گفت‌وگو، چونان دانهٔ بلوط در دل خاک

در دل خاک نرم جنگل، دانهٔ کوچک بلوط آرام گرفته است؛ دانه‌ای که هنوز درخت نیست، اما در خود تمام درخت را دارد. دانه‌ای که نمی‌دانیم چگونه، اما می‌دانیم اگر وقتش برسد، با نور و رطوبت و صبر، روزی قد می‌کشد، ریشه می‌دواند و قامت بلندش را به آسمان می‌سپارد.

گفت‌وگو نیز چنین است: نه صدای بلند می‌خواهد، نه فوران اندیشه. تنها بستری لازم دارد از احترام، گوش دادن و تعلیق قطعیت. در این بستر چیزی پدیدار می‌شود که پیش‌تر کسی آن را نمی‌دانست، نه می‌توانست پیش‌بینی‌اش کند: معنایی نو، که از میان رابطه‌ها، از دل سکوت‌ها و از عمق آگاهی مشترک سر برمی‌آورد.

درخت بلوط فقط خودِ درخت نیست، بلکه پیوندی است با خاک، باران، پرنده‌ها و دیگر درختان. گفت‌وگو نیز صرفاً تبادل واژه‌ها نیست، بلکه شبکه‌ای از ارتباطات درونی و بیرونی است؛ ریشه‌هایی پنهان که ما را به هم می‌پیوندند و شاخه‌هایی آشکار که به‌سوی آینده گشوده است.


@UTpsychologic

... در ارتباط با این پست


🔺 در این وویس درباره‌ی یکی از پدیده‌های حیاتی در روان‌شناسی اجتماعی صحبت کردم؛ خطای شناختیِ مهلکی به نام «اثر تماشاگر» (Bystander Effect) که می‌تواند به قیمت جان انسان‌ها تمام شود.


🎙 امیراحسان سجادی، روانشناس



@UTpsychologic

بیا و سرت را بر سینه‌ام بگذار
تا این زندگی
بر رنجی که می‌کشیم
بیارزد.

@UTpsychologic

با والدین‌تون تسویه حساب کنید تا با همسر و فرزندان‌تون خرده‌حساب نداشته باشید.

✍🏼دکتر حسن حمیدپور، روانشناس

@UTpsychologic

📌 فرزند شما، تراپیست شما نیست!

خیلی از ما فکر می‌کنیم چون با فرزند نوجوان یا کودکمان صمیمی هستیم، می‌توانیم درد‌ودل‌ها، ناامیدی‌ها یا مشکلات مالی و زناشویی‌مان را با آن‌ها در میان بگذاریم. اما علم روان‌شناسی هشدار می‌دهد که درد‌ودل کردن با بچه‌ها درباره مسائل بزرگسالان، امنیت روانی آن‌ها را به‌شدت تهدید می‌کند.

بچه‌ها مثل اسفنج هستند. حالات روحی، ترس‌ها و کلمات ما را جذب می‌کنند. وقتی والد از افسردگی‌اش، از ترس پرداخت نشدن قسط ها یا از دعواهایش با همسر به فرزندش پناه می‌برد، کودک یا نوجوان ظرفیت درکِ «ظرافت‌های» موقعیت را ندارد. برای یک والد، گلایه از همسر شاید فقط یک تخلیه هیجانیِ ساده باشد، اما برای فرزند، شبیه به یک خطر قریب‌الوقوع است که سقف خانه‌اش را ویران خواهد کرد.

بچه‌ها از نظر تحولی و عاطفی، هنوز ظرفیت روانیِ پردازشِ چالش‌های بزرگسالان را ندارند. وقتی از آن‌ها نظر می‌خواهیم یا به طور غیرمستقیم مسئولِ حال خوبِ خودمان قرارشان می‌دهیم، آن‌ها را با کوهی از اضطراب و احساس ناامنی تنها می‌گذاریم؛ چون احساس می‌کنند وظیفه دارند والدشان را «نجات» دهند، در حالی که توانش را ندارند.

بچه‌ها هم‌سطحِ دوستان صمیمی ما نیستند که هر طور بخواهیم جلوی آن‌ها تخلیه اطلاعاتی و هیجانی شویم. مراقبت از امنیت روانی بچه‌ها، یعنی به عنوان والد، مرزهای واضحی داشته باشیم، بار سنگین دنیای بزرگسالی را روی دوش آن‌ها نیندازیم و بدانیم چه‌چیزی را کجای خانه و با چه لحنی بگوییم.


✍️ امیراحسان سجادی، روانشناس


@UTpsychologic

💭 چرا عاشق میشیم!؟ و چطور یه انتخاب آگاهانه داشته باشیم!؟

🔻چرا جذب آدم‌های خاصی میشم؟

◾️الگوهای اولیه عشق چطور رو انتخاب‌های ما اثر میذارن؟

🔻 چطور آگاهانه انتخاب کنیم؟

🎙دکتر امید امانی، روانشناس

@UTpsychologic

از امید به گذشته بهتره دست بکشید،
گذشته رو خدا هم نمیتونه عوض کنه.


@UTpsychologic

گریه‌ی شوق

آواز: محمدرضا شجریان
تار: جلیل شهناز

@UTpsychologic

آسمان ابریست
همایون شجریان

#موسیقی
@UTpsychologic

نغمه کردی
کیهان کلهر

#موسیقی
@UTpsychologic