📄 دولت و بازار: رویارویی دو سپهر، دو امر، دو منطق و دو نهاد
👤 مصطفی صادق
هنگامی که دولت و بازار را روبروی هم می‌نشانیم، کدام هستی‌ها را باهم می‌سنجیم؟ نخستین پاسخ این است که دو نهاد را باهم می‌سنجیم. اما شاید بتوان گفت که در این جایگاه دو امر، دو منطقِ دگرگونی، دو علم، دو ابزار سامان‌دهی، دو پدیدار سامان‌پذیر و دو نهاد را را باهم می‌سنجیم. پرسش پسین این است که نسبت این دوگانه‌ها باهم چیست؟ پاسخ: استقلال!
◽️@utfinance◽️
👤 مصطفی صادق
هنگامی که دولت و بازار را روبروی هم می‌نشانیم، کدام هستی‌ها را باهم می‌سنجیم؟ نخستین پاسخ این است که دو نهاد را باهم می‌سنجیم. اما شاید بتوان گفت که در این جایگاه دو امر، دو منطقِ دگرگونی، دو علم، دو ابزار سامان‌دهی، دو پدیدار سامان‌پذیر و دو نهاد را را باهم می‌سنجیم. پرسش پسین این است که نسبت این دوگانه‌ها باهم چیست؟ پاسخ: استقلال!
متن عکس:
تفکر شما «برنامه‌ریزی شده» است... در دیکتاتوری، که ناخواسته توسط برنامه‌ریزان ایجاد شده است، جایی برای اختلاف نظر وجود ندارد. پوسترها، رادیو، مطبوعات - همه دروغ‌های یکسانی به شما می‌گویند!
◽️@utfinance◽️
❤8
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
👏33❤6👍3👎3
📄 پاسخ به حسام سلامت
👤 احمد رئیسی
جست‌وجوی ریشه‌های خشونت در نفرت جمعی یا ساختِ فرهنگی و زبانی، زیرکانه مخاطب را دور می‌زند.
در این استدلال رابطه قدرت و خشونت، مسئولیت اعمال خشونت و وضعیتِ خشونت عریان در پسِ فرهنگی‌سازی خشونت پوشیده می‌ماند/می‌شود.
اینکه خشونت «فیزیکی» از پیش «معنایی» شده، و در ابتدا در زبان است که تفکیکی بین زیست قابلِ حفاظت و زیست قابلِ قربانی ایجاد می‌شود، به نظر بنیان استدلالی درستی می‌رسد. اما دور زدن مخاطب همان پرتاب این «معنایی شدن» از درون ساختارِ دارنده ابزار و آلات خشونت به دوشِ ملت است.
این استدلال از راه رساندن ریشه‌های خشونت به زبان/فرهنگ/متافیزیک، خشونت را امری به‌شدت غیرسیاسی و دسترس‌پذیر جا می‌زند.
بر کسی پوشیده نیست که خشونت عریان همیشه سازمان‌یافته، بوروکراتیک و تصمیم‌مند است یعنی در واقعیت تصمیمی سیاسی به زنجیره فرمان و اجرا توسط نهاد اعمال زور منتهی می‌شود، سپس مسئولیت حقوقی صریح و غیرقابل چشم‌پوشی سر بر می‌آورد.
برداشت رمانتیک اما می‌خواهد که خشونت را از کنش و عواقب آن جدا و به فضا پرتاب کند، و فضا مسئولیت ندارد.
اگر بگوییم فرهنگ خشونت‌زاست یا زبان نفرت‌آلود است یا جامعه هنوز متافیزیک دیگری را حل نکرده، در واقع آن‌کسی را که شلیک کرده به حاشیه رانده‌ایم، و نتیجه خواسته یا ناخواسته محافظت از اوست. عریان‌شده خشونتِ جامعه‌محور همدستیِ ظریفِ مردم/مقتول با زورمند/قاتل در ساختن معنای خشونت است، و این دیگر نامش خطای تحلیلی یا نگاهی متفاوت نیست، دقیقا تطهیر قدرتی است که به خشونت عریان متوسل شده.
انحصار زور، نحوه مهار و قابلیت پس‌گیری آن همگی مساله‌هایی ساختاری و سیاسی هستند. در واقع سازوکارهای قدرت هستند که انحصار زور را به سمت خشونت عریان می‌برند یا نمی‌برند و نه فرهنگ و متافیزیک. از سوی دیگر تغییر متافیزیک/فرهنگی روندی بلندمدت، نامتعین و بی‌پایان و نیازمند نهادهایی است که تابع خواست ملت نیستند. آنها به سود آینده‌ای دور، اکنون را نادیده می‌گیرد در حالی‌که کنترلِ خشونت نیازمندِ تغییری سیاسی در مناسبات نیروها و سازوکارهای قدرت است، و این نیازی فوری و آنی با ضرورت عملی قاطع است. برای برچیدن خشونت سیاسی به قدرتی ساختاری و سیاسی نیاز است، و نه معلمی که با ترکه‌ی بلندِ عتابش بالای سر اسیران اردوگاه انهدام ایستاده که مبادا کسی به گفتار زننده زبان بگشاید.
