‏فرد خودشیفته هیچ‌وقت نمی‌تونه واقعاً کسی رو دوست داشته باشه، چون عشق یعنی همدلی، پذیرش نقص‌ها و آسیب‌پذیری.

اون‌ها می‌خوان محبت کنن، اما ترس از آسیب‌پذیری و بی‌ارزش بودن جلوشون رو می‌گیره. در واقع، بیشتر از اینکه کسی رو پس بزنن، خودشون از صمیمیت می‌ترسن.

کسی که خودش رو دوست نداره، نمی‌تونه کسی رو هم واقعاً دوست داشته باشه.


شاید بپرسید کسی که خودشو دوست نداره چجوری پس خودشیفته هست؟


این دقیقاً یکی از تناقض‌های اصلی در مورد نارسیسیسمه. ظاهر قضیه اینه که فرد خودشیفته «خیلی عاشق خودشه» و مدام خودش رو مرکز توجه می‌ذاره. اما در دنیای درون روانی‌ش، معمولاً ماجرا برعکسه:

خودشیفتگی واقعی عشق به خود نیست؛ بلکه یه جور «ماسک» برای پنهون کردن زخم‌ها و احساس کم‌ارزشی درونیه.

فرد خودشیفته چون نتونسته یه حس پایدار از ارزشمندی در کودکی بسازه، با اغراق کردن در موفقیت‌ها، جلب تحسین یا کنترل بقیه، سعی می‌کنه اون خلأ درونی رو پر کنه.
پس پشتِ این نمایشِ «د‌وست داشتن‌ بیش از حد خود»، معمولاً یه ترس عمیق از دوست‌نداشته‌شدن و بی‌ارزش‌بودن وجود داره.

یعنی در واقع، خودشیفتگی بیشتر از اینکه نشونه‌ی عشق به خود باشه، نشونه‌ی ناتوانی در عشق به خوده.



~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


@UTpsychologic

۳ نوع برنامه ای که یافته‌های علوم اعصاب توصیه می‌کنند بهتره که تماشا نکنید

چون خیلی بیشتر از تصورتون به مغز آسیب می‌زنه



~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


@UTpsychologic

گاهی جمله‌ی ساده‌ی «برو خوش باش» در واقع یعنی «نمی‌خوام تنها بمونم، کنارم بمون».
این یعنی نگه داشتن بچه با احساس گناه، نه با عشق.
والد امن کسیه که هم «پناهگاه» باشه، هم اجازه‌ی پرواز بده.



-azita mohamadkarimi-


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


@UTpsychologic

اگر در خانواده‌ای بحث و جدل پیش بیاد، ولی عذرخواهی، گفت‌وگو و پذیرش مسئولیت اتفاق نیفته و فقط بعد از چند روز همه طوری رفتار کنند که انگار چیزی نشده، معمولا این پیامد ها رو در بزرگسالی خواهد داشت👇🏻:


1️⃣کودک یاد می‌گیره که اختلاف رو نباید مستقیم حل کرد، بلکه باید نادیده گرفت!
«در بزرگسالی ممکن است فرد از بحث کردن یا ابراز ناراحتی بترسه و مشکلات رو در خودش نگه داره»

2️⃣ چون هیچ‌کس در خانواده الگوی سالم عذرخواهی را نشون نداده کودک یاد نمیگیره که خطا کردن طبیعی هست و میشه اون رو جبران کرد.
«ممکنه در بزرگسالی یا به‌سختی “ببخشید” بگه ، یا انتظار داشته باشه دیگران همیشه خودبه‌خود آشتی کنند»

3️⃣ کودک یاد می‌گیره خشم، ناراحتی یا دلخوری رو بروز نده و این احساسات سرکوب‌شده می‌توانند بعدها به شکل اضطراب، افسردگی یا پرخاشگری غیرمستقیم (مثل قهر طولانی) بروز کنند!

4️⃣ صمیمیت واقعی نیاز به صداقت و گفت‌وگو داره، اگر این فرآیند در خانواده غایب باشه، فرد ممکنه در روابط عاشقانه یا دوستانه‌اش هم تصور کنه “اختلاف = خطر” و یا فقط با نادیده گرفتن مشکل می‌توان رابطه رو حفظ کرد!


