قطعه‌ی گاثیک و احساسی «R.I.P.» با همراهی Skylar Grey، سومین و آخرین سینگل Motionless In White پیش از انتشار آلبوم Decades است. پیش از این، گروه دو سینگل Afraid Of The Dark و Playing God با حضور Corey Taylor را نیز منتشر کرده بود و اکنون با «R.I.P.» به استقبال انتشار آلبوم جدید خود می‌رود؛ آلبومی که تنها هفت روز دیگر، در ۱۷ جولای ۲۰۲۶، منتشر خواهد شد و پس از انتشار، در این تحریریه به‌طور مفصل به بررسی آن خواهیم پرداخت.

گروه پیش از این با انتشار آثاری نظیر Another Life، Masterpiece و Eternally Yours ثابت کرده بود که در خلق شاهکارهای عاشقانه و عمیقا احساسی تا چه اندازه تبحر دارد. «R.I.P.» نیز ادامه‌ی شایسته‌ی همان مسیر است؛ قطعه‌ای که فضا، لیریک و هارمونی‌هایش بیشتر از هر چیز به مرثیه‌ای عاشقانه شباهت دارد؛ شیون‌های سوگوارانه عاشقی بر مزار معشوق خویش.

@UploadMagazine

کریس موشنلس توضیح می‌دهد که اگرچه «R.I.P.» از دل یک رابطه‌ی عاشقانه متولد شده، اما می‌تواند روایتگر هر نوع جدایی باشد؛ از فاصله گرفتن یک دوست یا یکی از اعضای خانواده گرفته تا پایان یک رابطه‌ی عاطفی. به گفته‌ی او، این ترانه درباره‌ی سکوت کرکننده‌ای است که پس از بر زبان آوردن حرف‌هایی شکل می‌گیرد که آرزو می‌کنی هرگز گفته نمی‌شد؛ جایی که می‌خواهی همه‌چیز را جبران کنی، اما نمی‌دانی چگونه، و تنها این پرسش باقی می‌ماند که آیا این رابطه هنوز قابل ترمیم است یا برای همیشه دفن شده است.

او همچنین معتقد است هنر زمانی بیشترین تأثیر را می‌گذارد که برای تفسیرهای مختلف باز باشد. به همین دلیل، متن «R.I.P.» عمداً به شکلی نوشته شده که هر شنونده بتواند تجربه‌ی شخصی خود را در آن پیدا کند؛ ترانه پاسخی قطعی ارائه نمی‌دهد و همین ابهام، احساس فقدان و حسرت را برای هر مخاطب به تجربه‌ای شخصی تبدیل می‌کند.

If love is pain, then twist the blade.

حضور Skylar Grey نیز یکی از مهم‌ترین نقاط قوت این قطعه است. کریس می‌گوید از همان ابتدای نگارش آهنگ، صدای او را در ذهن داشته و باور دارد که اسکایلر «R.I.P.» را به جایی رساند که به تنهایی هرگز نمی‌توانست به آن برسد؛ حضوری که به گفته‌ی او، احساسات قطعه را کامل کرد. اسکایلر گری، خواننده و ترانه‌سرایی که بیشتر با همکاری‌هایش با Eminem، Fort Minor و Papa Roach شناخته می‌شود، با وکال خود رنگ و بُعد تازه‌ای به این اثر بخشیده است.

نکته‌ی جالب دیگر، حضور شریک واقعی زندگی کریس موشنلس در نقش مقابل او در موزیک‌ویدئوی «R.I.P.» است؛ انتخابی که به باورپذیری و بار احساسی روایت تصویری این اثر افزوده است.
همچنین این سومین آهنگ متوالی از آلبوم پیش‌روی گروه است که توانسته به رتبه اول جدول معتبر بیلبورد (Billboard Hot Hard Rock Songs) برسد.

@UploadMagazine

Artist: Nine Inch Nails
Album: With Teeth
Release Date: 2005-05-03
Origin: Ohio, USA
Label: Interscope
Genre: #Industrial_Rock, #Industrial_Metal, #Industrial, #Electronic

@UploadMagazine

سال ۲۰۰۵، بعد از اینکه یک سال از اعلام رسمی ریلیز آلبوم جدید توسط ترنت رزنور (Trent Reznor) در سایت رسمی ناین اینچ نیلز می‌گذشت، ناگهان برنامه تغییر کرد و آلبوم با اسم و محتوای دیگری، غیر از چیزی که رزنور راجع بهش صحبت کرده بود، به بازار عرضه شد.

