ( 11 ) ، فكيف كان ينص عليه في ذلك المكان بأمر عام في المسلمين كلهم . هذا مما ينبغي أن ينزه عن مثله منصب النبوة فتعين أنه أراد الدلالة على أنه أولى من غيره ، وأن يثبت له مثل منزلته (عليه‌السلام) في الحكم والسيادة . وهذا بين لا شبهة فيه على منصف .

المسلك في أصول الدين ص250-251

ترجمه: فرمايش رسول اکرم (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) که فرمودند: "پس هر کس که من بر او ولايت و سرپرستي دارم، پس اين علي نيز بر او ولايت و سرپرستي دارد. بارخدايا دوست بدار هر آنکه او را دوست بدارد، و دشمن بدار هر آنکه او را دشمن بدارد" و مولي به معني أولى بودن هست. به علت محال بودن اراده‌ي رسول خدا از آن به معنى ولايت نصرت. و دليل اين ادعا دو چيز است:
• اول اينکه عمر بن خطاب در ضمن اين حديث به امام گفت: مبارک باد بر تو که مولاي من و مولاي هر مرد مومن و زن مومنه اي شدي." و اين کلام او دلالت بر اختصاص امام عليه (ع) بر اين مسئله دارد بطوريکه براي غير ايشان حاصل نگشته است. درحاليکه نصرت براي هر مسلماني ثابت است و اين اختصاص به امام علي (ع) ندارد.
• دوم، ولايت نصرت براي ايشان ثابت بود، و نيازي به تقرير آن در چنين حالي که احتياج به اصلاح منزل، جمع مردم و تقديم مقدمات دارد، نبود. زيرا که اين امور نشانگر اهتمام قوي بر بيان يک مسئله اي دارد. پس چگونه در چنين مکان و شرايطي، به امري عام و ثابت در بين مسلمين تصريح کنند؟! شايسته است که منصب نبوت را از چنين چيزي منزه کنيم.
پس معين مي‌شود که مراد آن حضرت از مولي، اولي بودن امام بر مردم بوده است و براي امام همانند منزلت پيامبر در حکم و رهبري ثابت مي‌شود و اين مسئله‌اي است آشکار که براي هيچ منصفي در آن جاي ترديد و شبهه وجود ندارد.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

شهادت مظهر جود و سخا و علم و معرفت امام جواد (ع) تسلیت و تعزیت باد

https://telegram.me/velae_ir

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

6-5 علامه حلي

و در آخر کلام علامه‌ي حلي رحمه الله که بسيار دقيق و عقلي بيان شده است:
أنه نقل نقلا متواترا أن النبي ( صلى الله عليه وآله ) لما رجع من حجة الوداع أمر بالنزول بغدير خم ( 1 ) وقت الظهر ، ووضعت له الأحمال شبه المنبر ، وخطب الناس واستدعى عليا ( (ع) ) ورفع بيده وقال ( صلى الله عليه وآله ) : ( أيها الناس ألست أولى بكم من أنفسكم ، قالوا : بلى يا رسول الله، قال : فمن كنت مولاه فهذا علي مولاه ، اللهم وال من والاه وعاد من عاداه ، وانصر من نصره ، واخذل من خذله ، وأدر الحق معه كيف ما دار ) وكرر ذلك عليهم ثلاثا ، والمراد بالمولى هو الأولى ، لأن أول الخبر يدل على ذلك، وهو قوله ( صلى الله عليه وآله ) : ( ألست أولى بكم ) ، ولقوله تعالى في حق الكفار : ( مأواكم النار هي مولاكم ) ( 2 ) ، أي أولى بكم ، وأيضا فإن غير ذلك من معانيه غير جائز هنا كالجار ، والمعتق والحليف ، وابن العم ، واستحالة أن يقوم النبي ( صلى الله عليه وآله ) في ذلك الوقت الشديد الحر ، ويدعو الناس ويخبرهم بأشياء لا مزيد فائدة فيها ، بأن يقول من كنت جاره أو معتقه أو ابن عمه فعلي ( (ع) ) كذلك ، وإذا كان علي ( (ع) ) هو الأولى بنا فيكون هو الإمام. النافع يوم الحشر ص109