پس بهتره وقتی جر و بحث و اختلاف جلوی کودک رخ میده ، عذرخواهی و حل مشکل هم جلوی کودک باشه تا در بزرگسالی دچار این مشکلات نشه✨❤️

___


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


@UTpsychologic

#پیشنهاد_کتاب بسیار مفید برای سواد رابطه که همه باید بخونن

ابتدا ویدیو را تماشا کنید


ناتاشا لان در گفت و گو های عاشقانه به‌جای نسخه‌پیچی و شعار، راهِ گفت‌وگو را انتخاب می‌کند؛ گفت‌وگویی که از اتاق درمان تا میز کار و آشپزخانه ادامه دارد. کتاب، مجموعه‌ای‌ست از گفتگوها با نویسندگان و روان‌درمانگران—از استر پِرل و فیلیپا پری تا آلن دوباتن—که هر کدام از زاویه‌ای به عشق نزدیک می‌شوند: میل و تعهد، دوستی و والدگری، فقدان و سوگ، آغازها و پایان‌ها. لان این صداهای پراکنده را با یادداشت‌های شخصی خود پیوند می‌زند و به جای ساختن یک «تعریف نهایی»، شیوه‌ای برای دیدن و تجربه‌کردن پیشنهاد می‌کند.

امتیاز مهم کتاب در این است که عشق را از سطحِ شعارهای رمانتیک پایین می‌آورد و به سطحِ «کار روزمره» برمی‌گرداند. عشق در این روایت، فعلی است که با عادت‌های کوچک زنده می‌ماند: با شنیدنِ بی‌شتاب، با مرزبندی سالم، با شجاعتِ گفتنِ «نمی‌دانم»،

کتاب، دامنه‌ی عشق را هم گسترش می‌دهد. عشق فقط نامِ یک رابطه‌ی دونفره نیست؛ در دوستی‌های بلندمدت، در پیوند والد و فرزند، در مراقبت از خود، و حتی در شیوه‌ی وداع‌کردن هم رخ می‌دهد. بخش‌های مربوط به سوگ، از صادقانه‌ترین صفحات کتاب‌اند: جایی که عشق به‌جای تصرف و تملّک، به «حمل‌کردنِ خاطره» و «ادامه‌دادن» تبدیل می‌شود.

با این‌همه، گفت و گو های عاشقانه،  کتابِ دستورالعمل نیست. لان راه را نشان می دهد امّا مقصد را به خواننده می‌سپارد. از همین‌رو، اگر کسی در پی چک‌لیست‌های قطعی باشد، ممکن است پراکندگی ژانرِ گفت‌وگو برایش کُند جلوه کند. امّا همین چندصدایی‌بودن، مزیت متن است: خواننده با اختلاف‌نظرها روبه‌رو می‌شود و ناچار است برای خودش موضعی برگزیند. به تعبیر ساده‌تر، کتاب بیش از آن‌که «راهنما» باشد، «همراه» است؛ همدلی می‌کند، پرتوی می‌اندازد و می‌گذارد خودتان مسیر را پیدا کنید.


#گفت_و_گو_های_عاشقانه / #ناتاشا_لان / #امیر_مهدی_حقیقت / #نشر_دیوار (چشمه)/
لطفا ترجمه های دیگر را حتی امتحان هم نکنید. این بهترین ترجمه است


-naghdeketab-


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


@UTpsychologic

#نمونه_تدریس

قسمت اول

👈 چگونه یک عنوان خوب برای پروپوزال بنویسیم؟

در این مجموعه آموزشی، به صورت گام‌به‌گام یاد خواهید گرفت که چگونه:

• پروپوزال علمی‌تان را به طور حرفه‌ای تدوین کنید
• مقاله‌تان را به بهترین شکل آماده و ارسال نمایید
• از اشتباهات رایج در پژوهش‌ پرهیز کنید

📚مدرس: خانم دکتر لیلی پناغی
(عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)

با ما همراه باشید و مهارت‌های پژوهشی خود را ارتقا دهید.


https://t.me/key_lead_network

افرادی که در این ویدیو دیده می‌شوند، از برجستگان حوزه روان‌شناسی هستند که در یک گردهمایی، به رقص و شادی جمعی می‌پردازند.

در بسیاری از فرهنگ‌ها، به‌ویژه برای بزرگسالان،
رقص گاهی امری «کودکانه» یا حتی «نامناسب» تلقی می‌شود.
خصوصاً اگر فرد جایگاه حرفه‌ای یا اجتماعی خاصی داشته باشد.