از ترک اول، شنونده می‌تونه متوجه بشه که با رزنوری مواجه خواهد شد که با نسخه‌های قبلی اون آدم در آلبوم‌های قبلی ناین اینچ نیلز متفاوته. اثرات ترک مواد مخدر و الکل، زندگی سوبر و چیدمان مجدد فکرش، توی موزیکش هم به صورت مقداری «پاپ شدن» نمود پیدا کرد. البته منظور اینجا از پاپ شدن، صرفاً فاصله گرفتن از سطح جنون و تاریکی و هرج‌ومرج و خائوس حاکم بر کارهای قبلی ناین هست.

آلبوم مقداری قاعده‌مندتر، میکس و رکورد تمیزتر، درامز پانچی نزدیک به الکترونیک (با نوازندگی افتخاری دِیو گروهل - Dave Grohl) و ریف‌های گیتار متعارف‌تر، این رکورد رو مقداری بیش از آثار قبلی ناین به راک و متال نزدیک کرد و البته همچنان به تم و فرهنگ اینداستریال وفادار موند.

@UploadMagazine

عده‌ای از منتقدین اثر رو یک رکورد تمیز، پر از ایده و فشرده از لایه‌های صدایی تمیز و به‌جا معرفی کردن و عده‌ای هم به رزنور این نقد رو وارد دونستن که ناین اینچ نیلز، ایده‌ی جدیدی برای ارائه نداره و این آلبوم، به جز سطح صدایی بسیار استاندارد و خوش‌صدا، محتوای هنری خاصی برای ارائه نداره.

از نظر من، با اینکه ناین اینچ نیلز مقداری از جنون سنتیش فاصله گرفت، ولی در رو به ورود ساختار استانداردتر و متعارف‌تر گشود، گروو (groove)‌های جذاب‌تری ایجاد کرد (با این وجود، به اندازه The Downward Spiral شنیده نشد) و حداقل ترجیح داد که خودش رو عیناً تکرار نکنه، که هزینه‌ش هم نقد گاهاً تند برخی از اینداستریال‌گرایان رادیکال‌تر بود.

جمع‌بندی آخرم؟ همون مقدار سروصدا و نویز سیاهیه که باید باشه، و همون مقدار درامز پانچی و بیس‌های ترد (crunchy)ای هست که باید باشه، و همون‌قدر جنونی رو داره که باید داشته باشه.

@UploadMagazine

Artist: Auri
Album: Promachos
Release Date: 2026-07-05
Origin: United Kingdom
Label: Independent
Genre: #Dissonant_Blackened_Death_Metal, #Avant_Garde

@UploadMagazine

Artist: Decline of the I
Album: Wilhelm
Release Date: 2025-02-14
Origin: France
Label: Agonia Records
Genre: #Post_Black_Metal, #Dissonant_Black_Metal, #Industrial

@UploadMagazine

آلبوم Wilhelm بخش دوم از سه‌گانه‌ای است که با Johannes آغاز شد و بر اساس اندیشه‌های فیلسوف دانمارکی، سورن کی‌یرکگور، ساخته شده است. مفاهیمی مثل مسئولیت، اختیار، آشوب درونی، یأس و کوشش برای شناخت هویت خود در مرکز روایت این آلبوم قرار دارند.

لاین‌آپ:
اکت AK: بنیان‌گذار، گیتاریست، بخشی از بکینگ‌وکال و آهنگساز اصلی
اکت Spellbound: وکالیست
اکت S: بیسیست
اکت L: درامر

@UploadMagazine

این گروه به پست بلک متال شناخته می‌شود، اما صدایی که در این آلبوم می‌سازد فراتر از آن است که بتوان چهارچوب مشخصی روی آن گذاشت. در این آلبوم صداهایی از ژانرهای مختلف هم به گوش می‌رسد؛ مثل Dissonant Black Metal، Industrial، Electronic و حتی Trip Hop. آزادی عملی که گروه در ساخت موسیقی دارند، باعث شده به صدایی کاملاً منحصربه‌فرد در این عرصه برسند.

