📄 صوفیان بر کرسی فقیهان

👤محمد قوچانی

◽️ روزنامه‌نگاران- که نسل‌شان رو به زوال است – روشنفکرانی هستند که اندیشه‌ها را به میان شهروندان می‌برند. اگر مریدان فکر می‌کنند که کار ما روزنامه‌نگاران فقط در حد ضبط صوتی است که سخن مراد ایشان را منعکس کنیم، در خطا هستند.

روزنامه‌نگار، تاریخ امروز را می‌نویسد برای نسل فردا و برای تاریخ‌نویسی باید تفکر انتقادی داشت.

در این نقد، ما هیچ قطب و مقتدایی چه در حکومت، چه بر حکومت نداریم و وام‌دار هیچ فرقه و حزب و حلقه و اداره‌ای هم نیستیم. در نقد حکومت کم‌هزینه ندادیم و در نقد اپوزیسیون.

روزنامه‌نگاری فقط فرم (صورت) نیست، محتوا هم هست. روشنفکری دینی بدون روزنامه‌نگاری (از کیهان فرهنگی و کیان و مدرسه و اندیشه پویا در اثبات و مهرنامه و سیاست‌نامه و تجارت فردا و آگاهی نو در انتقاد از این جریان) فروغی نداشته و ندارد.

نسل من عبور از شریعتی را مدیون سروش است اما در سروش هم نمانده است. قرار هم نبود در سروش بماند که خود او تحقیق را بر تقلید در سلوک دانشجویی ترجیح می‌داد.

دکتر مهدوی از اینکه من دکتر سروش را ایدئولوگ نظام خوانده‌ام برآشفته‌اند و فکر کرده‌اند ایشان از بدو انقلاب اپوزیسیون آن بوده‌اند.

اما به استناد تاریخ دکتر عبدالکریم سروش فیلسوف حکومت و ایدئولوگ آن در دهه شصت بودند که نه تنها در نهادهای حکومتی مانند ستاد انقلاب فرهنگی برای ایجاد دانشگاه اسلامی و انقلابی مأموریت داشتند، بلکه در صدا و سیما و در دوره‌های آموزشی نهادهای حاکمیتی دیگر حضور می‌یافتند.

در مناظره‌های تلویزیونی کنار محمدتقی مصباح یزدی به عنوان فیلسوفان صدرایی رو در روی چپ‌ها می‌نشستند و در وصف امام امت در مجالس و مراسم سخنرانی می‌کردند؛ چه در حیات چه پس از درگذشت ایشان.

◽️ همه سخن من این بود که اگر دکتر سروش مدعی لیبرالیسم است و خود را لیبرال فرهنگی می‌خواند یا لیبرال سیاسی می‌داند (که در گفتگو با اندیشه پویا چنین گفته است)، این دیدگاه بدون پذیرش لیبرالیسم اقتصادی و بازار آزاد رقابتی و انقلاب صنعتی و حقوق مالکیت و بخش خصوصی ناممکن است و سیر تاریخی این اندیشه را توضیح دادم.

حتی لیبرال‌های سیاسی مانند جان رالز با وجود باور به عدالت این چنین ارتجاعی در باب بازار آزاد و اقتصاد آزاد و تکنولوژی و توسعه نمی‌اندیشند.

🔗 متن کامل را اینجا بخوانید

◽️@utfinance◽️

📄 از جنگ قبیله‌ای تا لشگرکشی مطبوعاتی

رضا خجسته رحیمی
سردبیر اندیشه پویا

این چند خط خطاب به رفیق و همکاری قدیمی است که این روزها پایش را در یک کفش کرده که بر آتش جنگی قبیله‌ای بدمد و در یکی از آخرین شمشیرزدن‌ها و لشگرکشی‌هایش ما را هم سوار مرکب قبیله‌ی اشقیا (البته به زعم خود) کرده است. راستش جا خوردم وقتی دیدم محمد قوچانی، سردبیر آگاهی نو، مجله اندیشه پویا را ارگان روشنفکری دینی قالب زده و نوشته است: "روشنفکری دینی بدون روزنامه‌نگاری از کیهان فرهنگی و کیان و مدرسه و اندیشه پویا در اثبات و مهرنامه و سیاست‌نامه و تجارت فردا و آگاهی نو در انتقاد از این جریان...." (منتشرشده در انصاف‌نیوز)