کسی که در یک مهمانی رسمی ناگهان شروع به رقص کند،
ممکن است مورد قضاوت قرار گیرد؛
چرا که جامعه به او آموخته است که
«سنگینی و جدیت» ارزشمندتر از سرزندگی و شادمانی است.

———————
نیچه رقص را نماد آزادی درونی و آفرینش‌گری می‌داند.
او در “چنین گفت زرتشت” می‌نویسد:
«من فقط به خدایی ایمان دارم که برقصد.»

از نگاه او، رقصیدن یعنی
رهایی از سختی و انجماد درونی،
و بازگشت به شور و حرکت طبیعی زندگی.

———————
برگسون نیز با مفهوم élan vital (جهش حیاتی) یادآور می‌شود که زندگی جریانی پویاست و برای درک عمیق آن،
باید از خشک شدن در عادت‌ها و قالب‌های رفتاری دور ماند.

بازیگوشی، خنده و رقص، در این نگاه،
راه‌هایی برای هماهنگی با ریتم درونی زندگی‌اند —
شیوه‌هایی که انسان را از روزمرگی بیرون آورده
و دوباره به پویایی و نشاط پیوند می‌دهند.

بسیاری از بزرگسالان، حتی اگر دلشان بخواهد برقصند،
در برابر نگاه‌های دیگران احساس سنگینی می‌کنند،
به‌ویژه اگر از افراد تحصیل‌کرده یا صاحب‌منصب باشند.

آن‌ها آموخته‌اند که
«جدیت نشانه‌ی مسئولیت‌پذیری» است
و گاهی «آزادی در حرکت» را با بی‌پروایی اشتباه می‌گیرند.

اما اگر زندگی واقعاً جریانی پویا و در حرکت باشد،
سرکوب میل به شادی و رقص،
می‌تواند نوعی فاصله گرفتن از طراوت زندگی باشد.

🌱 در این معنا، رقص و بازیگوشی اموری سطحی نیستند،
بلکه یادآور این‌اند که انسان،
در میان مسئولیت‌ها و ساختارهای اجتماعی،
باید گاهی به خودِ زنده و شادش بازگردد —
و لحظه را، در ساده‌ترین و ناب‌ترین شکلش، زندگی کند.
.


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


@UTpsychologic

☀ علم میگه ۶۰ دقیقه اول روزتون تعیین میکنه که روزتون رو می‌برید یا می‌بازید

ویدیو رو تماشا کنید



منابع و رفرنس ها :

.
Clow, A., Thorn, L., Evans, P., & Hucklebridge, F. (2004). The awakening cortisol response: methodological issues and significance. Stress, 7(1), 29–37.
.
Byrne, J., Hughes, M. E., Rossell, S. L., Johnson, S. L., & Murray, G. (2019). Time of day differences in neural reward functioning in healthy young men. Journal of Neuroscience, 39(14), 2717–2726.
.
Czeisler, C. A., & Gooley, J. J. (2007). Sleep and circadian rhythms in humans. Cold Spring Harbor Symposia on Quantitative Biology, 72, 579–597.
.
Huberman, A. (2023). The critical importance of morning sunlight for circadian alignment. Stanford School of Medicine, Huberman Lab Podcast.
.


~ کانال روانشناسی سایکولاجیک


@UTpsychologic

یکی از بدترین تأثیرات اینستاگرام روی ذهن ما، فقط حواس‌پرتی و کاهش تمرکز نیست؛ یه چیز عمیق‌تره. این شبکه اجتماعی کم‌کم مغز ما رو طوری شرطی کرده که فقط با چیزهای ساده، سریع و کوتاه حال کنه. مثل ریلزهای یک‌دقیقه‌ای و پست‌های خلاصه و رنگارنگ.

اما مشکل از جایی شروع میشه که دیگه ذهن ما طاقت مواجهه با چیزهای پیچیده‌تر رو نداره. وقتی یه متن عمیق می‌خونیم یا یه فیلم جدی می‌بینیم، مغزمون شروع می‌کنه بی‌قراری و مقاومت کردن. چون یاد گرفته همیشه همه‌چیز باید راحت، فوری و بدون فکر اضافه باشه.

