کیمیاگری رنج در بوته‌ی دگرگونی؛ از ابزوردیسم تا اگزیستانسیالیسم:
در این آلبوم، Loathe ما را به مسیری می‌کشاند که باید مرحله به مرحله شکست یک کالبد قدیمی و ساختن کالبد جدید و قوی‌تر از پیش را بررسی کنیم. هر نقطه از آلبوم یک مرحله برای بازسازی چیزی است که درنهایت بدست می‌آوریم و باید درنظر داشت که ممکن است هر قطعه را بصورت جدا، به شکلی خاص ترجمه کرد ولی در کنار هم یک قالب داستانی خاص می‌سازند. این را میتوان از خاصیت زبان سهل و ممتنع و تصاویر سوررئال آن دانست که روایت را در قالب آلبوم شکل میگیرد ولی بصورت جداگانه هم معنا میدهد.

وقتی Entrance را نگاه میکنیم معنای کل آلبوم در آن خلاصه شده است. این قطعه از شکستن چیزهای سخت میگوید ولی درنهایت به اینکه الماس از دل زغال ساخته میشود اشاره میکند. درگرگونی ها از دل فشار شکل می‌گیرند و اینجاست که کیمیاگری رنج به ما هر نیرویی را هدیه میدهد. سپس Block of Flats اولین لحظه ترک برداشتن خودِ قدیمی است که میخواهد ارتباطات یکطرفه و بی نتیجه را کنار بگذارد و یک خودِ مصمم را فریاد بزند که دارد ساخته میشود.

قطعه Fortress Down لحظه‌ای برای نمایش یک فروپاشی است که خودش به چیزی نیازمند است. شما باید بخزید و به اینکه به چیزی که نیاز دارید برای ساخت دوباره خود برسید متعهد باشید. قطعه Gemini فریاد پست-مدرن شکافی بین چهره و نقاب است که دلیل فروپاشی را بیان میکند و از پوچی هر کنش بی‌هدفی که با نقاب صورت میگیرد سخن میگوید. اینجا باید برای خزیدن باید رها بود تا از چرخه دوگانگی خودِ واقعی و خودِ نمایشی عبور کرد.

قطعه Nothing Like The Knife شاید یک وقفه کوتاه موسیقایی باشد ولی در چند کلام تلنگری مهم میزند و می‌گوید که هر کلام گزنده در نهایت خود گوینده را قربانی میکند و باعث خودویرانگری میشود. سپس Harder to Pretend فریاد را برای خودویرانگری حاصل تظاهر سر میدهد و از فاجعه سرکوب عواطف میگوید. همه اینها ما را به اثینا میرساند که قرار است بخش دوم داستان را با اشاره به فرزانگی حاصل رنج آغاز کند و بگوید وقت حرکت کردن است.

قطعه Revenant یک نبرد بزرگ را وصف می‌کند که در آن قرار است خودِ جدید از خودِ قدیم برخیزد و فرایند دگرگونی از دل زخم های عظیم را نمایش دهد. این یک تولد تراژیک از دل دوگانگی خود/دیگری است. سپس The Way It Breaks به دنبال همدلی برای تصدیق رنج مشترک میگردد و درنهایت سرودی برای دلهای شکسته میخواند. این قطعه‌ی محوری کل آلبوم است. Meet My Maker نقطه‌ای است که سوالی می‌پرسد که پاسخش آرامش‌بخش است. اینجا باید دلیرانه سرنوشت را پذیرفت و به سوی خودِ حقیقی حرکت کرد.

قطعه Fangs می‌گوید این پذیرش سخت و تلخ است ولی درحالیکه از غربت وجودی تو را دربر گرفته است، از خود رنج و فرایند دگرگونی لذت ببر. وقتی سوژه بر زمان خود حاکم میشود وقتش است که با The Ladder که سرودی دعاگونه‌ است باید صعود کنی ولی نردبان از جنس خاک است و امکان فروریزش دارد. اکنون باید چرخه‌ی صعود و نزول را بپذیری و بدانی موفقیت ابدی بی‌معنی است و Gifted Every Strength این اعتراض سقراطی به عمل می‌آورد.