عجالتا به این توضیح مختصر بسنده می‌کنم که تمایز ممتاز اندیشه‌پویا در طول ۱۵ سال انتشارش همین بوده که عضو هیچ قبیله‌ای نبوده و زیر بیرق هیچ‌ مرادی تا امروز سینه نزده است. نه طباطبایی و نه سروش و نه هیچ‌ فرد دیگری. در این مجله، هم بابک احمدی نوشته است، هم مرتضی مردیها. هم مصاحبه سروش منتشر شده است، هم مصاحبه طباطبایی. بارها گفت‌وگوها و مقالات محمد طبیبیان و موسی غنی‌نژاد در همین مجله منتشر شده است. ما اگر تریبون روشنفکری دینی بودیم که محمد قوچانی لطف دارد و این طوق را بر گردن اندیشه پویا می‌اندازد، به سراغ پرونده ساواک شریعتی _البته با رویکردی همزمان انتقادی و منصفانه_ نمی‌رفتیم. سه سال پیش، همین سردبیر بی‌تقصیر اندیشه‌پویا به تفصیل در نقد صناعت و قناعت و نسبتش با توسعه در مجله نوشته است و این "کشف جدید" مبارزان علیه روشنفکری دینی در همان نشریه‌ای که محمد قوچانی ارگان روشنفکری دینی می‌خواندش منتشر شده است.

این هم در نوع خود جالب است که انتشار مصاحبه‌ها با سروش در مطبوعاتی که برادرم محمد قوچانی سردبیرش بوده نشانه آزاداندیشی سردبیر است و چاپ یک مصاحبه با سروش در اندیشه پویا نشانه عضو قبیله بودن سردبیر یک لاقبای این نشریه با روشنفکران دینی.

با همه احترام به روشنفکران دینی و غیردینی و تلاش‌های فکری‌شان، اندیشه‌پویا هیچگاه بلندگوی یک جریان نبوده است. از همه در جای خود آموخته، در نقادی افکار توسعه‌ستیز صریح و پیشرو بوده و درعین‌حال تلاش کرده در جاده انصاف به مسیر خود ادامه دهد.  سخن بسیار است....باری، ما اگر دغدغه‌ای در مجله داشته‌ایم عمدتا نقد رادیکالیسم و تندروی و هیجان‌زدگی و ترویج توسعه و یک لیبرالیسم مداراجو بوده است. جهت‌گیری داشته‌ایم اما برخلاف برخی روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها جانبداری نکرده‌ایم و عضو قبیله نبوده‌ایم.

و البته وقتی بسیاری از جمله محمد قوچانی عزیز چپ بودند و سکه لیبرال بودن کم‌تر رواج داشت، همین سردبیر یک لاقبای اندیشه‌پویا که جوان‌لیبرالی تندمزاج (مثل امروز محمد قوچانی) بود، توسط رفیق جوان چپ‌مزاجش متهم شد که پیام جامعه مدنی را اشتباه دریافت کرده است.

این‌ها را رفیق قدیمی ما می‌داند (اصلا همه آنچه خوراک نقد اوست از یک گفتگوی چالشی و انتقادی اما محترمانه اندیشه پویا با عبدالکریم سروش برآمده) اما چون دوست دارد جنگ قبیله‌ای راه بیاندازد، اندیشه‌پویا را هم خرج اردوکشی مطلوب خود می‌کند.

اشکالی البته نیست. اما امیدوارم بعدها اگر پژوهشگر یا روزنامه‌نگاری قلم به دست گرفت تا تاریخ دوره‌ی ما را بنویسد آنقدر دقیق و متعهد به حقیقت باشد که قیمه و ماست را در هم نریزد و آش شله‌قلمکاری به نام "تاریخ اندیشه" بر سفره نسل‌های آینده نگذارد.


◽️@utfinance◽️

👆👆👆
فایل PDF برای مخاطبانی که به‌دلیل مشکلات نت قادر به باز کردن سایت ایران‌امروز نیستند.


از چاله‌ی «روشنفکری دینی»
تا چاه «محافظه‌کاری فقهی»

✍ #شهرام_اتفاق

(نقدی به نوشته‌ی محمد قوچانی تحت عنوان «از لیبرالیسم نقابدار تا پایان روشنفکری دینی» منتشر شده در شماره‌ی ۶۴۲ هفته‌نامه‌ی وزین تجارت فردا - مرداد ۱۴۰۵.)

