برای انسانِ تروما‌دیده و درمان‌نشده ،سالم ترین آدم ها ، ناامن ترین آدم ها هستند.


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic

دیکتاتوری از بالا به پایین اعمال میشه یا از پایین به بالا؟

دکتر مهران فرهادی (روان‌درمانگر پویشی) خیلی ساده و جالب توضیح دادن. مثال تکاملیش هم جالب بود.

در ادامه نظرات دکتر قربانی (روانشناس بالینی) رو میشنویم که میگه دیگه دیکتاتوری از پایین به بالاست

و در آخر دکتر آذرخش مکری (روانپزشک) با استناد به پژوهش‌های میلگرام توضیح میدن که دیکتاتوری فقط از بالا به پایین اعمال میشه.


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


-khoreketab-

@UTpsychologic

خودشناسی با ما چه می‌کند؟ | محمود مقدسی؛ روان‌درمانگر و دکتری فلسفه

🎙 قسمت دهم پادکست «در راه جآن» در یوتیوب و کست‌باکس منتشر شده و می‌توانید این گفت‌وگو را ببینید و بشنوید.

▫️ مصائب خودشناسی | خود؛ پروژه‌ای ناتمام

ما معمولاً با امید به سراغ خودشناسی می‌رویم؛ با این امید که اگر خودمان را بهتر بشناسیم، بفهمیم چرا این‌گونه‌ایم، چه می‌خواهیم، چرا بعضی رفتارها و انتخاب‌ها را تکرار می‌کنیم و چگونه می‌توانیم متفاوت زندگی کنیم.

اما اگر شناختن، به‌جای پاسخ‌های بیشتر، پرسش‌های بیشتری ایجاد کند چه؟

اگر چیزهایی درباره‌ی خودمان بفهمیم که دیگر نتوانیم نادیده‌شان بگیریم؟

و اگر تصویری که سال‌ها از خود ساخته بودیم ترک بردارد، بی‌آن‌که هنوز بدانیم آن‌سوی این تصویر چه کسی هستیم؟

خودشناسی همیشه آرامش‌بخش نیست.

دیدن احساسات، خواسته‌ها، تناقض‌ها و الگوهای تکرارشونده‌ی زندگی می‌تواند ما را به خودمان نزدیک‌تر کند؛ اما همین دیدن هزینه‌ای هم دارد. از جایی به بعد، دیگر به‌آسانی نمی‌توانیم خودمان را با روایت‌های قدیمی توضیح دهیم.

در این اپیزود با محمود مقدسی درباره‌ی سوی کمتر گفته‌شده‌ی خودشناسی گفت‌وگو کردیم؛ مسیری که با امید به روشن‌تر شدن آغاز می‌شود، اما می‌تواند ما را با ابهام‌ها، تعارض‌ها و بخش‌های ناشناخته‌تری از خودمان روبه‌رو کند.

https://www.youtube.com/watch?v=_GRgrACcegU

از این پرسیدیم که خودشناسی واقعاً چیست و چرا به سراغش می‌رویم؟ چرا فهمیدن همیشه به تغییر منجر نمی‌شود؟ با بخش‌های ناخوشایند خود چه می‌کنیم؟ و چگونه می‌توان با آنچه هنوز درباره‌ی خود نمی‌دانیم، زندگی کرد؟

در این قسمت درباره‌ی این موضوعات گفت‌وگو می‌کنیم:

• بی‌قصه شدن و خودشناسی
• خودشناسی واقعاً چیست؟
• روایت ما از خود
• مسیرهای شناختن خود
• مصائب و هزینه‌های خودشناسی
• خودشناسی در خدمت زندگی
• زیستن با ندانستن
• خودشناسی و تغییر روابط
• تنهایی، آزادی و انتخاب
• مواجهه با بخش‌های تاریک

این اپیزود، دعوتی‌ست به دیدن سوی دیگرِ «خودت را بشناس»؛ دیدن وعده‌ی روشن‌شدن، همراه با هزینه‌ای که این روشن‌شدن دارد.