وقت آن می‌رسد که خداحافظی شکوهمند را در No Stranger To You ببینیم، دقیقا جایی که باید به آرامش برسیم یک آشتی ابدی رخ میدهد و باید پذیرفت که گذشته نابود نمیشود اما ما را از حرکت هم بازنمی‌دارد. حرکت به سوی خودِ جدید و حقیقی یک حرکت ابدی است که باید کل پروسه رنج و فروپاشی های آن را قبول کرد و ادامه داد. اینجا میفهمیم خودِ قدیمی غریبه نیست، بلکه یاوری بوده برای درک مسیر دگرگونی سوژه.

@UploadMagazine

سخن نهایی؛ یک بیانیه شاعرانه و ماموریتی:
به Loathe شش سال فرصت دادیم و گفتیم وقتی این آلبوم بیاید باید چیزی بشنویم که همه چیز را درباره بند با آن حس کنیم. این بند ما را ناامید نکرد و از یک اثر مترقی در سبک خودش و همچنین خارج از آن، به ما یک مجموعه آزمایشی موفق را ارائه داد. دریای خلاقیت بند را شنیدیم و در عین حال در جسارت و جنجال آن شرکت کردیم و برای کارهای جدیدتر مشتاقیم.

آلبوم A Stranger To You یک بلوغ عاطفی موفق را نمایش میدهد که نمیخواهد همان ابتدا ما را با یک تازگی محض بهت‌زده کند بلکه افق های صوتی را گسترش می‌دهد. بند رسما در این بیانیه اعلام میکند هیچ ترسی از هر نوآوری غیرمنتظره‌ای ندارد.

هویت جدید Loathe را دیدیم و باید بگویم اگر این آلبوم را به عنوان پلی برای آینده‌ای درخشان درنظر بگیریم بهتر است و حتی اگر برای شنیدن اثر بعدی همینقدر یا بیشتر صبر کنیم ارزشش را دارد. وقتش است که Loathe هربار اجازه چنین ترقی را به خود بدهد که بتواند محکم‌تر از قبل قدم بگذارد و ما را شگفت‌زده کند.

@UploadMagazine

Artist: Bad Omens
Album: TBA
Release Date: TBA
Origin: Virginia, USA
Label: Sumerian Records
Genre: #Metalcore, #Alternative_Metal, #Modern_Rock, #Electronic

@UploadMagazine

بعد از موفقیت The Death of Peace of Mind در فوریه‌ی ۲۰۲۲، که بزرگ‌ترین موفقیت دوران حرفه‌ای Bad Omens تا اون زمان محسوب می‌شد، گروه در می ۲۰۲۴ پروژه‌ی CONCRETE JUNGLE رو منتشر کرد. پروژه‌ای که یه آلبوم استودیویی رسمی نبود و بیشتر مجموعه‌ای به‌صورت Remix و کامیک‌طور به حساب می‌آد.
اما آثار مورد بحث ما حالا چهار سینگلی هست که گروه سال ۲۰۲۵ و تقریبا با فاصله‌ی یک‌ماهه از یک‌دیگه، به‌همراه چهار موزیک‌ویدیو به‌شدت جذاب عرضه کرد. این تصمیم به‌خوبی نشون می‌داد که در Era‌ی جدید گروه، تجربه‌ی دیداری قراره به‌همون اندازه‌ی تجربه‌ی شنیداری اهمیت داشته باشه. چهار سینگل‌ ترکی که توقع و انتظارات رو از گروه تا حد بی‌سابقه‌ای بالا برده.