مقدمه
جناب محمد قوچانی یکی از نمایندگان برجسته‌ی «محافظه‌کاری فقهی» در ایران معاصر هستند. این جریان فکری و سیاسی سال‌هاست که چهره‌ی واقعی خودشان را در پشت یک «ماسک لیبرال» پنهان کرده‌اند ...

رسانه‌ی ایران امروز

@YekGamPish
@ArchiveOfLiberalism
.

📄 مصدق و سنت سیاسی خطرناک پس از او

👤 محمدحسین همت‌پور

۱. مصدق نشان داد می‌توان سیاست را باخت، اما روایت را پیروز شد! برای بررسی شخصیت سیاسی مصدق، مسئله این نیست که ملی شدن صنعت نفت ضرورتی نداشت یا نباید برای کاهش نفوذ بریتانیا اقدام می‌کرد. هیچ ملی‌گرایی را نمی‌توان یافت که خواهان تداوم سیطره قدرت خارجی بر تصمیم‌گیری‌های سیاسی و منابع سرزمینی کشور باشد.

۲. مسئله اصلی، نحوه مواجهه با این پدیده است؛ اینکه چگونه می‌توان قدرت خارجی را عقب راند، بی‌آنکه توان مادی کشور و ظرفیت‌های دولت کاهش یابد. مصدق، امر ملی را بیش از آنکه به‌مثابه پروژه‌ای ایجابی برای انباشت قدرت صورت‌بندی کند، در قالب نفی سلطه تعریف کرد. ملی‌گرایی مصدقی با یک «نه» بزرگ آغاز می‌شود.

۳. اما این «نه» صرفا در قالب یک موضع سیاسی باقی نمی‌ماند و به‌تدریج به یک موضع اخلاقی تبدیل می‌شود. از این لحظه به بعد، مسئله دیگر این نیست که سرنوشت ملت چه خواهد شد یا چه بلایی بر سر اقتصاد خواهد آمد؛ پرسش اصلی این است: «آیا تسلیم شدیم؟» اگر پاسخ «نه» باشد، سایر مسائل، هرچند حیاتی و سرنوشت‌ساز باشند، در مرتبه دوم قرار می‌گیرند.

۴. اینجاست که ملی‌گرایی، که قرار بود برای یک ملت رفاه و امنیت بیافریند، به پروژه‌ای اخلاقی تبدیل می‌شود؛ پروژه‌ای که در آن، برای حفظ عزت و آبروی کشور، باید سخت‌ترین فشارهای اقتصادی و امنیتی را تحمل کرد. این دقیقا همان چیزی بود که مصدق توانست به‌خوبی صورت‌بندی و اجرا کند. دولتی که سقوط کرد، کشوری که وارد دوره‌ای از فشار و تحریم شد، اما سیاستمداری که در نهایت خود را به قهرمان یک روایت ملی تبدیل کرد.

۵. در جهان مادی، دولتمرد باید قدرت‌سازی کند، نه روایت‌سازی. باید مالیات بگیرد، ارتش بسازد، بوروکراسی را کارآمد کند، امنیت بیافریند و اقتصاد را شکوفا سازد تا بقای سیاسی خود و دولتش را تضمین کند. اما هنگامی که فضیلت اخلاقی جای سود مادی را می‌گیرد، پیامدهای عمل به‌تدریج اهمیت خود را از دست می‌دهند؛ در این منطق، هرچه روایت از حادثه سوزناک‌تر و جان‌کاه‌تر باشد، پیروزی اخلاقی بزرگ‌تر تلقی می‌شود.

۶. پس از مصدق، سنت سیاسی خطرناکی شکل گرفت که می‌توان ردپای آن را در بخش بزرگی از جریان‌های شکل‌دهنده انقلاب ۵۷ دید؛ از مجاهدین و فداییان گرفته تا اسلام‌گرایان و بعدها اصلاح‌طلبان. در این سنت، می‌توان فرصت توسعه را قربانی کرد، اما عزتمند ماند؛ می‌توان قدرت را در میدان سیاست واگذار کرد، اما از نظر اخلاقی پیروز شد. در نهایت، می‌توان یک شکست همه‌جانبه خورد، اما روایت را پیروز شد.

