وجدانِ بیدار خیلی خوبه، اما نباید امید به زندگی و اون نوری که لازمه‌ی پیشرفت و طاقت آوردن هست رو از خودمون دریغ کنیم. همه‌مون می‌دونیم چه خبره و ناراحت/عصبانی‌ایم، اما صرفِ ناراحت بودن بی‌فایده‌ست و باید درکنارِ حفظ روحیه ادامه بدیم.

بعد از اد کردن، می‌تونید چنل‌هارو
حذف یا اضافه کنید (آپدیت می‌شود)

این دقیقاً حرف همون آدمایی بود که می‌گفتن بابا شهر ما کوچیکه توش خبری نمی‌شه، تازه بشه هم فایده نداره، مهم شهرای بزرگه!

اما دیدیم بیرون اومدن ملت تو شهر های کوچیک باعث شد نتونن نیروهاشون رو از شهرای کوچیک به شهرای بزرگ بفرستن.

دیدیم گسترش مناطق و شهرهای اعتراضات چقدر برای ما روحیه و برای ج‌ا ناامیدی به همراه داشت.

این دقیقا اتفاقیه که با این اتحاد حتی در سطح چنل‌ها یا پیج های کوچیک می‌افته.

پس نذارید با این طرز فکر غلط، جلوی اتحادمون‌رو بگیرن.

خیلی دوست دارم بدونم اونی که تو خارج از کشور می‌شینه صحبت می‌کنه و میگه به دخالت خارجی اعتماد ندارم، دقیقا به چی اعتماد داره؟ به حکومتی که حداقل ۴۰/۵۰ هزار نفر رو کشته و هر یک‌روز بیشتر موندنش اعدام بیشتر همراه داره؟
وقتی یک مشکلی وجود داره و باید حلش کرد و ما از یک‌راه حل ایراد می‌گیریم، باید قبلش فکر کرده باشیم که آیا راه‌حل بهتری برای اون مشکل داریم؟ یا صرفاً با فازِ دانای عالم بودن و روشن فکری از هر راه‌حلی ایراد می‌گیریم؟

هم اونایی که رفتن و کشته/گرفته شدن، هم حتی اونایی که موندن و هر روز استرس می‌کشن، اونایی که موندن و درکنار فکر کردن به این درس و اون آزمون دارن توی این شرایط هم دست و پا می‌زنن.
حالا ذاتاً مایی که بالای ۱۸ ایم هم آنچنان ضدگلوله نیستیما، ولی خب کوچیک تر‌ها واقعا بیشتر گناه دارن.

حالا از دیروز می‌بینم چقدر دراماهای بچگانه‌ای توی تلگرام هست! جدی چطور ممکنه؟ توی این شرایط توی گپو‌چنلاتون بشینین از این و اون بگین؟ چرا باید پشت سر کسایی که توی همین تلگرام برای این شرایط کلی زحمت کشیدن/‌می‌کشن انقدر حرف زده بشه؟ جدی نمی‌دونم چه فعل و انفعالاتی در یک مغز باید رخ بده که توی این شرایط بشینی دنبال دراما باشی و همچین دغدغه‌هایی داشته باشی. دمتون گرم ما از زندگی عادیمون هم موندیم. خلاصه که دوستان، زندگی بگیرید چیز جالبیه.