"از این به اون... چه آخر هفته‌ای بود!
واقعا سخته که احساساتم رو کنترل کنم... از زمانی که در سال ۱۹۹۶ گفتم پسر کوچکم روزی روی صحنه میره؛ اینکه دقیقا چه کاری انجام میده رو نمی‌دونستم، اما حس طنز فوق‌العاده‌اش، شخصیت گرم و مهربونش و روح زیباش حتی اون زمان هم کاملا آشکار بود.
چطور ممکن بود اون موقع بدونم که با انجام دقیقا همون کاری که براش به دنیا اومده، رکوردها رو می‌شکنه؟ اینکه بزرگ بشه و به مردی تبدیل شه که دنیا امروز به او نیاز داره.
و دختر قشنگم، که همیشه اونو دوست داشته و ازش محافظت کرده ؛ حتی زمانی که داداش کوچولو شیطون و آزاردهنده‌ی خواهر بزرگ‌تر آروم و درس‌خونش بود.
نمی‌تونم بیشتر از این به هر دوی شما افتخار کنم؛ هم به عنوان انسان، هم به عنوان خواهر و برادر، و هم به عنوان بچه هام.
اینکه می‌دونم همیشه برای من هستید، اما مهم‌تر از اون، برای یکدیگر حضور دارید... این بزرگ‌ترین دستاورد زندگی منه... و این جایزه‌ی واقعی منه."