◽️@utfinance◽️

🖥 درسگفتارهای چپ نو - جلسه اول

👤 اشکان زارع

◽️@utfinance◽️

#چپ_نو
#چپ_هرگز_نفهمید

📄 چرا عجم‌اوغلو بی‌جهت ستایش می‌شود

/تاثیرگذارترین اقتصاددان جهان، به‌طرز عجیبی قانع‌کننده نیست/

© اکونومیست

ترجمه: دنیای اقتصاد

◽️@utfinance◽️

#اکونومیست
#دارون_عجم‌اوغلو
#عجم‌اوغلو

🖥 روبه‌رو: «انقلاب دزدیده‌شده»

👤 یگانه تربتی
👤 بزرگمهر شرف‌الدین
👤 مهرداد محمدی

© پادکست زیرورو

«روبه‌رو» بخشی تازه از پادکست «زیرورو» است؛ بخشی که در آن به سراغ کتاب‌ها، مقاله‌ها و شاید برخی آثار هنری و روایت‌هایی می‌رویم که صرفاً برای خواندن نیستند، بلکه نیاز دارند درباره‌شان مکث کنیم، فکر کنیم و با خالقانشان گفت‌وگو کنیم.

در نخستین قسمت این پرونده، کتاب «انقلاب دزدیده‌شده» را انتخاب کرده‌ایم؛ اثری نوشته‌ی یگانه تربتی، خبرنگار نیویورک‌تایمز، و بزرگمهر شرف‌الدین، رئیس بخش دیجیتال ایران‌اینترنشنال.

«انقلاب دزدیده‌شده» روایتی چندلایه از سرنوشت انسان‌ها، کسب‌وکارها و جنبش‌هایی است که در ایران پس از انقلاب شکل گرفته‌اند یا از میان رفته‌اند؛ روایت‌هایی از مبارزه، شکست و ادامه‌ی کشاکشی که هنوز پایان نیافته است و در دل خود همچنان نشانی از امید دارد.

🔗 لینک یوتیوب

◽️@utfinance◽️

🖥 ترور رزم‌آرا با چراغ سبز مصدق و فاطمی


🔗 همچنین بخوانید: روایت عزت‌الله سحابی از همکاری جبهه ملی و فداییان اسلام

◽️@utfinance◽️

#رزم‌آرا
#مصدق
#فاطمی
#دکتر_مصدق
#نواب_صفوی
#فدائیان_اسلام

📄 مقاله

افسانه شیرین مصدق در برابر واقعیات تلخ تاریخی

👤 موسی غنی‌نژاد

◽️@utfinance◽️

📌 همچنین از همین نویسنده بخوانید:

◽️ «قانون‌گرایی»، «دموکراسی‌خواهی» و «مشروطه‌طلبی» مصدق

◽️ سانسور در تاریخ‌نویسی

◽️@utfinance◽️

📄 ترور، ائتلاف سیاسی و مسیر ملی شدن نفت

👤 بردیا فرهمند

تشکیل جبهه ملی در سال ۱۳۲۸ و هم‌زمانی آن با بحران انتخابات مجلس شانزدهم، یکی از نقاطی بود که نیروهای ملی و نیروهای مذهبی به یکدیگر نزدیک شدند.

عبدالحسین هژیر، وزیر دربار، در همان فضا توسط سیدحسین امامی از اعضای #فداییان_اسلام ترور شد.
#جبهه_ملی و فداییان اسلام یک جریان نبودند و نباید آن‌ها را یکسان دانست، اما در این مقطع دشمنان مشترک باعث هم‌پوشانی منافع آن‌ها می‌شدند.
جبهه ملی به نقش دربار و هژیر در انتخابات اعتراض داشت و فداییان اسلام نیز آماده استفاده از خشونت بودند. نتیجه این بود که حذف خشونت‌آمیز یک شخصیت سیاسی می‌توانست موازنه را به سود نیروهایی تغییر دهد که خود عضو فداییان اسلام نبودند.

◽️@utfinance◽️

#مصدق

🖥 چرا لایحه حقوق انتخابات محمد مصدق مسکوت‌ترین اقدام عملی او در زمان صدارتش است؟

در این لایحه #مصدق قائل به #حق_رأی_زنان نیست و این موضوع باعث شد که اعضای جبهه ملی این نگرش او که در لایحه قانون انتخابات وی نهفته است را مخفی نگه دارند.

