📄 دعوت به «لیبرالیسم ایرانی»

لیبرالیسم به مثابه آموزه‌ای که بر آزادی فردی، حقوق بنیادین و حاکمیت قانون تأکید می‌ورزد، تنها در بستر جامعه‌ای امکان تحقق می‌یابد که پیش‌تر از طریق نهادهای موروثی، پیوندهای پیشاسیاسی و سنت‌های عمیق فرهنگی، به نوعی انسجام دست یافته باشد.

تصادفی نیست که در بریتانیا -که مهد مشروطیت است- با مشروط کردن قدرت پادشاه نظام پارلمانی به وجود می‌آید و لیبرالیسم -هم در عرصه نظر و هم در عرصه عمل- متولد می‌شود.

لیبرالیسم اصیل نه دشمن محافظه‌کاری، بلکه ثمره و میوه‌ی درختی است که ریشه در خاک سنت‌های محافظه‌کارانه دارد.

در واقع، آزادی فردی که جوهره‌ی لیبرالیسم است، یک موهبت انتزاعی نیست که از دل قراردادهای اجتماعیِ صرف بیرون بیاید، بلکه محصولی تاریخی است که در بطن «ما»ی جمعی نضج یافته است. محافظه‌کاری در این معنا، نه به معنای مقاومت صلب در برابر تغییر، بلکه به معنای صیانت از آن بافتار اجتماعی و اخلاقی است که آزادی را ممکن می‌سازد. اگر لیبرالیسم را به حرکت و سیلانِ یک رود تشبیه کنیم، محافظه‌کاری همان بستر و ساحلی است که به این جریان جهت و معنا می‌بخشد. بنابراین، همزیستی این دو در گرو درک این حقیقت است که «فردیت» لیبرالی، همواره مدیون «عضویت» محافظه‌کارانه است؛ انسانی که خود را در هیچ سنتی بازنمی‌شناسد و به هیچ میراثی تعلق خاطر ندارد، نمی‌تواند حاملِ مسئولیتِ سنگینِ آزادی باشد. این پیوند زمانی به تکامل می‌رسد که بپذیریم حقوق فردی تنها در سایه‌ی وظایف موروثی و اخلاقی معنا پیدا می‌کنند.

بنابراین، می‌توان از «لیبرالیسم ایرانی» نیز سخن به میان آورد. به این معنی که اصول لیبرالیسم را با میراث تاریخی ایران به گفت‌وگو بکشانیم.

🔗 متن کامل را اینجا بخوانید

◽️@utfinance◽️

🖥 وضعیت بانک‌ها در ایران

👤 مهدی بیهقی

دکتر مهدی بیهقی، اقتصاددان و از نویسندگان پروژه شکوفایی ایران است.

◽️@utfinance◽️

📄 روشنفکران بی‌جهت

👤 ابوالفضل حیدری

١. فرانسوا شاتله فیلسوف و تاریخ‌نگار برجسته معاصر فرانسوی در نوشتار «روشنفکر و جامعه» با تقسیم‌بندی تاریخی روشفکری در اعصار مختلف تاریخی، مشخصه بارز روشنفکر آگاه و فعال را «جهت‌گیری» می‌خواند و یادآور می‌شود که ای بسا این جهتگیری حتی در لیبرال‌ترین حکومت‌ها هم موجبات تهدید، زندان را در پی داشته باشد و بر مسئولیت سنگین روشنفکر صحه می‌گذارد.

٢. روشن است برساخت کنش «جهتگیری» ضدیت با ساختار و سیاست‌هایی‌ است که شفافیت و حقیقت در آن جایی نداشته باشد و کیست که نداند بافت تاریخی روشنفکری در غرب اساسأ ضدیت با متافیزیک و اساسأ قداست ایجاد شده از آن به منظور روشن شدن حقیقت و شفافیت بوده است.

٣. در ایران سوگمندانه تاریخ روشنفکری یکسره روزگار غریب و تاریکی بالاخص پس از دوران مشروطه و با شروع فعالیتهای حزب توده را از سر گذرانده است. از قصه پر غصه کج‌فهمی تاریخی علی شریعتی از فلسفه غرب و اصل آزادی‌های فردی و بت‌سازی از «حسن و محبوبه» قاتل مجاهد خلق تا ذهن مشوش جلال آل احمد که حتی یک افسر راهنمایی و رانندگی را روشنفکر مینامید که بگذریم به دسته نواندیشان دینی به سرکردگی عبدالکریم سروش خواهیم رسید که خالق واژه «مردمسالاری دینی» بود. ناگفته پیداست این همه در تضادی آشکارا با حقیقت و شفافیت بوده است.

