این روزها زیاد می‌شنویم: «یار خوب، تمام ماجراست.»
اما واقعاً این‌طور نیست.
رابطه‌ی عاطفی سالم می‌تونه بخش مهمی از رضایت از زندگی باشه؛ می‌تونه امنیت، حمایت، صمیمیت و احساس تعلق ایجاد کنه. اما قرار نیست یک نفر، تمام کیفیت زندگی ما رو تعیین کنه.
ضمن اینکه حتی نیاز آدم‌ها به رابطه هم یکسان نیست.
یکی ممکنه به یک رابطه‌ی عمیق و صمیمی نیاز داشته باشه، یکی صمیمیت کمتری بخواد و استقلال بیشتری رو ترجیح بده. یکی از رابطه انرژی بگیره، یکی بخش زیادی از انرژی و رضایتش رو از کار، دوستان، علایق یا تنهایی خودش بگیره.
پس مسئله فقط پیدا کردن «یار خوب» نیست؛
مهم اینه بفهمیم برای خودِ ما، چه نوع رابطه‌ای خوبه.
چون رابطه‌ی خوب لزوماً رابطه‌ای نیست که بیشترین صمیمیت رو داشته باشه؛
رابطه‌ایه که با نیازها، مرزها و ترجیحات دو نفر سازگار باشه.
«یار خوب» شاید تمام ماجرا نباشه؛
اما یار نامناسب می‌تونه بخش بزرگی از ماجرا رو خراب کنه.

📣دکتر مکری(روانپزشک)

@UTpsychologic

کتاب هنر عشق ورزیدن اثر اریک فروم



@UTpsychologic

گاهی برای خروج از یک وضعیت روانی دشوار، لازم نیست از ابتدا سراغ اهداف عمیق و تغییرات بزرگ برویم؛ می‌توانیم از یک «هیجان مثبتِ ساده» شروع کنیم، به شرطی که آن رفتار ما را به تجربه‌های مثبت بعدی متصل کند.

ورزش، رسیدگی به ظاهر، حضور در جمع یا انجام فعالیتی لذت‌بخش، اگر بتواند احتمال ارتباط اجتماعی، احساس موفقیت، افزایش اعتمادبه‌نفس یا دستیابی به اهداف بعدی را بیشتر کند، می‌تواند مانند یک موتور محرکه عمل کند.

بنابراین وقتی در یک دوره‌ی سخت هستید، گاهی لازم است جرات کنید «سطحی» شروع کنید؛ مهم این است که این شروع کوچک، شما را به سمت چرخه‌ای از هیجان مثبت، رفتار سازنده و موفقیت‌های بعدی هدایت کند.



~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic

عشق یعنی

در روزهایی که

حتی خودت با خودت غریبه‌ای،

چشمانی باشد که

حقیقتِ خاموشِ تو را گم نکند؛

و در شب‌های ناامنی

پناهی باشد که در آن،

بی‌هراس از قضاوت،

آشوب‌هایت با آرامش

در آغوش کشیده شود...

~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic

استاد محمد علی موحد خطاب به معلمان:


باید به کودکان ما بیاموزید هنر دوست داشتن و دوست داشته‌ شدن است. مدرسه آموزشگاه دوستی‌های دیرپا، بی‌غل و غش و خالی از طمع و ریا است؛ یک جاذبه مرموز ملکوتی است که بچه‌ها را به سوی همدیگر می‌کشاند و آنان بدون ملاحظه وابستگی‌های خانوادگی، بدون توجه به جایگاه و پایگاه اجتماعی والدین‌شان با یکدیگر می‌جوشند و دوست می‌شوند و این امر مقدسی است؛ بکوشید تا بچه‌ها قدر این دوستی‌ها را بشناسند و رشته مودتی را که با صفا و صمیمیت در میان‌شان برقرار می‌شود همچنان پاک و بی‌آلایش نگه دارند و این دوستی‌ها را توشه زندگی خود بدانند.

@UTpsychologic

از رنجی خسته ام
که از آنِ من نیست

سی. رایت میلز، جامعه‌شناس معروف آمریکایی، یه مفهوم مهم داره به اسم «تخیل جامعه‌شناختی».

یعنی وقتی می‌خوایم رنج و مشکل یه آدم رو بفهمیم، فقط خودِ اون آدم رو نبینیم؛ شرایطی که توش زندگی می‌کنه رو هم ببینیم.

مثلاً فرض کن توی یه جامعه فقط یه نفر بیکاره. احتمالاً می‌شه گفت این مسئله تا حدی به شرایط شخصی خودش مربوطه.

اما اگه میلیون‌ها نفر بیکار باشن چی؟

دیگه نمی‌شه همه‌چیز رو انداخت گردن خودِ آدم‌ها. باید یه قدم عقب‌تر بریم و بپرسیم: چه چیزی توی ساختار اقتصادی و اجتماعی این جامعه وجود داره که باعث شده این‌همه آدم نتونن شغل پیدا کنن؟

حالا به جای بیکاری، «افسردگی» رو بذاریم.

اگه یه نفر افسرده‌ست، طبیعتاً بخشی از ماجرا می‌تونه به زندگی و تجربه‌های شخصی خودش مربوط باشه.