ترجمه: متواتراً از پيامبر صلي الله عليه وآله نقل شده است که زمانيکه از حجة الوداع برمي‌گشتند دستور به نزول در غديرخم در وقت ظهر دادند. و براي ايشان از جهاز شتران شبيه منبر قرار دادند. و براي مردم خطبه خواندند و امام علي (ع) را فراخوانده و دست او را بلند کردند و فرمودند: "اي مردم آيا من بر شما ولايت و سرپرستي ندارم؟" گفتند: بله اي رسول خدا. فرمودند: پس هر کس که من بر او ولايت و سرپرستي دارم، پس اين علي نيز بر او ولايت و سرپرستي دارد. بارخدايا دوست بدار هر آنکه او را دوست بدارد، و دشمن بدار هر آنکه او را دشمن بدارد.و ياري ده نصرت کنندگان او را، و تنها بگذار هر آنکه او را تنها بگذارد و حق را دور او بگردان، هرجا که باشد" و اين مطلب را سه بار تکرار کردند.
و مراد از مولي همان اولي بودن هست. زيرا که اول خبر بر اين مسئله دلالت دارد. و آن قول پبامبر است که فرمودند: "الست اولي بکم؟" وهمچنين به دليل قول خداوند متعال در سوره‌ي حديد آيه 15 که مي‌فرمايد ﴿...مَأْوَاكُمُ النَّارُ هِيَ مَوْلَاكُمْ...﴾ که مولاکم يعني اولي بکم.
وهمچنين به اين دليل که ساير معاني آن در اينجا غير جايز است، همانند همسايه، آزاد کننده و حليف و پسرعمو. زيرا که محال است پيامبر در اين زمامي که هوا به شدت گرم است، مردم را بخواند و آنها را از چيزي خبر دهد که هيچ فايده اي در آن نيست. مثل اينکه بگويد هر کس من همسايه و يا پسرعموي او هستم، پس علي نيز اين چنين است. پس وقتيکه اينجا امام علي اولي بر مردم شد، پس او امام است.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

استدلال مرحوم علامه نيز شامل سه دليل هست:

• يکي همان استدلالي که در کلام شيخ مفيد و علامه کراجکي گذشت که به صدر حديث غدير استناد کرده بودند.
• دومي استدلال به آيه 15 سوره حديد که مفسرين معني مولي در آن را به اولي بودن تفسير کرده‌اند.
• و سومي ممتنع بودن بقيه معاني مولي در حديث غدير به دليل وجود قرائن حالي و لفظي و حکمت رسول اکرم (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله).
اينها فقط بخشي از کلمات علماي مذهب شيعه در حق حديث شريف غدير بود که به حق هر چه درباره اين حديث نوراني سخن گفته شود، باز کم است.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

7: بررسي سياق غدير

براي بحث سياق ابتدا بايد پيش زمينه‌اي فراهم کنيم تا بعد به مدلول اصلي حديث غدير واقع شويم.
پيامبر اکرم (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) قبل از اينکه حديث غدير را از جانب الله عزوجل براي مردم بيان کنند در حجه الوداع اموري را بيان کردند که به عبارتي زمينه‌اي براي معني حديث غدير خواهد بود و اين روايت را بزرگان اهل سنت نقل کردند.

از امام علي (ع) با سند صحيح نقل شده است که پيامبر اکرم (صلی ‌الله‌عليه‌و‌آله) گفتند:

ائمه از قريش هستند ابرار آنها بر ابرار قريش ولي و امير هستند ... و فجار آنها امير و ولي فجار آنها هستند ... و براي هر شخصي يک حقي است پس حق هر شخص حق را به او دهيد و اگر يک برده حبشي را بر شما تامير و خليفه کنم به حرف او گوش دهيد.
در روايتي که در ادامه ارائه مي‌شود پيامبر اکرم (صلی الله‌عليه‌و‌آله) امارت و خلافت را در قريش مي‌دانند و مي‌فرمايند هر شخصي را که من بر شما تأمير کنم به آن گوش دهيد و از او اطاعت کنيد.

https://telegram.me/velae_ir

ادامه دارد...

اسکن👇🏾👇🏾👇🏾👇🏾

✅ #موقع_المواقف

#کلیپ_زیبا
#فیدیو_رائع 👌

🌺 بمناسبة ذكري زواج الإمام علي ع و السيدة فاطمة الزهراء (س) 🌺🆕

🔹🔸زواج النور🔸🔹
#عربی_فارسی

🎤 اداء الرادود مهدي الحسيني


دانلود از آپارت 👇
http://www.aparat.com/v/IhxCH

🔸🔹🔸🔹
@Mawaqif

در ادامه ی مطالب فوق باید افزود:

حال اين سوال مطرح مي‌شود که اين حديث کجا بيان شده است؟

ادامه دارد...

اسکن 👇🏾👇🏾👇🏾👇🏾