۴. در این میان گاه تک‌ستاره‌هایی چون سیدجواد طباطبایی در آسمان این ملک سوسو زدند که دل در گروی شفافیت و حقیقت ملی داشتند و به اخراج از دانشگاه محکوم و به دست سانسور سپرده شدند. همو که غالب این روشنفکران را عاملان پاشیدن خاکستر ایدئولوژی چپی-شریعتی به صورت مردم برای غفلت از خودآگاهی ملی می‌دانست. گروه‌هایی از عقب‌مانده‌های ذهنی از فدایی، مجاهد، پیکار، توده‌ای تا گروهک‌های با ظاهر ملی اما مذهبی که جملگی کلنگ به دست آمادۀ نابودی کشور، بنیان ملّیت آن و دولت ملّی بودند.

۵. باری این یادآوری در این روزگار از آن جهت بود که امروز همان دارودسته‌ای که کوشش برای تبدیل ملّت به امّت – و در نهایت بخشی از یک امّت بزرگ‌تر – که فراهم آمده از جماعات بی‌هویت، پراکنده، بدوی و بیش از هر چیز دشمن ملّت ایران را هیچگاه رها نکرده‌اند، قلم به دست در فضای مجازی از تجاوز به مفاهیم علوم انسانی دریغ ندارند. گلواژه های «فاشیسم» و «دموکراسی» را بدون پذیرش حکمیت صندوق رأی لغلغه زبان ساخته‌اند تا باز رسم نقش مار کنند. از جهتگیری روشن در باب حقانیت ملت و آزردگی وجدان عمومی جامعه طفره می‌روند و با تجاوز به الگوهای زبانی و مفاهیم تمدن‌ساز جامعه را مقصر می‌نمایاند.

۶. روشن است که این‌بار هوشیاری عمومی و خودآگاهی ملی سدی محکم در برابر «آنری دومان»‌های وطنی خواهد بود اما نباید از نظر دور داشت که این خودآگاهی هر روزه روز به تکرار و یادآوری نیاز دارد.

◽️@utfinance◽️

🖥 50 ثانیه از شیوه اداره کشور

جلسه بررسی پیشرفت نظام ارجاع خدمات پزشکی - استان گلستان - با حضور مسعود پزشکیان

◽️@utfinance◽️

◽️ قتل «کوئنتین درنک» -فعال راست‌گرا- توسط نیروهای چپ افراطی در فرانسه

#کوئنتین_درنک، ۲۳ ساله، روز پنجشنبه در جریان اعتراضی علیه ریما حسن، سیاستمدار فلسطینی که عضو پارلمان اروپا و عضو حزب #چپ_افراطی «فرانسه نافرمان» است، مورد حمله قرار گرفت و به قتل رسید.
ریما حسن در مراسمی در شهر لیون شرکت کرده بود. به گفته رسانه‌های فرانسوی، درنک در حال تأمین امنیت معترضان از اردوگاه خود بود و توسط فعالان رقیب مورد حمله قرار گرفت. پس از ضرب و شتم، او در بیمارستان بستری و به کما رفت. او روز شنبه بر اثر جراحات وارده درگذشت.

بر اساس اعلام دادستانی فرانسه، چهار مرد زیر ۲۰ سال بازداشت شده‌اند. در میان بازداشت‌شدگان، نام «ژاک-الی فاورُو» دیده می‌شود که دستیار پارلمانی «رافائل آرنو»، نماینده حزب «فرانسه تسلیم‌ناپذیر» با دیدگاه‌های چپ‌ افراطی است.

آقای آرنو همچنین از بنیان‌گذاران گروه چپ افراطی «ژون گارد» به شمار می‌رود که در ماه ژوئن ۲۰۲۵ با تصمیم دولت فرانسه منحل شد.

امروز تجمع اعتراضی در فرانسه برگزار خواهد شد.