متافیزیک خشونت تنها شرطِ امکان خشونت است و نه شرط تحقق آن، تحقق خشونت و جلوه هولناک آن، یعنی خشونت عریان همیشه تصمیمی سیاسی است که با قدرت یا بهتر بگویم، کمبود قدرت _به تعبیر آرنت_ گره خورده است. در ساختار تمامیت‌خواه تمام زور و تمام قدرت کجاست؟
این‌دست گزاره‌ها علاوه بر محو کردن تصمیم‌ساز، مسئولیت را پراکنده و از این طریق فوریت سیاسی را تعلیق می‌کنند، و در نهایت، خواسته یا ناخواسته، به بقای دستگاه خشونت یاری می‌رسانند.
باید یادآور شد که تجربه‌های تاریخی فراوانی از جوامعی وجود دارند که آتش خشم یا انتقام‌جویی در آنها به‌دلیل دهه‌ها سرکوب نژادی، کینه انباشته، نفرت ایدئولوژیک و حتی خشونت هنجاری و فرهنگی _آلمان پس از ۱۹۴۵_ به‌شدت مشتعل بوده اما چنین متافیزیکی به گسترش خشونت یا بروز خشونت عریان منتهی نشده است.
چرا؟ چون پس از دگرگونی ساختاری و حقوقی سیاست، «خشم جمعی» کاملا مهار و محو شده است. در واقع باز هم یک تصمیم سیاسی، حقوقی و ساختاریِ آینده‌نگرانه مانع بوده است. برای مثال در رواندا هم نه فرهنگ انتقام ناپدید شد و نه نفرت از همسایه‌ای که کسانت را کشته، بلکه خشونت از حوزه عمل و سازوکار سیاسی خارج شد؛ در این تجربه‌ها جامعه اخلاقی‌تر نشده بود، بلکه قدرت سیاسی عزم پایان خشونت را داشت، و خشونت پایان یافت و خشم عمومی کنترل شد. فرهنگی و اجتماعی جلوه دادن خشونت، یعنی کمک به استمرار کارِ کارخانه‌ی تولیدِ انبوهِ جنازه.
◽️@utfinance◽️
👤 احمد رئیسی
جست‌وجوی ریشه‌های خشونت در نفرت جمعی یا ساختِ فرهنگی و زبانی، زیرکانه مخاطب را دور می‌زند.
در این استدلال رابطه قدرت و خشونت، مسئولیت اعمال خشونت و وضعیتِ خشونت عریان در پسِ فرهنگی‌سازی خشونت پوشیده می‌ماند/می‌شود.
اینکه خشونت «فیزیکی» از پیش «معنایی» شده، و در ابتدا در زبان است که تفکیکی بین زیست قابلِ حفاظت و زیست قابلِ قربانی ایجاد می‌شود، به نظر بنیان استدلالی درستی می‌رسد. اما دور زدن مخاطب همان پرتاب این «معنایی شدن» از درون ساختارِ دارنده ابزار و آلات خشونت به دوشِ ملت است.
این استدلال از راه رساندن ریشه‌های خشونت به زبان/فرهنگ/متافیزیک، خشونت را امری به‌شدت غیرسیاسی و دسترس‌پذیر جا می‌زند.
بر کسی پوشیده نیست که خشونت عریان همیشه سازمان‌یافته، بوروکراتیک و تصمیم‌مند است یعنی در واقعیت تصمیمی سیاسی به زنجیره فرمان و اجرا توسط نهاد اعمال زور منتهی می‌شود، سپس مسئولیت حقوقی صریح و غیرقابل چشم‌پوشی سر بر می‌آورد.
برداشت رمانتیک اما می‌خواهد که خشونت را از کنش و عواقب آن جدا و به فضا پرتاب کند، و فضا مسئولیت ندارد.
اگر بگوییم فرهنگ خشونت‌زاست یا زبان نفرت‌آلود است یا جامعه هنوز متافیزیک دیگری را حل نکرده، در واقع آن‌کسی را که شلیک کرده به حاشیه رانده‌ایم، و نتیجه خواسته یا ناخواسته محافظت از اوست. عریان‌شده خشونتِ جامعه‌محور همدستیِ ظریفِ مردم/مقتول با زورمند/قاتل در ساختن معنای خشونت است، و این دیگر نامش خطای تحلیلی یا نگاهی متفاوت نیست، دقیقا تطهیر قدرتی است که به خشونت عریان متوسل شده.
