آیا شریفتر آنست که ضربات و لطمات روزگار نامساعد را متحمل شویم و یا آنکه سلاح نبرد به دست گرفته با انبوه مشکلات بجنگیم تا آن نا گواری ها را از میان برداریم؟

📚هملت
📝شکسپیر

@UTpsychologic

كم‌كم فهم عرفي ما دارد مي‌پذيرد كه عشق بدون توجه به نفع ، امکان ندارد ؛ و من نگران اين هستم و واقعاًمعتقدم اينكه كسي عاشق شود و نخواهد از معشوق نفعي ببرد در عالم انساني واقعيت دارد.

✏️استاد مصطفی ملکیان

@UTpsychologic

«با توجه به این که زندگی بسیار کوتاه است و موضوعات بااهمیتِ آن بسیار، دعوا کردن به خاطر موضوع بی‌اهمیت، واقعاً وقت ما را هدر می‌دهد»

📚کتاب سیر عشق
📝آلن دو باتن

@UTpsychologic

🛑ده نکته مهم درباره کنترل درونی🛑


@UTpsychologic

.
@UTpsychologic

اعتمادبه‌نفس سالم نه همیشه در «درست می‌گم و حق با منه» بلکه گاهی در «شایدم اشتباه می‌کنم و اوکیه و یاد می‌گیرم» پیدا می‌شه.



@UTpsychologic

به چیزای خوب فکر کن…


@UTpsychologic

شخص، لشکری از جان‌هاست.

به محض اینکه رو به خودم می‌کنم و می‌خواهم از «من» حرف بزنم، می‌بینم اصلاً یک منِ واحد در کار نیست؛ با لشکری از جان‌ها مواجه‌ام. جان‌هایی که گاهی در تخالف‌اند، گاهی در تضاد و گاهی در لحظه‌ای کوتاه در وحدت. این جانِ منتشر در دقیقه‌های مختلفی از خودش را تجربه می‌کند؛ میل‌های متفاوت دارد، تجربه‌های متفاوت دارد.

نمی‌توانم ساده بگویم «من می‌ترسم».
باید بگویم یک تکه از من می‌ترسد.
تکه‌ای دیگر شجاع است.
تکه‌ای از آزار دادن خوشش لذت می‌برد.
و تکه‌ای دیگر می‌خواهد از خودش دفاع کند.

این‌ها لشکری هستند با انگیزه‌های گوناگون، و در نبردی مدامشان است که به من امکان می‌دهند در لحظه‌ای خاص، در دقیقه‌ای مشخص، به شکلی واحد ظاهر شوم. ما خودمان را جز به مثابه‌ی تعارضِ مدام تجربه نمی‌کنیم؛ و آنچه وحدت می‌نامیم، اغلب توهمی است که برای آرام کردن ذهن خود می‌سازیم.

اگر بخواهیم این وحدت را واقعاً بفهمیم، راهی جز گذر از دل همین کثرت نداریم:
جز فهمیدنِ خود به‌مثابه‌ی مجموعه‌ای از نیروها، میل‌ها، و جان‌هایی که در تنِ ما با هم زندگی می‌کنند.

🛑برشی از سخنرانی دکتر امیرحسین یزدانی؛ در سمپوزیوم علمی «شخصیت، جبر و آزادی» با عنوان «گذشته و آینده شخصیت» — در دست‌وجوی خود گمشده

@UTpsychologic

تو رابطۀ threesome فقط «سه نفر بودن» نیست؛

مشکل اونجاست که آدم‌ها گاهی از تنوع، مثل مسکن، خلأ استفاده می‌کنن.
یعنی به‌جای اینکه بپرسن «چرا صمیمیت برام سخت شده؟»
میرن سراغ هیجان بیشتر تا صدای اون خلأ کمتر شنیده بشه.

خیلی وقت‌ها آزادیِ مطلق، شبیه آزادی نیست!
شبیه فرار شیک و مدرن از مواجهه‌ست
Ahoorakavosi

@UTpsychologic

در روان‌شناسی، سوگ فقط واکنش به مرگ نیست.
انسان می‌تواند برای از دست دادن رابطه، هویت، امنیت، خانه، آینده‌ای که تصور می‌کرد، یا حتی تصویری که از خودش داشت، سوگواری کند.

به این تجربه‌ها گاهی «سوگ‌های به‌رسمیت‌ شناخته‌نشده» گفته می‌شود؛ سوگ‌هایی که اطرافیان ممکن است جدی نگیرند، چون «کسی نمرده»، اما دردشان واقعی است.

اما گذشتن از سوگ یعنی فراموش کردن؟ نه همیشه.
مدل‌های جدید سوگ می‌گویند سازگاری سالم معمولاً یعنی رفت‌وبرگشت بین روبه‌رو شدن با درد فقدان و برگشتن به زندگی روزمره؛ یعنی گاهی گریه، گاهی ادامه دادن، گاهی یادآوری، گاهی ساختن دوباره.

پس اگر چیزی را از دست داده‌ای که دیگران نمی‌بینند، این به معنای بی‌اهمیت بودنش نیست.
بعضی فقدان‌ها را دیگران نه می‌بینند و نه می‌شنوند، اما درون ما زندگی می‌کنند.

و «شفقت با خود» یعنی به خودت بگویی:
«حق دارم برای چیزی سوگواری کنم
که هیچ‌کس آن را کامل نمی‌فهمد.»

✍🏻 دکتر مهرنوش اثباتی، روان‌شناس

@UTpsychologic

و اگر بر تو ببندد همه ره ها و گذر ها
ره پنهان بنماید ، که کس آن راه
نداند ...

مولانا

@UTpsychologic

وقتی بدن در سوگ است

سوگ فقط در ذهن اتفاق نمی‌افتد؛
بدن‌ها هم سوگوار می‌شوند.

خستگیِ عمیق،
سنگینی در قفسهٔ سینه،
بی‌حوصلگی،
بی‌خوابی یا خوابِ بیش از حد،
کم‌شدن یا زیادشدن اشتها…

این‌ها نشانهٔ «ضعف» نیستند؛
این‌ها زبانِ بدن در مواجهه با فقدان‌اند.

وقتی چیزی در زندگی‌مان می‌شکند،
سیستم عصبی وارد حالت بقا می‌شود.
بدن انرژی را نگه می‌دارد،
حرکت را کمتر می‌کند،
و تلاش می‌کند ما را از فشارِ بیشتر حفظ کند.

برای همین است که در سوگ،
کارهای ساده هم سخت می‌شوند.

اگر این روزها شبیه قبل نیستید،
بدن‌هایتان دارند به یک واقعیتِ دردناک پاسخ می‌دهند؛
و این پاسخ، کاملاً انسانی است.

اگر امروز فقط توانسته‌اید
کف پاهایتان را روی زمین حس کنید
یا یک بازدمِ آهسته داشته باشید،
بدن این را می‌فهمد.

همین، برای حالا کافی‌ست.

✍🏻دکتر امیدی،روانشناس

@UTpsychologic