#QuentinDrenck

◽️@utfinance◽️

📄 پاسخ صریح و کوبنده دانشگاه

👤 علی رضائی حسن‌آبادی

دوگانه‌ مارکسیستی رایج در روشنفکری دانشگاهی ایران که پادشاهی را نماد سلطه فئودالی یا بورژوازی و دانشگاه را -در مقابل- محل مقاومت علیه این سلطه می‌داند و در کل دولت را چیزی جز ابزار طبقه مسلط نمی‌تواند تصویر کند، در درک گرایش فراطبقاتی اقشار جامعه از جمله دانشگاه به شاهنشاهی انگشت به دهان مانده است.
چرا که در قدم اول به دلیل همان مقدمه‌اش در تعریف ابزارگونه دولت و بسته‌بندی آن همچون همه ساحات اجتماعی با برچسب نبرد طبقاتی، از درک ماهیت تاریخی واقعی شاهنشاهی به عنوان قدرت نمادین پایدارکننده فراطبقاتی ناتوان است. امیدوارم «نه پادگان، نه بنگاهی‌»ها و باورمندان به وجود تضاد تاریخی میان نهاد دانشگاه و پادشاهی، امروز پاسخ صریح و کوبنده به مدعیاتشان را از نهادی که ادعای نمایندگی‌اش را دارند دریافت کرده باشند.

◽️@utfinance◽️

📄 ملی‌گرایی؛ خلق افق سیاسی نو از دل حافظه‌ی جمعی

👤 محمدحسین همت‌پور

‏۱.نماد در ملی‌گرایی رسانه‌ای فشرده از معناست؛ آنچه یک حزب سیاسی باید در ده‌ها جلسه و هزاران صفحه بیانیه توضیح دهد، نماد ملی در یک لحظه و به‌صورت انفجاری عینیت می‌بخشد. مستقیم به حافظه جمعی متصل می‌شود و بی‌واسطه مرز میان «ما» و «دیگری» را ترسیم می‌کند.

‏۲. این همبستگی حول نمادها را رسانه نمی‌سازد؛ رسانه نهایتا آن را مرئی می‌کند. اینکه با چند مصاحبه و گزارش می‌توان چنین موجی آفرید، ساده‌انگاری است. آنچه این اتحاد را ممکن می‌کند، انباشت چند‌هزارساله‌ تجربه‌های مشترک در حافظه‌ جمعی ملت است؛ سرمایه‌ای که در لحظه‌ای خاص فعال می‌شود.

‏۳. وقتی سیاست با جامعه بیگانه می‌شود، ملت به لایه‌ای عمیق‌تر عقب‌نشینی می‌کند و سیاست را از دل تاریخ خود بازمی‌سازد. کار ملی‌گرایی دقیقا همین است: پیوند گذشته‌ باشکوه با اکنون برای خلق افق سیاسی نو از دل حافظه‌ی جمعی که هنوز زنده و فعال است.

◽️@utfinance◽️

🖥 در تاریخ اینگونه خواهند نوشت: سروهایی بودند که با دل پر از درد رقصیدند، تا دشمن شاد نشود

تماشای این رقص‌ها، تماشایِ غم نیست؛
تماشایِ شکوهِ یک رنجِ بی‌پایان ایران است.

چقدر باید قوی باشی که در اوجِ دلتنگی و خشم، بایستی و با پاهای خسته بر زمین بکوبی تا نشان دهی که ریشه داری، که هنوز هستی... تا انتقام بگیری.

این رقصیدن یعنی: ما شکستن را بلد نیستیم. حتی وقتی دلمان خون است، قامت‌مان را راست نگه می‌داریم تا هیچ‌کس لرزشِ شانه‌هایمان را نبیند.

#فرزند_ایران_و_جان_فدای_میهن
#ایران
#چهلم_جاویدنامان_۱۴۰۴
#انقلاب_ملی_ایران
#جاوید_نام

◽️@utfinance◽️

🎧 سخنرانی آتشین علی‌حسین قاضی‌زاده

◽️@utfinance◽️

🖥 دانشگاه تهران آخرین سنگر سه فاسد هم آزاد شد

طنین شعار #مرگ_بر_سه_فاسد #ملا_چپی_مجاهد در دانشگاه تهران

یکشنبه | ۳ اسفند ۱۴۰۴
#دانشگاه_تهران

#انقلاب_شیروخورشید

◽️@utfinance◽️

🖥 شعار #داس_چکش_عمامه، #۵۷_تمامه

یکشنبه | ۳ اسفند ۱۴۰۴
دانشگاه صنعتی #خواجه_نصیر

#انقلاب_شیروخورشید

◽️@utfinance◽️

🖥 دانشجویان دانشگاه آریامهر نام جعلی شریف را کنار گذاشتند:
آریامهر اسمشه، شریف دیگه بسشه

عنوان شریف، برگرفته از نام مجید شریف‌واقفی، تروریست مجاهد و موسس سازمان مجاهدین خلق بود.