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic

آکادمی کی‌لید برگزار می‌کند:

📚 دوره پدیدارشناسی

👩‍🏫 مدرس: دکتر لیلی پناغی (دانشیار دانشگاه شهید بهشتی)

در این دوره به‌صورت گام‌به‌گام با مباحث زیر آشنا می‌شوید:

✅ مبانی فلسفی پدیدارشناسی
✅ تفاوت پدیدارشناسی تفسیری و توصیفی
✅ سوال مناسب
✅نمونه و نمونه گیری
✅ تحلیل کولایزی و تحلیل موستاکاس
✅تحلیلIPA

✨ ویژگی‌های دوره:

🔹 آموزش آنلاین در بستر اسکای روم
🔹 همراه با مثال‌های واقعی و تمرین
🔹 پشتیبانی دوماهه

📅 تاریخ کارگاه :۶ شهریور

📩 جهت ثبت‌نام و دریافت اطلاعات بیشتر:
📱 @key_lead_admin
☎️ 09216541623

شاید یکی از اهداف بعضی خواب‌ دیدن ها بازآفرینی سناریوهای زخم‌های گذشته برای بازنویسی یه روایت کم‌دردناک‌تره. زخم‌هایی که چون کامل پردازش و هضم نشده‌ان، هنوز یه گوشه مغز نشسته‌ان و گه‌گاه با اندکی تحریک حذرهای لازم رو یادآوری می‌کنن.

ذهن ما برای محافظت از ما واقعاً کارهای جالبی می‌کنه!


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


-locomo-

@UTpsychologic

ساز و آواز - دشتی

آواز : محمدرضا شجریان
تار : حسین علیزاده
کمانچه : کیهان کلهر
شعر : حافظ

~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic

🎥 از دست ندهید

🌿 دکتر امیدی در این ویدیو از یک نکته‌ی کلیدی می‌گوید که شاید تصویر ما از عشق و رابطه را تغییر دهد:

✨ما عاشق آدم‌ها نمی‌شویم — عاشق تجربه‌ای می‌شویم که در کنارشان در خود احساس می‌کنیم.✨

این یعنی وقتی از رابطه‌ای حرف می‌زنیم، شاید مهم‌ترین سوال این نباشد که «او چه کسی است» — بلکه این باشد که «در کنار او چه کسی می‌شوم؟»

~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic

🧠 فقط ۲۰ دقیقه ورزش چه اثری روی مغز دارد؟

یک مطالعه روی ۵۱ مرد جوان و مسن بررسی کرد که آیا یک جلسه ورزش کوتاه می‌تواند عملکرد مغز را بهتر کند یا نه.

شرکت‌کنندگان در یک جلسه ۲۰ دقیقه با شدت متوسط ورزش کردند و در جلسه‌ای دیگر، به‌عنوان شرایط کنترل، ۲۰ دقیقه به تماشای ویدئو پرداختند.

بعد از هر جلسه، آن‌ها یک آزمون Stroop انجام دادند؛ مثلاً کلمه «قرمز» با رنگ آبی نوشته می‌شد و فرد باید رنگ نوشته را می‌گفت، نه خود کلمه را. این آزمون توجه و کنترل شناختی را به چالش می‌کشد.

نتایج جالب بود:

🔹 بعد از ورزش، افراد سریع‌تر پاسخ می‌دادند، بدون اینکه دقتشان کاهش پیدا کند.

🔹 فعالیت مغز در EEG هم تغییراتی نشان داد که با توجه، پردازش اطلاعات و کنترل شناختی مرتبط بود.

🔹 این الگوها نشان می‌دادند مغز بعد از ورزش می‌تواند اطلاعات را با کارایی بیشتری (neural efficiency) پردازش کند.

📌 پس حتی یک جلسه ۲۰ دقیقه‌ای ورزش با شدت متوسط می‌تواند به‌طور موقت مغز را برای توجه و پردازش اطلاعات آماده‌تر کند.