در بخش اول گفت‌وگوی اشکان زارع با مسعود کوهستانی‌نژاد در کانال یوتیوب تأملات به تفصیل در این‌باره صحبت شده است.


نظر #مهندس‌بازرگان درباره حق رأی زنان چه بود؟

🔗 از این لینک تماشا کنید


#لایحه‌حقوق‌انتخابات

◽️@utfinance◽️

🎧 تاریخ دروغ‌های توافق‌شده است!
درباره «افسانه مصدق»

👤 نیما قاسمی

آنچه از مصدق برای نسل ما نقل کرده‌اند، مجموعه‌ای از دروغ‌های توافق شده است. افسانه مصدق بر مبنای تلخیص حدود سی سال فعالیت سیاسی محمد مصدق، به چند اپیزود از دو سه سال آخر فعالیت او می‌شود. ضمنا اپیزودهای مهمی از زندگی سیاسی او که خلاف کاراکترپردازی برای یک «قهرمان» است، حذف شده است.

- در تاریخ‌نگاری انجام‌شده برای مصدق، سه دروغ وجود دارد:
الف: او به صورت دموکراتیک سر کار آمد.
ب: مصدق به دنبال ملی کردن صنایع نفت بود.
پ: مصدق مخالف «دیکتاتوری شاه» بود.

- مصدق با ترور (تهدید به حذف فیزیکی رقیب خود، سپهبد رزم‌آرا) و به احتمال قریب به یقین، اقدام به حذف فیزیکی او از طریق تحریک فداییان اسلام، بر سر کار آمد.

- مدعی بود پارلمان نهادی زائد است و نهایتا پارلمان ایران را نابود کرد. اقدامی که به وضوح در هر نظام «پادشاهی پارلمانی»، کودتا محسوب می‌شود.

- عزل مصدق در نبود مجلس، از اختیارات قانونی شاه بود و با استفاده از این اختیارات، دولت تروریستی محمد مصدق، ساقط شده، و پارلمان مجددا احیا شد.

◽️@utfinance◽️

◽️ عکس روز

پیوند مرتجعین سرخ و سیاه

◽️@utfinance◽️

#بیست_و_هشت_مرداد
#مصدق

🖥 مستند | روایت دروغین در غرب درباره ۲۸ مرداد و مصدق

📌 با زیرنویس فارسی


◽️@utfinance◽️

📄 مقاله

داستان‌پردازی در تاریخ‌نگاری از عصر پهلوی

👤 نیما قاسمی


«مشهور است که اگر در پرده‌ی اول یک درام، اسلحه‌ای در دست یک بازیگر باشد، این اسلحه باید در پرده‌ی آخر شلیک کند. این بیان دیگری‌ست از پیوستگی روایت داستانی در منطق یک درام. مسلم این است که با تهدید به ترور، #مصدق عملاً اسلحه را در دستان خود نشان داده بود. صدای شلیک اسلحه شنیده شد و در پرده‌ی بعد مصدق، این بار در کسوت نخست‌وزیر در حال امضای حکم آزادی قاتل بود.

حالا چطور می‌توان این قصه را روایت کرد، که پرده‌ی اول از یاد مخاطب برود؟! شگرد روایت‌گران ما، استفاده از به حاشیه راندن، و محو کردن پرده‌ی اول، و در عوض برجسته‌سازی و پررنگ کردن حواشی‌ست.»

◽️@utfinance◽️

📄 یادداشت

👤 توس تهماسبی

این تصویر واقعی مصدق و جنبش او است. سران جبهه ملی با نواب صفوی و فداییان اسلام جلسه می‌گذارند و برای قتل نخست وزیر رزم‌آرا در ازای اجرای احکام اسلامی پس از کسب قدرت توسط مصدق توافق می‌کنند. یکسال پیش از آن باز هم فداییان اسلام با ترور عبدالحسین هژیر وزیر دربار، راه برای ورود فراکسیون هشت نفره جبهه ملی به مجلس هموار کرده بودند.

پس از نخست وزیری مصدق و ریاست مجلس کاشانی، خلیل طهماسبی قاتل رزم‌آرا را تصویب ماده‌ای در مجلس با سلام و صلوات از زندان آزاد می‌کنند و شخص مصدق هم با او دیدار کرده و دست تفقد بر سرش می‌کشد.