یکشنبه | ۳ اسفند ۱۴۰۴
دانشگاه صنعتی #آریامهر (شریف)

#انقلاب_شیروخورشید

◽️@utfinance◽️

🖥 این است شعار ملی؛ رضا، رضا، پهلوی

یکشنبه | ۳ اسفند ۱۴۰۴
دانشگاه صنعتی #امیرکبیر (#پلی‌تکنیک تهران)

#انقلاب_شیروخورشید

◽️@utfinance◽️

📄 پایانِ ۵۷

👤 ناهید زمانیان

از گورستان‌ تا دانشگاه تنها یک صدا و یک مطالبه به گوش می‌رسد. اما روشنفکرهای چپ و اصلاح‌طلب باز هم در مدل پیشاپنجاه و هفتی بیرون از خواست قلبی مردم ایستاده‌اند و با وارونه کردن واقعیت و زدن برچسب‌هایی هم‌چون واپس‌گرایی می‌خواهند مطالبات مردم را تحریف یا تاثیر رسانه بنامند.

اما مردمِ امروز با مردم ۵۷ فرق دارند. زمانه‌شان نیز تفاوت دارد. پیش از انقلاب مردم نتوانستند افقِ آینده را ببینند. شما روشنفکران، با خیانت خود، میان مردم و واقعیت ایستادید و اجازه ندادید آنان "زیستنِ شرافت‌مندانه" را انتخاب کنند، زیرا به دروغ، ایدئولوژی را رنگ کردید و به جای شرافت به مردم فروختید.

امروز اما ملت به سخنوری‌های توخالی شما وقعی نمی‌دهند. دیگر مشتری ندارید. ادبیاتِ صیقل‌یافته‌ی اصلاح‌طلبانه‌تان را در کوزه بگذارید. امیدوارم کوزه‌‌ی شکسته‌ی خیانت‌هایتان در هیچ دوره‌ای از تاریخ ایران باز نشود و به فراموشی ابدی سپرده شود.
آمین

◽️@utfinance◽️

📄 فاجعه ملی و برخی پرسش‌های بی پاسخ

👤 موسی غنی‌نژاد

فاجعه ملی روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه پرسش‌های مهم و دردناکی را در ذهن‌ها ایجاد کرده که هیچ مقام رسمی مسئولی تاکنون بیش از یک ماه پس از واقعه پاسخ قانع کننده‌ای به آنها نداده است.

جناب رئیس جمهور پزشکیان می‌فرماید دولت «نوکر» مردم است و در برابر ملت ایران از بابت این فاجعه اظهار «شرمندگی» می‌کند. اگر جناب پزشکيان واقعا معتقد است دولت نوکر و ملت ارباب است پس چرا این دولت مستخدم ملت توضيح قانع کننده و منطقی در باره کشتار جنایت‌بار بخشی از این ملت نمی‌دهد؟

اگر دولت نوکر مستخدم ملت است چطور به خود اجازه می‌دهد که در قالب ارباب و قیم ملت ابزار ارتباطی میان آن‌ها را قطع کند؟ خاموشی تمام عیار اینترنت و ارتباطات تلفنی هفته‌ها پس از وقوع فاجعه در شرایطی که ملت ایران در بهت و نگرانی فرو رفته بود با چه هدفی صورت گرفت و چه کارکردی داشت؟

◽️@utfinance◽️

📄 چرا نسل اول دانشجویان دانشگاه آریامهر به اندیشه‌های چپ گرویدند؟

👤 شادی معرفتی


◽️@utfinance◽️

📄 چپ یعنی ستیز با همه چیز

✍️محمد مهدی وکیلی

چپ سیاسی، از کمونیسم کلاسیک تا روایت‌های متأخرِ چپ نو، همواره خود را وجدان بیدار تاریخ دانسته است؛ اما به واقع، مسئله نه نیت اخلاقی بلکه سازگاری درونی نظریه و کارآمدی نهادی آن است. مارکسیسم ارتدوکس با این پیش‌فرض آغاز کرد که می‌توان از خلال تمرکز قدرت در دولت، به الغای سلطه دست یافت؛ تناقضی که در سطح نظری، دولت را هم ابزار رهایی و هم منشأ بیگانگی می‌خواست. شبیه همان تناقضی که چپ‌ها پس از پوشیدن اورکت آمریکایی به جنگ امپریالیسم می‌رفتند!