@UTpsychologic

عباس کیارستمی میگه: «بالاخره من ماندم و من، من از من رنجیده است و هیچ کس نیست پا در میانی کند.»

@UTpsychologic

انسان درد بی درمان است.

@UTpsychologic

نگاه تو در آینه نه در جستجوی خودت است و نه در جستجوی کسی که می‌خواهی باشی. نگاه تو در جستجوی موجودی است که خیال می‌کنی اگر به او تبدیل شوی، دیگر با فقدان، اضطراب و شکاف بنیادین وجودت مواجه نخواهی شد.

اما تراژدی انسان از همین‌جا آغاز می‌شود؛ زیرا آن تصویر هرگز وجود نداشته است.

آن‌چه در آینه دیده می‌شود، نه خودِ انسان، بلکه افسانه انسان دربارهٔ امکانِ کامل شدن خویش است.

✍️دکتر کامران یثربی(روانکاو)

@UTpsychologic

🌿 تروما فقط چیزی نیست که بر ما گذشته؛
گاهی در شیوه‌ی مواجهه‌ی ما با زندگی ادامه پیدا می‌کند.

اما آیا این شیوه، هنوز با زندگی امروز ما هماهنگ است؟

🎥 دکتر امیدی در این ویدیو درباره‌ی تروما و هشیاری بدنمند پویا صحبت می‌کنند.

@UTpsychologic

🔴از «افتخار به فردوسی» تا «آموختن از فردوسی»

✍مصطفی ملکیان

🔹ایران الان ۸۰ میلیون نفر جمعیت دارد. آیا به نظر شما ۱۰۰۰ نفر از این ۸۰ میلیون نفر، شاهنامه را از اول تا آخر خوانده‌اند؟ نخوانده‌اند. یعنی ما از ۸۰ میلیون جمعیتمان، بی‌شک معتقدم هزار نفر هم شاهنامه را از اول تا آخر نخوانده‌اند.

🔹این توقع که ما بخواهیم ۸۰ میلیون نفر شاهنامه را بخوانند، واقع‌بینانه نیست. پس بالیدن تو به فردوسی، بالیدن به چیست؟ بالیدن به کسی است که اصلاً نمی‌دانید چه گفته؛ کسی که حتی یک صفحه از شعرش را نمی‌توانید بخوانید. یعنی به چه چیزی می‌بالید؟ به یک امر موهوم دارید می‌بالید.

@UTpsychologic

«برای هر چیزی زمانی هست.»

بعضی تجربه‌ها در تقویم تمام می‌شوند، اما در ما هنوز ادامه دارند.

رابطه‌ای تمام شده، اما گفت‌وگوهایش هنوز در ذهنمان جریان دارد. از شهری رفته‌ایم، اما بخشی از ما هنوز صبح‌ها در همان خیابان‌ها بیدار می‌شود. تصمیمی گرفته‌ایم، اما هنوز زندگی‌ای را که با انتخاب دیگر می‌توانستیم داشته باشیم، در خیال دنبال می‌کنیم.
حتی بعضی تغییرهای خوب هم چیزی برای سوگواری دارند.

شغل تازه‌ای پیدا کرده‌ایم، اما باید با نسخه‌ای از خودمان خداحافظی کنیم. مهاجرت کرده‌ایم، اما زندگی تازه نمی‌تواند فوراً جای تمام آنچه پشت سر گذاشته‌ایم را بگیرد. انسانی شده‌ایم که مدت‌ها می‌خواستیم باشیم، اما بخشی از وجودمان هنوز برای کسی که دیگر نیستیم دلتنگ است.

ذهن دوست دارد برای این تجربه‌ها زمان تعیین کند.

«دیگه باید گذشته باشه.»
«خیلی وقته تموم شده.»
«چرا هنوز بهش فکر می‌کنم؟»
«باید بتونم رهاش کنم.»

و به این ترتیب، درد اولیه آرام‌آرام با رنج دیگری همراه می‌شود:

قضاوت کردن خودمان به خاطر اینکه هنوز چیزی در ما تمام نشده است.