انحصار زور، نحوه مهار و قابلیت پس‌گیری آن همگی مساله‌هایی ساختاری و سیاسی هستند. در واقع سازوکارهای قدرت هستند که انحصار زور را به سمت خشونت عریان می‌برند یا نمی‌برند و نه فرهنگ و متافیزیک. از سوی دیگر تغییر متافیزیک/فرهنگی روندی بلندمدت، نامتعین و بی‌پایان و نیازمند نهادهایی است که تابع خواست ملت نیستند. آنها به سود آینده‌ای دور، اکنون را نادیده می‌گیرد در حالی‌که کنترلِ خشونت نیازمندِ تغییری سیاسی در مناسبات نیروها و سازوکارهای قدرت است، و این نیازی فوری و آنی با ضرورت عملی قاطع است. برای برچیدن خشونت سیاسی به قدرتی ساختاری و سیاسی نیاز است، و نه معلمی که با ترکه‌ی بلندِ عتابش بالای سر اسیران اردوگاه انهدام ایستاده که مبادا کسی به گفتار زننده زبان بگشاید.
متافیزیک خشونت تنها شرطِ امکان خشونت است و نه شرط تحقق آن، تحقق خشونت و جلوه هولناک آن، یعنی خشونت عریان همیشه تصمیمی سیاسی است که با قدرت یا بهتر بگویم، کمبود قدرت _به تعبیر آرنت_ گره خورده است. در ساختار تمامیت‌خواه تمام زور و تمام قدرت کجاست؟
این‌دست گزاره‌ها علاوه بر محو کردن تصمیم‌ساز، مسئولیت را پراکنده و از این طریق فوریت سیاسی را تعلیق می‌کنند، و در نهایت، خواسته یا ناخواسته، به بقای دستگاه خشونت یاری می‌رسانند.
باید یادآور شد که تجربه‌های تاریخی فراوانی از جوامعی وجود دارند که آتش خشم یا انتقام‌جویی در آنها به‌دلیل دهه‌ها سرکوب نژادی، کینه انباشته، نفرت ایدئولوژیک و حتی خشونت هنجاری و فرهنگی _آلمان پس از ۱۹۴۵_ به‌شدت مشتعل بوده اما چنین متافیزیکی به گسترش خشونت یا بروز خشونت عریان منتهی نشده است.
چرا؟ چون پس از دگرگونی ساختاری و حقوقی سیاست، «خشم جمعی» کاملا مهار و محو شده است. در واقع باز هم یک تصمیم سیاسی، حقوقی و ساختاریِ آینده‌نگرانه مانع بوده است. برای مثال در رواندا هم نه فرهنگ انتقام ناپدید شد و نه نفرت از همسایه‌ای که کسانت را کشته، بلکه خشونت از حوزه عمل و سازوکار سیاسی خارج شد؛ در این تجربه‌ها جامعه اخلاقی‌تر نشده بود، بلکه قدرت سیاسی عزم پایان خشونت را داشت، و خشونت پایان یافت و خشم عمومی کنترل شد. فرهنگی و اجتماعی جلوه دادن خشونت، یعنی کمک به استمرار کارِ کارخانه‌ی تولیدِ انبوهِ جنازه.
◽️@utfinance◽️
👌33👍5👎5❤2
📄 زن، زندگی، آزادی و تضادهای غیرواقعی
جامعه ایران متکثر و متنوع است و مطالبات و خواست‌ها و اهداف و آرمان‌های گوناگونی دارد. دهه‌ها سرکوب، موحب شده که در هر مقطعی که امکان بروز اعتراض به وجود آمده تمامی آن اهداف و آرمان‌ها نیز بیان شود. اما این تأکید لازم است که این تنوع به معنی آن نیست که جامعه ایران بر سر هیچ چیز توافق ندارد.
در جنبش سال ۱۴۰۱ دفاع از «حق انتخاب پوشش زنان» به سرعت به دفاع از «حق انتخاب سبک زندگی» و سپس دفاع از «حق انتخاب» بدل شد.
در مجموع، اغلب کارشناسان بر این نکته اتفاق نظر دارند که جنبش #زن_زندگی_آزادی جنبشی بود که «#زندگی» را طلب می‌کرد. از همین رو تمامی ایرانیان با این جنبش همدلی و همراهی داشتند.
بنابراین می‌توان گفت طلب زندگی و دفاع از حق انتخاب نقطه اشتراک بخش‌های مختلف جامعه و گروه‌های سیاسی بود.