در سطح عملی نیز تجربه‌های گوناگون نشان دادند که حذف سازوکار قیمت و رقابت، به‌جای تحقق عدالت پایدار، اغلب به ناکارآمدی ساختاری و تمرکز قدرت انجامیده است. مسئله دانش پراکنده، انگیزه‌های فردی و محدودیت اطلاعات در این دستگاه فکری یا نادیده گرفته شد یا به سوءظن‌های ایدئولوژیک فروکاهیده شد. سرانجام نتیجه آن بود که وعده برابری، در عمل به هم‌سطح‌سازی در فقر یا وابستگی بدل شد.

چپ نو، در واکنش به این شکست‌ها، از اقتصاد سیاسی کلاسیک فاصله گرفت و به قلمرو گفتمان، هویت و نقد فرهنگی کوچ کرد. اما این جابه‌جایی، اگرچه افق‌های تازه‌ای در تحلیل قدرت نمادین گشود، اغلب به گسست از پرسش بنیادین حکمرانی انجامید: چگونه می‌توان در شرایط کمیابی، قواعدی عادلانه و پایدار برای همکاری اجتماعی طراحی کرد؟ سیاست، در این قرائت، بیش از آنکه هنر سامان‌دادن به تعارض منافع در چارچوب نهادهای عمومی باشد، به میدان داوری اخلاقی و افشاگری بدل شد. در چنین وضعی، کنش سیاسی از طرح ایجابی برای اصلاح تدریجی ساختارها فاصله می‌گیرد و به موضعی سلبی و دائماً معترض تقلیل می‌یابد؛ گویی کافی است نظم موجود را نفی کنیم تا نظمی کارآمد و عادلانه خودبه‌خود پدید آید.

در ایران نیز بخش مهمی از جریان‌های چپ، از حزب‌گرایی‌های ایدئولوژیک قرن بیستم تا صورت‌بندی‌های روشنفکری متأخر، کمتر توانسته‌اند طرحی منسجم و عملی برای اقتصاد و سیاست عرضه کنند که در عرصه نهادی آزمون پس دهد. در غیاب برنامه‌ای دقیق برای سیاست‌گذاری، نقد سرمایه‌داری یا دولت به شعار تقلیل یافته و نسبت با سنت تاریخی و فرهنگی کشور نیز غالباً آمیخته با ستیز بوده است. برای نمونه مواجهه انتقادیِ احمد شاملو با شاهنامه فردوسی را می‌توان نمادی از این تنش دانست: جایی که به‌جای گفت‌وگوی تفسیری با متنی که ستون فقرات هویت تاریخی ایرانیان را شکل داده، رویکردی تقابلی غلبه می‌یابد. مسئله در اینجا دفاع غیرانتقادی از سنت نیست، بلکه این پرسش است که آیا می‌توان با نفی مستمر میراث تاریخی، هویتی سیاسی و مدنیِ پایدار بنا کرد؟

از منظر لیبرالیسم سیاسی، فضیلت یک نظریه در توانایی آن برای طراحی نهادهایی است که آزادی فردی، حاکمیت قانون و مسئولیت‌پذیری را در چارچوبی پایدار جمع کند. جامعه‌ای که از فردوسی تا تجربه‌های مدرن دولت‌سازی را در کارنامه خود دارد، نیازمند اندیشه‌ای است که هم به محدودیت‌های اقتصاد سیاسی واقف باشد و هم با سنت فرهنگی خود در نسبت گفت‌وگویی قرار گیرد. چپ ایرانی، اگر بخواهد از حاشیه نقد به متن سیاست وارد شود، ناگزیر است از سلب‌گرایی دائمی فاصله بگیرد، در باب نهادسازی و کارآمدی اقتصادی سخن دقیق بگوید و نشان دهد که آزادی و عدالت را نه در سطح شعار، بلکه در سطح قواعد عملی همکاری اجتماعی درک می‌کند. تنها در این صورت است که می‌توان آن را به‌ عنوان رقیبی جدی در میدان اندیشه سیاسی به رسمیت شناخت.

📊Ravand | روند

◽️@utfinance◽️

🖥 اصلاح بدون فهم ریشه اصلی تباهی ممکن نیست

👤 جواد طباطبائی

/حاشیه درسگفتار منتسکیو، در مورد مفهوم اصلی اصلاحات/

◽️@utfinance◽️