لیام، یک سال تمام از جشن تولدت می‌گذره.

یک سال تمام از آخرین باری که دیدمت.

به خاطر پیچ و خم‌های زندگی، نتونسته بودیم خیلی از تولدهامون رو با هم جشن بگیریم – یکی دیگه از اون حسرت‌های زیاد – اما سال گذشته این کار رو کردیم، هر دو تولد تو یک تابستون. درست مثل اینکه دوباره ۱۲ ساله شده بودیم.

چند روز خوبی رو گذرونده بودی. توسط چند نفر از آدم‌های خوب اطرافت جشن گرفته شده بودی. اون روز آخر فیلمبرداری «Building The Band» بود و من تونستم به موقع برسم تا چند ساعت آخر فیلمبرداری رو ببینم… «پسر تولد آبی‌پوش، عالی به نظر می‌رسی!»

بعد از مهمونی پایان کار، پرواز زودی داشتی برای همین تصمیم گرفتیم بیدار بمونیم. من پرواز زودی نداشتم، اما یه بخشی از وجودم می‌دونست که نمی‌تونم برم.

تا حدود ساعت ۵ صبح بیدار موندیم – چند ساعت نادر تنها – فقط دو تا رفیق، که (تقریباً) بزرگ شده بودیم، درباره زندگی حرف می‌زدیم، به موسیقی‌هایی که نوشته بودیم گوش می‌دادیم، و برنامه‌ریزی می‌کردیم… کلی برنامه… (و بعد شب رو با عجله چمدونت رو بستیم).

کادوی تولدت رو بهت دادم – یه پیراهن جدید WBA با اسم «PAYNE 93» پشتش. هیچ‌وقت شوکی که وقتی بازش کردی تو صورتت دیدم رو فراموش نمی‌کنم؛ اون شوک بچه‌گانه‌ای که هنوز می‌تونستی یه سورپرایز خوب دریافت کنی – به نظر می‌رسید که این اتفاقات کم و نادر بودن. شوکی که کمی قلبم رو شکست و از اون موقع باهام مونده.

حالا یک سال تمام از اون تولد می‌گذره. یک سال تمام از وقتی که صورت کازین جوانم رو دیدم. حقیقتش اینه که الان یه جورایی برای نگاه کردن به اون صورت مشکل دارم. اما امروز این کار رو می‌کنم، تا بتونم تولدت رو تبریک بگم.

تولدت مبارک رفیق 🎈