اما اگه یه جامعه به شکل گسترده‌ای خسته، مضطرب و افسرده‌ست، واقعاً می‌تونیم بگیم همه‌شون مشکل شخصی دارن؟

یا بهتره یه سؤال دیگه هم بپرسیم:

چه چیزی توی این جامعه وجود داره که این‌همه آدم رو خسته، مضطرب و ناامید کرده؟

درباره خشم هم همین‌طوره.

اگه یه نفر دائماً عصبانیه، شاید مسئله‌ای در تجربه شخصی خودش وجود داشته باشه.

اما وقتی خشم، اضطراب و ناامیدی تبدیل به تجربه‌ای جمعی می‌شن، دیگه فقط فرد رو بررسی نکنیم.

چون وقتی همیشه انگشت اتهام رو به سمت فرد بگیریم، ممکنه یه بی‌عدالتی بزرگ در حقش انجام بدیم.

گاهی قبل از اینکه بپرسیم:

«مشکل این آدم چیه؟»

بد نیست یه سؤال مهم‌تر هم بپرسیم:

«این آدم، در چه شرایطی داره زندگی می‌کنه؟

گردآوری: امید رفیعی( روانشناس)

@UTpsychologic

🔻 جلسه اول کارگاه «بمانم یا بروم» تقدیم شما.
✍️ محورهای مورد بحث؛


▪️موقعیت تنهای من!
▫️سوال اول؛ آیا مجازیم از او بخواهیم تغییر کند!
▪️سوال دوم؛ آیا تفاوت‌ها ما را به اینجا رسانده!
▫️سوال سوم؛ دلخوش و امیدوار به تغییرش باشم و بمانم!
▪️ هیجاناتی که جلوی تصمیم را می‌گیرند...

📣دکتر امید امانی ( روانشناس بالینی)

@UTpsychologic

شاید اون چیزی که اسمش رو‌میذاری کم آوردن، تمام تلاشی بوده که اون روز ازت برمی اومد.

@UTpsychologic

آیا روانپزشکی جانشین روان‌شناسی و روان‌درمانی می‌شود؟ به نظر می‌رسد پاسخ منفی باشد.

داروهای روانپزشکی تنها در دوره‌های محدود قابل استفاده هستند و سازمان شخصیت را اصلاح نمی‌کنند. داروها علائم را کنترل می‌کنند و تنها به ما کمک می‌کنند که روند روان‌درمانی آسان‌تر طی شود.



-دکتر کرامت ورزدار، روان‌درمانگر


@UTpsychologic

حقِ ترمیم شدن!

✍🏻محمود مقدسی

بعضی وقت‌ها آدم برای ادامه زندگی تنها به یک چیز نیاز دارد:
ترمیم شدن ؛
ترمیم که بشود، دوباره می‌تواند مسئولیت‌هایش را بپذیرد، کارهایش را بکند،
بزرگ سالی‌اش را ادامه بدهد و با زندگی با همه ابعادش روبه‌رو شود.
بی‌ترمیم شدن ؛
امّا هر مواجهه‌ای برای او سخت و سنگین است. هر کاری،
حتی کوچک‌ترین‌ کارها هم می‌شوند مسئله.
وقتی نا نداشته باشی، تو بگو بیست قدم جابه‌جا شدن، بگو یک کار بانکی کردن یا بگو یک جلسه کاری داشتن، می‌شود یک کوه بزرگ.

ترمیم شدن :
یعنی برای مدّتی تقریباً همه توش و توانِ خود را صرف خود کردن ،
یعنی تا جای ممکن هیچ کاری نکردن، ،
یعنی کناره گرفتن و زخم‌های خود را بهبود دادن ،
یعنی خوابیدن،
فعالیت مورد علاقه انجام دادن، یعنی تا جای ممکن مراقبت گرفتن (از خانواده، دوست، پزشک، روان‌درمان‌گر، دارو) ،
یعنی رقابت نکردن،
ندویدن، نجنگیدن، تکلیف نداشتن،
یعنی پاسخ گو نبودن.

امّا همه یک‌شکل ترمیم نمی‌شوند. ترمیم شدنِ همه زمان یک‌سانی نمی‌برد، ترمیم‌شدن آدم با سرعت و کیفیت خودشان رخ می‌دهد. نمی‌توانیم خودمان یا دیگران را برای ترمیم شدن هل بدهیم .
باید بپذیریم که جنگی تمام شده ، از دست دادنی اتفاق افتاده ، بیماری‌ای سپری شده ،
تکالیف زیادی انجام شده ، اضطراب زیادی تحمل شده، ،
غم بزرگی حمل شده و حالا زمان ترمیم است .
🍃باید حق آدم‌ها را برای
ترمیم‌شدن به رسمیت بشناسیم .🍃
در آن دوره‌ی بازیابی قضاوت‌شان نکنیم
و تنها اجازه بدهیم هر کاری برای ترمیم شدن لازم دارند انجام بدهند
(هرقدر که طول بکشد) .
آن‌ها بعد بر می گردند و دوباره بزرگ‌سالی و پیچیدگی‌هایش را ادامه می‌دهند و از پس آن بر می‌آیند .

@UTpsychologic