شاید از نظر موسیقایی نشه آثار جدید رو کاملا یه Era‌ی مستقل دونست، چون شاید همچنان ریشه‌های The Death of Peace of Mind توی اون دیده بشه، اما از نظر هویت بصری، شیوه‌ی معرفی آثار، رنگ‌بندی و پالت رنگی، لوگوها و پوسترهای تبلیغاتی، فضای سینمایی موزیک‌ویدیوها و استفاده از موتیف‌های مرموز، می‌شه از آغاز دوره‌ای تازه برای گروه صحبت کرد. یکی از این موتیف‌های مرموزِ این دوره، Floating Cube یا مکعب معلقه که تو تمام چهار موزیک‌ویدیو دیده می‌شه. تأکید بند به انتشار تمامی سینگل‌ها به‌همراه یه موزیک‌ویدیوی عمیق و دارای داستان، نشون می‌ده هویت بصری جدیدشون چقدر براشون مهمه. خود شخص نوآح سباستین (وکالیست و فرانت‌من گروه) کارگردان و ترانه‌سرای اصلی این چهار اثره و در این‌باره گفته:

«این روزها، چیزی که بیشتر از هر چیز برایم هیجان‌انگیز است، داستان‌پردازی و جنبه‌های بصری هستند. عاشق نوشتن تریتمنت‌ها، فیلم‌نامه و حضور در صحنه‌ی فیلم‌برداری هستم. البته از نظر فنی، به‌اندازه زمانی که روی موسیقی کنترل دارم، اینجا پشت فرمان نیستم؛ اما دیدن اینکه حتی ساده‌ترین ایده چگونه روی پرده جان می‌گیرد و به چیزی بزرگ‌تر تبدیل می‌شود، فوق‌العاده لذت‌بخش است.»

نوآح بارها تأکید کرده که تمرکزشون فقط روی نوشتن آهنگ نیست، بلکه روی کل تجربه‌ایه که مخاطب قراره دریافت کنه. تجربه‌ای که توش موسیقی، تصویر، اجرا و روایت، همگی اجزای یک اثر واحد باشن، نه چهار چیز جداگونه.

تا امروز گروه هیچ داستان رسمی درباره این چهار موزیک‌ویدیو توضیح نداده. نوآح هم عمدا از توضیح مستقیم خودداری کرده و گفته دوست داره مخاطب برداشت خودش رو داشته باشه. منم با احترام به همین رویکرد، از ارائه‌ی یک تفسیر شخصی برای موزیک‌ها خودداری می‌کنم و صرفا فکت‌ها و اطلاعات این آثار رو پوشش می‌دم تا هر کدوم کشف و تجربه‌ی خودتون از آثار رو داشته باشید.

@UploadMagazine

بعد از چند ماه کنجکاو کردن مخاطبا درباره فصل بعدی فعالیت گروه با پیام‌ها و ویدیوهای رمزآلود، Specter به‌عنوان اولین سینگل این دوره منتشر شد؛ قطعه‌ای که عملا آغاز دنیای جدید گروه رو رقم زد.

وقتی برای اولین بار به این قطعه گوش کردم، با خودم گفتم: «پسر، صدای نوآح، صدای یه قدیسه‌ست.» شگفت‌انگیزه که اون چطوری آلبوم به آلبوم، سینگل به سینگل و اجرا به اجرا، صداش بهتر می‌شه.

از نظر موسیقایی، Specter ترکیبی از یک بالاد احساسی با المان‌های خشن ژانر متاله. این پارادوکس دقیق و حساب‌شده، به شکل جذابی با همتای سینماییش، یعنی موزیک‌ویدیو، پیوند می‌خوره، فیلم کوتاهی که تجربه دیدن و شنیدنش با تجربه صرفا شنیداریش به‌شدت فرق می‌کنه و لذت‌بخش‌تره. نوآح هم اعلام کرده که Specter محبوب‌ترین آهنگ تمام دوران زندگیشه.

فضای کلی اثر هم اتمسفر وحشت و مرموزی که می‌شه گفت حالا امضای جدید کارهای Bad Omens هست، رو با خودش همراه داره. فضایی که به‌راحتی می‌شه در کنار آثار M. Night Shyamalan یا Ari Aster قرار داد. دو نفر از شناخته‌شده‌ترین کارگردانان ژانر وحشت و تریلر روان‌شناختی. صدای لطیف و به‌شدت گیرای نوآح، حس وهم‌آور موزیک‌ویدیو رو دوچندان می‌کنه.