این آلبوم لحظه‌های عمیقی در خود جا داده و پر از احساسات مختلف است؛ احساساتی مثل ترس، سوگواری و اضطراب. پر از ملودی‌های دیسونانت، ریتم‌های کچی، کلین‌گیتارهای احساسی، ویولن‌های مرموز و درام‌های کوبنده. حتی بخش‌هایی از آلبوم هیچ شباهتی به بلک متال ندارند و صرفاً صدای یک بیت کچی شنیده می‌شود؛ مثل لحظاتی از ترک دوم و سوم.
وکال‌ها در این آلبوم بسیار خوب اجرا شده‌اند؛ از جیغ‌هایی که به روح آدم چنگ می‌زنند تا کلین‌وکال‌هایی که انگار جای زخم را نوازش می‌کنند.

این آلبوم را به علاقه‌مندان Diasiquier، Deathspell Omega، Panzerfaust و حتی Funeral Mist پیشنهاد می‌کنم.

@UploadMagazine

Artist: Boy Harsher
Single: Jeans
Release Date: 2026-06-26
Origin: USA
Label: Atlantic Records
Genre: #Post_Punk, #Synthpop, #Darkwave, #Electronic, #New_Wave

@UploadMagazine

آهنگ‌های قبلی این گروه معمولاً فضای تاریک و سنگینی داشتند، اما آهنگ Jeans شادتر و پاپ‌تر است و آدم را یاد فیلم‌های دهه‌ی هشتاد میلادی می‌اندازد.
داستان آهنگ درباره‌ی تفاوتِ خواسته‌های این دو نفر است: جی دوست دارد در یک شهر کوچک آرامش داشته باشد و از فشارهای آدم معروفی شدن فرار کند، اما آگوستوس دقیقاً برعکس، به دنبال رسیدن به آرزوهای بزرگش در شهر شلوغی مثل نیویورک است. در واقع آن‌ها در این آهنگ با این تفاوت‌ها شوخی کرده‌اند و کنایه زده‌اند که چطور در دنیای امروز، آرزوها و احساسات آدم‌ها به یک محصول فروشی برای پول درآوردن تبدیل می‌شود.

موزیک‌ویدیوی این آهنگ را خود آگوستوس ساخته است. در این ویدیو، رقص با لباس‌های مشکی و تصاویری از تلویزیون‌های قدیمی را می‌بینیم که دقیقاً همین تضاد بین زندگی ساده‌ی روستایی و زندگی پر زرق‌وبرق شهری را به تصویر می‌کشد.
انتشار این آهنگ نشان می‌دهد که گروه Boy Harsher بعد از چند سال کار روی پروژه‌های سینمایی و ساخت موسیقی متن (مانند The Runner و همکاری اخیرشان با LUCY تحت پروژه‌ی Safe Mind)، حالا دوباره می‌خواهند آهنگ‌های مستقل خودشان را بسازند و آلبوم جدیدشان را بیرون بدهند. این گروه همچنین قرار است در پاییز ۲۰۲۶ یک تور کنسرت بزرگ در اروپا و آمریکای شمالی برگزار کند.

@UploadMagazine

Artist: The KVB
Album: Always Then (LP)
Release Date: 2012-01-30
Origin: London, England
Label: Clan Destine Records
Genre: #Post_Punk, #Shoegaze, #Dark_Wave, #Psychedelic

@UploadMagazine

صدایی الهام‌گرفته از گروه Joy Division با حس‌وحالی دیستوپیایی که شنونده را با خود به فضایی تاریک و سایبرپانکی می‌برد؛ آلبوم Always Then از The KVB یکی از آثار کلاسیک و قابل‌احترام دارک‌ویو مدرن به‌شمار می‌رود.
اعضای گروه:
نیکلاس وود (Nicholas Wood): خواننده، نوازنده و آهنگ‌ساز
کت دی (Kat Day): خواننده، نوازندهٔ کیبورد و سینث‌سایزر

@UploadMagazine

ستارهٔ اصلی این آلبوم نه وکال‌های کم‌رنگ و بی‌روح آن هستند و نه درامز ۷۰۷ که در پس‌زمینه محو شده‌اند؛ بلکه ترکیب میکس سردِ گیتار و سینث‌سایزرهای شلوغِ این اثر است که شخصیت اصلی آلبوم را شکل می‌دهد.

