فن: عادت خاصی در ترانه‌نویسی داری که مردم رو غافلگیر کنه؟
🐈: "نمی‌دونم واقعا غافلگیرکننده باشه یا نه، اما وقتی بیرونم، خیلی به آدم‌ها دقت می‌کنم و رفتارشون رو زیر نظر می‌گیرم. همچنین خیلی خوب گوش می‌دم. یه جورایی فضولم! دوست دارم بدونم دور و برم چه اتفاقی داره می‌افته و بعضی وقت‌ها...
فن: پس ما اونقدرها هم با هم فرق نداریم.
🐈: دقیقا! گاهی ناخواسته به بخشی از گفت‌وگوی آدم‌های دیگه گوش می‌دی و... نمی‌دونم، این کار یه جور بینش و دیدگاه کوچیک بهت می‌ده. فکر می‌کنم برای من، چون ذهنم خیلی راحت شروع به پرسه زدن و خیال‌پردازی می‌کنه، می‌تونم از همون چیزهای کوچیک یه داستان یا یه تصویر کامل بسازم. منظورم اینه که هر روز تعداد زیادی لحظه‌های کوچیک، داستان‌های کوچیک و اتفاقات ریز دور و برمون در حال رخ دادنه، درسته؟ به نظرم وقتی ترانه‌سرا باشی، اگه واقعا نگاه کنی و گوش بدی، مدام در احاطه‌ی این خاطره‌ها، روایت‌ها و داستان‌های کوچیک هستی.
فن: الهام همه جا هست. این رو خیلی دوست دارم. واقعا قشنگه.

"مکزیکوسیتی!"