نوآح تو آثار قبلی خودش تو گروه نشون داده که فضاسازی‌هاش تو آهنگ‌ها گاهی اوقات به‌شدت شخصیه و در آخر این موزیک‌ویدیو، صحنه‌ای از یک تصادف دیده می‌شه که می‌تونه اشاره‌ای به همون تصادفی باشه که نوآح در اون پدرش رو از دست داد. تو موزیک‌ویدیو هم چندین بار پسربچه‌ای‌ که تو تیزرهای قبل از انتشار این قطعه منتشر شده بود رو می‌تونیم ببینیم.

این قطعه از نظر تجاری هم موفقیتی بزرگ برای گروه بود. Specter سریع‌ترین صعود گروه به رتبه نخست رو رقم زد و در هر دو جدول Billboard Mainstream Rock Airplay و Mediabase Active Rock به جایگاه اول رسید.

ساخت موزیک‌ویدیوی این قطعه یه پروژه بسیار بزرگ بود، اثری که با بودجه‌ای قابل‌توجه، تیمی گسترده و در دو کشور مختلف فیلم‌برداری شد. آماده‌سازی و انتشار همین یک قطعه، تقریبا تمام فصل بهار گروه رو به خودش مشغول کرد.

@UploadMagazine

قطعه Dying To Love نشون داد که گروه همچنان به هویت سینمایی و داستان‌محور مرموز خودش وفادار خواهد موند. همون Bad Omensای که طرفدارا می‌شناسن. تئاتریکال، سنگین و مجذوب‌کننده.

حتی از نام آهنگ هم می‌شه چندین برداشت داشت، هم «از شدت عشق در حال نابود شدن» و هم «اشتیاق شدید برای دوست داشتن». به نظرم این دقیقا همون ابهامیه که نوآح و گروه عمدا به دنبال خلقش هستن.

برای توصیف این اثر، منتقدا بارها از کلمه Anthemic (سرودگونه و مناسب اجرای جمعی) استفاده کردن، چون کُر آهنگ به شکلی نوشته شده که برای اجراهای زنده کاملاً مناسبه. این آهنگ شاید بیشتر از همه‌ی این چهار اثر، گستره و انعطاف صدای نوآح رو نمایش می‌ده: Whisper Vocals - Clean Vocals - Falsetto - Harsh Vocals / Screams - Layered Vocal Harmonies.

عشقی که تو Dying To Love روایت می‌شه، یه منبع آرامش و حال خوب نیست. بلکه نیرویی برای فرسایش تدریجی از درونه. عشق اینجا رستگارکننده نیست، بلکه خورنده و ویرانگره. فرسایشی شبیه به اعتیاد:

One more second's enough, second to love, second to love

انگار عشق وقتی با درد گره می‌خوره، هم‌زمان هم ویرانگره و هم اعتیادآور. این دوگانگی توی قسمت‌های دیگه شعر هم دیده می‌شه:

Sirens holding flowers of teeth

یا

But Heaven isn't quite what it seems

در داستان‌های اساطیری یونانی، سایرن‌ها با آواز خودشون انسان‌ها رو فریب می‌دن و به نابودی می‌کشونن. این فریب، در نگاه اول پاک و آرامش‌بخشه، اما در نهایت چیزی جز نابودی نیست.
از نظر تجاری، این قطعه شروع بسیار خوبی داشت و از همون هفته نخست انتشار به رتبه اول جدول Billboard Alternative Digital Song Sales رسید.

@UploadMagazine

چیزی که حالا بیش از هر زمان دیگه‌ای مشخصه، اینه که Bad Omens بیش از اونکه در حال ساختن یک آلبوم جدید باشه، در حال ساختن یک جهان جدیده. اونا دیگه خودشون رو صرفا یک گروه موسیقی نمی‌بینن. بلکه یک پروژه هنری می‌دونن که موسیقی فقط یکی از اجزای اونه.