شیوهٔ ضبط این آلبوم نیز نقش مهمی در شکل‌گیری این حس‌وحال سرد و پولیش‌نشده دارد؛ نیکلاس وود، بنیان‌گذار گروه، تمام قطعات را به‌تنهایی در سال ۲۰۱۱ با یک دستگاه Tascam 414 MKII و یک ضبط نواری Fostex ضبط کرد. این روش غیرحرفه‌ای نیز حسی خام به آلبوم بخشیده است؛ حسی که در بسیاری از آثار حرفه‌ای و استودیویی به‌سختی پیدا می‌شود.

در سال ۲۰۱۷ نیز نسخه‌ی بازخوانی‌شده‌ی این آلبوم با نام Always Then Revisited منتشر شد. اگر از علاقه‌مندان Molchat Doma یا دیگر گروه‌های پست‌پانک و سینث‌راک هستید، این آلبوم را به شما پیشنهاد می‌کنم.

@UploadMagazine

ما تو گروه اینجا هم پذیرای حضور و سلیقه موسیقیاییتون هستیم.
تشریف بیارید:

@UploadMagazineGp

Artist: Daft Punk
Album: Human After All (LP)
Release Date: 2005-03-14
Origin: Paris, France
Label: Virgin Records
Genre: #French_Electro, #Electroclash, #Dance_Rock, #Electronic_Rock

@UploadMagazine

"Computers were never designed in the first place to become musical instruments. Within a computer, everything is sterile — there's no sound, there's no air. It's totally code. Like with computer-generated effects in movies, you can create wonders. But it's really hard to create emotion."
— Thomas Bangalter

به نظر میاد Human After All شدیداً درگیر همون ذهنیت قدیمی «احساس خطر از سمت تکنولوژی» باشه؛ همون ترسی که از زمان اوج گرفتن انقلاب صنعتی تا امروز، بارها توی هنر و فرهنگ غرب خودش رو نشون داده.
همون نگرانی‌ای که شاید یکی از مهم‌ترین نمونه‌های اولیه‌ش رو بشه توی فیلم Metropolis (1927) ساخته‌ی Fritz Lang دید.

@UploadMagazine

لانگ توی اون فیلم، یه تصویر دیستوپیایی (ویران‌شهری) از آینده‌ی بشر نشون می‌ده؛ جهانی که توش تکنولوژی و سیستم صنعتی اون‌قدر رشد کرده که انسان تبدیل به یه قطعه از یک ماشین بزرگ شده.
کار تکراری، زندگی روتین و حرکت‌های کاملاً برنامه‌ریزی‌شده، کم‌کم جایی برای فردیت و انسان بودن باقی نمی‌ذارن. از طرف دیگه، رسانه‌ها و تبلیغات هم تبدیل به ابزاری برای کنترل ذهن آدم‌ها می‌شن و ارتباط واقعی انسان با چیزی که اطرافش اتفاق می‌افته، روزبه‌روز کمتر می‌شه.
این ترس و نگاه انتقادی نسبت به تکنولوژی و صنعتی شدن انسان، هنوز هم ادامه داره و خیلی از آثار هنری قرن بیستم و بیست‌ویکم دقیقاً با همین دغدغه ساخته شدن.

@UploadMagazine

یکی از مهم‌ترین نمونه‌ها، آلبوم The Man-Machine از Kraftwerk هست؛ اثری که به نظرم یکی از منابع الهام اصلی برای ایده‌ی Human After All بوده.
کاور آلبوم
روی کاور Human After All یه تصویر خیلی ساده می‌بینیم: لوگوی Daft Punk روی صفحه‌ی یک تلویزیون قدیمی.
در نگاه اول شاید خیلی ساده به نظر بیاد، ولی همین تصویر کلی مفهوم پشت خودش داره.
تلویزیون اینجا نمادی از رسانه‌های جمعی، تبلیغات و کنترل افکار عمومیه؛ همون ابزاری که در دهه‌های گذشته نقش خیلی بزرگی در شکل دادن به ذهن مردم داشته.
اما نکته جالب‌تر اینه که لوگوی خود Daft Punk هم داخل همین تلویزیون قرار گرفته.
یعنی گروه فقط بیرون از این سیستم نایستاده که نقدش کنه؛ بلکه خودش رو هم بخشی از همین سیستم می‌بینه.
یه جور طعنه به خودشون و مخاطبشون:
«ما هم بخشی از همین مدیایی هستیم که داریم درباره‌ش حرف می‌زنیم.»

@UploadMagazine