اما روان همیشه با سرعتِ تصمیم‌های ما حرکت نمی‌کند.

ممکن است عقل بداند رابطه‌ای تمام شده و دل هنوز به زمان نیاز داشته باشد.
ممکن است تصمیمی درست گرفته باشی و همچنان برای چیزی که با آن تصمیم از دست داده‌ای اندوهگین باشی.
ممکن است بدانی بازگشتی وجود ندارد و هنوز بخشی از تو هر از چند وقت به عقب نگاه کند.
این‌ها الزاماً نشانه‌ی گیر کردن نیستند.
بعضی چیزها باید آن‌قدر در ما بمانند تا بتوانند شکل دیگری پیدا کنند.

رها کردن همیشه یک تصمیم نیست.
بیشتر شبیه فرایندی است که در آن چیزی را بارها به یاد می‌آوریم، احساس می‌کنیم، درباره‌اش حرف می‌زنیم، معنایش را دوباره می‌فهمیم و کم‌کم متوجه می‌شویم دیگر همان جای سابق را در وجودمان اشغال نمی‌کند.

یک روز به یادش می‌آوری و بدنت مثل قبل منقبض نمی‌شود.
یک روز می‌توانی درباره‌اش حرف بزنی، بدون اینکه تمام روزت را با خودش ببرد.
یک روز متوجه می‌شوی چند ساعت، چند روز، اصلاً به آن فکر نکرده‌ای.
چیزی پاک نشده است.
فقط آرام‌آرام در زندگی تو جایی پیدا کرده که دیگر تمام زندگی‌ات را نمی‌گیرد.

برای امروز
یک چیز را به یاد بیاور که مدتی است از خودت می‌خواهی «دیگر تمامش کنی».

لازم نیست دردناک‌ترین تجربه‌ی زندگی‌ات باشد. چیزی را انتخاب کن که امروز ظرفیت نزدیک شدن به آن را داری.

برای چند لحظه، به جای پرسیدنِ «چرا هنوز رهایش نکرده‌ام؟» توجهت را به تجربه‌ی همین حالا بیاور.

وقتی به آن فکر می‌کنی، در بدنت چه اتفاقی می‌افتد؟
نفست تغییر می‌کند؟
چیزی در گلو، سینه یا شکمت احساس می‌کنی؟

اجازه بده چند نفس همان‌جا باشد، بدون اینکه مجبورش کنی کمتر شود.

بعد از خودت بپرس:
«چه چیزی در این تجربه هنوز برای من تمام نشده است؟»

ممکن است پاسخش یک احساس باشد.
حرفی که هیچ‌وقت گفته نشد.
خشمی که فرصت حضور پیدا نکرد.
اندوه چیزی که از دست رفت.
یا حتی قدردانی از چیزی که خوب بود و دیگر وجود ندارد.

امروز قرار نیست آن را حل کنی.
فقط ببین آیا می‌توانی به آن بخش از خودت کمی بیشتر زمان بدهی.

و اگر مراقبتی لازم دارد، آن را کوچک نگه دار: چند خط درباره‌اش بنویس، کمی راه برو، با کسی امن حرف بزن، گریه‌ای را که می‌آید متوقف نکن، یا فقط امروز جمله‌ی «دیگه باید گذشته باشه» را به خودت نگو.

بعضی چیزها با فشار دادنِ خودمان تمام نمی‌شوند.
با دیده شدن، احساس شدن و زمان، آرام‌آرام جای تازه‌ای در ما پیدا می‌کنند.

شاید رها کردن همین باشد:

فراموش نکردن آنچه بوده و رسیدن به جایی که بتوانیم آن را با خود داشته باشیم، بدون اینکه مجبور باشیم هر روز درونش زندگی کنیم.

متن از کانال جان

@UTpsychologic

با خشمم نشستم، نشستم، نشستم؛
تا سرانجام اسمش را به من گفت.
اسمش «اندوه» بود.

@UTpsychologic