گروه تا امروز درباره این چهار اثر هیچ توضیح کاملی نداده، درباره آلبوم یا آثار بعدی هیچ اطلاعیه رسمی منتشر نکرده و هیچ مصاحبه یا گزارشی هم وجود نداره که دقیقاً مشخص کنه قدم بعدی‌شون چیه. شاید ترجیح می‌دن به‌جای توضیح دادن، تمام تمرکزشون رو روی خلق اثر بذارن. شاید هم از نظر خودشون این چهار قطعه اون‌قدر کامل هستن که نیازی به توضیح بیشتر ندارن و دوست دارن مخاطب، مثل همیشه، برداشت خودش رو ازشون داشته باشه.

نوآح درباره مسیر آینده گروه هم موضع کاملاً مشخصی داره. اون گفته اگر قرار باشه دوباره همون صدای The Death of Peace of Mind رو تکرار کنن، ترجیح می‌ده اصلاً آلبوم جدیدی ساخته نشه. هدف، خلق فضایی تازه‌ست حتی اگر بخشی از مخاطبا با اون ارتباط برقرار نکنن. اون بارها تأکید کرده که حاضر نیست کیفیت رو فدای زمان‌بندی بازار کنه:

«من کارها رو فقط زمانی تحویل می‌دم که واقعاً تموم شده باشن. حتی اگر بیشتر از حد معمول طول بکشه، چیزی رو که ازش ناراضی باشم منتشر نمی‌کنم. اگر نمی‌تونید صبر کنید، کلی موسیقی دیگه هست که فعلاً گوش بدید تا کار ما آماده بشه.»

وقتی ازش خواستن سال ۲۰۲۵ رو در یک جمله خلاصه کنه فقط گفت:

No new album.

و وقتی درباره سال ۲۰۲۶ سؤال شد با همون لحن کوتاه جواب داد:

Still no album.

اما این سکوت نشونه کمبود ایده یا متوقف شدن گروه نیست. نوآح توضیح داده که هنوز بین دو مسیر مردده: یا چند آلبوم مستقل منتشر کنن، یا یک آلبوم بزرگ و مفهومی بسازن که بتونه داستان کامل این دوره و دلیل تغییرات موسیقایی و بصری گروه رو روایت کنه.

در کنار همه این‌ها نوآح از Sleep Token هم به‌عنوان یکی از نمونه‌های موفق حفظ رازآلودگی یاد می‌کنه. به اعتقاد اون هنرمندا با نمایش بیش از حد زندگی روزمره‌شون جادوی آثارشون رو از بین می‌برن. ترجیح می‌ده مخاطب اعضای Bad Omens رو نه توی استوری‌های روزانه، بلکه داخل جهانی که روی صحنه خلق می‌کنن ملاقات کنه. جهانی که همچنان مرموز، سینمایی و پر از ابهام باقی بمونه و شاید همین، بهترین توصیف برای وضعیت امروز Bad Omens باشه.

ما هنوز نمی‌دونیم مقصد نهایی این مسیر چیه. آیا این چهار سینگل در نهایت به یک آلبوم ختم می‌شن، یا فقط بخشی از یک پروژه بزرگ‌تر هستن. فعلا فقط می‌شه منتظر موند و دید گروه قراره این جهان جدیدی که ساختنش رو شروع کرده، تا کجا گسترش بده. اگر کیفیت چهار اثری که تا امروز منتشر کردن، معیار قضاوت باشه، انتظار برای ادامه این داستان احتمالا ارزشش رو خواهد داشت.

@UploadMagazine

Abārōn — Hanging From God's Infinite Rope
August 20, 2026
Country: Iran

Bandcamp
Instagram / Telegram / YouTube

اولین ریلیز از بند Abārōn، گروه اکستریم متال کامل ایرانی و مستقل.

کیفیت موزیک اونقدری بالا هست که اشتراک گذاری این موزیک حمایت از گروه تازه‌ تاسیس حساب نمیشه و میشه اسمشو پوشش دادن سین متال داخلی گذاشت.

برای خود من Abārōn بعد از این ترک تبدیل شد به یکی از بندایی که کارهاشون رو به محض ریلیز دنبال می‌کنم و مسیرشون برام جذاب خواهد بود و امیدوارم بخاطر دغدغه‌ها و مشکلات داخلی دست از ادامه دادن پروژه‌شون نکشن.

@UploadMagazine