اما سوالی که پیش می‌آید آن است که چگونه بخش عمده افکار عمومی این اقدامات شرورانه و بدعت‌های خانمان‌سوز را تایید می‌کند؟

پاسخ را باید در غلبه موج کور و جنون‌آمیز بیگانه ستیزی در غائله‌ی نفت جستجو کرد. جامعه‌ای که در آن زمان میزان باسوادانش کمتر از پانزده درصد و نرخ شهرنشینی‌اش کمتر از سی درصد بود، برخلاف عصر رضاشاه و نخبگانی که تلاش می‌کردند، جهل و عقده توده‌ها را مهار و کم اثر کنند، حالا با زمامدارانی روبرو شده بود که باب میل جهل و توهمش سخن می‌گفتند.
یک روز می‌گفتند نفت را مال خود می‌کنیم و همه شما ثروتمند می‌شوید. به اشتباه حساب کرده بودند که انگلستان نمی‌تواند نفت ایران را جایگزین کند، پس هر شرایطی را خواهد پذیرفت، وقتی حساب‌ها غلط از آب درآمد، مصدق آمد و گفت مسئله اصلا اقتصاد و عواید نفت نیست، بلکه موضوع اعاده عزت و شکوه ملی است و ملت نان خشک می‌خورد و دست از این مبارزه نمی‌کشد. کشور به ورشکستگی افتاد، برنامه هفت ساله توسعه کاملا متوقف شد، اکثر صنایع تعطیل شدند، واردات به صفر نزدیک شد و در ماه‌های آخر حقوق کارمندان را هم نتوانستند پرداخت کنند. هیچ افقی هم برای گشایش وجود نداشت، خیلی شبیه به وضعی که اکنون در حال تجربه آن هستیم.
مصدق از آن شخصیت‌های شومی است که تمام خصلت‌های تباه و پوسیده یک ملت و یک فرهنگ را در خود جمع کرده و آن را حماسی و رمانتیک رنگ‌آمیزی می‌کنند. چشم‌اندازی مسحورکننده و دروغین می‌سازند و سپس ملت را در حسرتی فلج‌کننده و پوچ که نظم ذهن و تعادل روان را برهم می‌زند، رها می‌کنند. این حسرت افیونی و دروغین بعدها سرمایه خطرناکترین نیروها برای هموار کردن راه قدرت می‌گردد و آن ملت بی نوا تمام هستی و دار و ندارش را از کف می‌دهد.

◽️@utfinance◽️

📄 تحریف به مثابه روش
بررسی کیفی استنادات کتاب «حرامزادگان هایک»

👤 مهران خسروزاده

در هفته‌های اخیر، کتاب «حرامزادگان هایک؛ نژاد، طلا، ضریب هوشی و سرمایه‌داری راست افراطی»، نوشته کوئین اسلوبودیان، مورخ و استاد دانشگاه بوستون، مورد توجه رسانه‌های چپ‌گرای فارسی زبان قرار گرفته است. این تاریخدان، به سیاق پژوهش‌های پیشین خود، می‌کوشد دو اقتصاددان لیبرال کلاسیک، فردریش هایک و لودویگ فون میزس و همچنین برخی پیروان آنارشیست آن‌ها را به راست‌گرایان نژادپرست پیوند دهد.

◽️@utfinance◽️

👤 موسی غنی نژاد: ۲۸ مرداد کودتا نبود

سیاست‌های دکتر مصدق پوپولیستی بود. مصدق، بر اساس نوشته‌های خودش، اعتقاد روشنی به دموکراسی نداشت یا درک درستی از آن نداشت.

مصدق نقش بسیار مخربی در روند تحولات سیاسی معاصر ایران داشت و باعث شد بخشی از دستاوردهای مشروطیت از بین برود.

مهم‌ترین اقدام او در این زمینه، تضعیف مجلس به‌عنوان مهم‌ترین دستاورد مشروطه بود.

با وجود مخالفت و هشدار برخی نزدیکانش مانند شایگان، صدیقی، خلیل ملکی و سنجابی، مصدق مجلس را منحل کرد.

نتیجه این اقدامات، تضعیف نهادهای مشروطه و جایگاه قانون در ساختار سیاسی ایران بود.

◽️@utfinance◽️