نتیجه چیه؟
اینکه کم‌کم از تجربه‌های واقعی، از فکر کردن و از لذت بردن از چیزهای عمیق دور می‌شیم. ذهن ما سطحی می‌مونه، چون هر چیزی که کمی چالش‌برانگیز باشه رو پس می‌زنه.

این یعنی مغز، به‌جای رشد، کم‌تحرک و راکد می‌شه.
و شاید به همین دلیله که خیلی وقتا حس خستگی و پوچی داریم، حتی وقتی ظاهراً “سرگرم”‌ایم.



~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic

وقتی به خودتون میگید باید فلان کار رو بکنم مغزتون شروع میکنه به مقاومت...
.
.
.

~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic

کیفیت هوا و سلامت روان: ارتباط آلودگی هوا با افزایش خودکشی‌ها؟

یک پژوهش منتشرشده در مجله Nature Sustainability با استفاده از داده‌های بلندمدت و روش‌های آماری پیشرفته، نقش بهبود کیفیت هوا را در کاهش نرخ خودکشی در چین بررسی کرده است.

یافته‌ها نشان می‌دهد بدتر شدن کیفیت هوا با افزایش هفتگی «۲۵ درصدی» خودکشی‌های منجر به مرگ در جمعیت تحت پوشش همراه بوده و در مقابل، با بهبود کیفیت هوا، کاهش نرخ خودکشی مشاهده شده است.

چین حدود «۱۶ درصد» از کل خودکشی‌های جهان را به خود اختصاص می‌دهد. طی سال‌های اخیر، این کشور سیاست‌ها و برنامه‌های گسترده‌ای برای کاهش آلاینده‌ها اجرا کرده که بهبود چشمگیر کیفیت هوا را در پی داشته. تحلیل داده‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ نشان می‌دهد که میزان خودکشی‌ها هم کاهش یافته و پژوهشگران می‌گویند که حدود ۱۰ درصد این کاهش، به خاطر بهبود کیفیت هوا بوده است.

در این مطالعه از مدل‌های اقتصاد‌ سنجی استفاده شده تا اثر کیفیت هوا از سایر عوامل مؤثر بر سلامت روان جدا شود. ارزیابی‌های میان‌مدت و بلندمدت نشان می‌دهد کاهش غلظت آلاینده‌هایی مانند ذرات معلق ریز (PM2.5) که معیار اصلی در این پژوهش بوده و همینطور دی‌اکسید نیتروژن و دی‌اکسید گوگرد که در دیگر پژوهش‌ها مورد بررسی قرار گرفته، می‌تواند با کاهش استرس و افسردگی در جمعیت همراه باشد و در نهایت به اُفت نرخ خودکشی بینجامد.

این نتایج با شواهد پیشین هم‌خوان است که ارتباط هوای آلوده با افزایش اضطراب، افسردگی و برخی اختلالات روانی را گزارش کرده بودند؛ اما پژوهش حاضر با اتکا به داده‌های منطقه‌ای و طولانی‌مدت، این ارتباط را در مقیاس ملی تأیید می‌کند و بهبود کیفیت هوا را یک راهکار پیشگیرانه مهم برای سلامت روان عمومی برجسته می‌سازد.

بر همین اساس، تقویت سیاست‌ها و زیرساخت‌های کنترل آلودگی هوا نه‌تنها برای سلامت جسمی، بلکه برای بهبود سلامت روان و کاهش رفتارهای پرخطر مانند خودکشی ضرورت دارد.

با توجه به دگرگونی‌های سریع جمعیتی، اقتصادی و اجتماعی چین، کاهش اخیر نرخ خودکشی در این کشور همچنان یک موضوع مهم سلامت عمومی است و بهبود کیفیت هوا به‌عنوان یکی از عوامل مؤثر در این روند شناخته می‌شود. پژوهشگران تأکید می‌کنند این یافته‌ها احتمالا قابلیت تعمیم به کشورهایی را دارد که هم آلودگی هوا و هم نرخ خودکشی در آنها بالاست.

جمع‌بندی این است که بهبود کیفیت هوا می‌تواند نقش معناداری در سلامت روان و کاهش نرخ خودکشی داشته باشد.

این مطلب توسط دکتر امیرحسین آرام (روانپزشک) برای آپدیت ام دی تهیه شده است.



~ کانال روانشناسی سایکولاجیک

@UTpsychologic