جنبش ۱۴۰۴ که به علت وسعت بیشتر و پذیرش رهبری دوره گذار به «#انقلاب_ملی» تعبیر شده است در ادامه جنبش ۱۴۰۱ است. رهبر دوره گذار، #رضا_پهلوی، برای عموم ایرانیان به معنی گذار کشور به مسیر #توسعه و پیشرفت پیشا۵۷ است که به نوعی همان طلب زندگی است؛ طلب توسعه، طلب زندگی نرمال و طلب زندگی در جامعه متکثر و آزادی که پیش از انقلاب ۵۷ در ایران جاری بود.
خواست توسعه برخلاف دقیقه ۵۷، که شورش علیه توسعه و مظاهر تمدن بود، امروز خواست عمومی است. جامعه ایران از ایدئولوژی‌های آرمانشهری و آخر زمانی عبور کرده و خواهان زندگی بهتر است.
از این رهگذر، تضاد میان جنبش زن، زندگی، آزادی و انقلاب ملی ۱۴۰۴، تضادی غیرواقعی است که برخی از گروه‌های مرتجع سعی در جعل آن دارند. حال آنکه عموم مردم تضادها را به شکل «بودن با مردم» یا «نبودن با مردم» درک می‌کنند.
حساسیت مردم نسبت به یک بلاگر که از حکومت دفاع می‌کند یا بازیگری که در جشنواره فجر شرکت می‌کند یا ورزشکاری که در تلویزیون می‌رقصد نیز ریشه در همین درک عمومی از تضاد واقعی جامعه ایران دارد. تضاد واقعی این است: با مردم یا علیه مردم؟
◽️@utfinance◽️
جامعه ایران متکثر و متنوع است و مطالبات و خواست‌ها و اهداف و آرمان‌های گوناگونی دارد. دهه‌ها سرکوب، موحب شده که در هر مقطعی که امکان بروز اعتراض به وجود آمده تمامی آن اهداف و آرمان‌ها نیز بیان شود. اما این تأکید لازم است که این تنوع به معنی آن نیست که جامعه ایران بر سر هیچ چیز توافق ندارد.
در جنبش سال ۱۴۰۱ دفاع از «حق انتخاب پوشش زنان» به سرعت به دفاع از «حق انتخاب سبک زندگی» و سپس دفاع از «حق انتخاب» بدل شد.
در مجموع، اغلب کارشناسان بر این نکته اتفاق نظر دارند که جنبش #زن_زندگی_آزادی جنبشی بود که «#زندگی» را طلب می‌کرد. از همین رو تمامی ایرانیان با این جنبش همدلی و همراهی داشتند.
بنابراین می‌توان گفت طلب زندگی و دفاع از حق انتخاب نقطه اشتراک بخش‌های مختلف جامعه و گروه‌های سیاسی بود.
جنبش ۱۴۰۴ که به علت وسعت بیشتر و پذیرش رهبری دوره گذار به «#انقلاب_ملی» تعبیر شده است در ادامه جنبش ۱۴۰۱ است. رهبر دوره گذار، #رضا_پهلوی، برای عموم ایرانیان به معنی گذار کشور به مسیر #توسعه و پیشرفت پیشا۵۷ است که به نوعی همان طلب زندگی است؛ طلب توسعه، طلب زندگی نرمال و طلب زندگی در جامعه متکثر و آزادی که پیش از انقلاب ۵۷ در ایران جاری بود.
خواست توسعه برخلاف دقیقه ۵۷، که شورش علیه توسعه و مظاهر تمدن بود، امروز خواست عمومی است. جامعه ایران از ایدئولوژی‌های آرمانشهری و آخر زمانی عبور کرده و خواهان زندگی بهتر است.
از این رهگذر، تضاد میان جنبش زن، زندگی، آزادی و انقلاب ملی ۱۴۰۴، تضادی غیرواقعی است که برخی از گروه‌های مرتجع سعی در جعل آن دارند. حال آنکه عموم مردم تضادها را به شکل «بودن با مردم» یا «نبودن با مردم» درک می‌کنند.
حساسیت مردم نسبت به یک بلاگر که از حکومت دفاع می‌کند یا بازیگری که در جشنواره فجر شرکت می‌کند یا ورزشکاری که در تلویزیون می‌رقصد نیز ریشه در همین درک عمومی از تضاد واقعی جامعه ایران دارد. تضاد واقعی این است: با مردم یا علیه مردم؟
◽️@utfinance◽️
1❤38👍19👎13
📄 در ستایش بهاره هدایت و زبان ترازش
👤 میلاد روشنی‌پایان
اینکه چطور امروز (با تاکید بر طنین رهایی‌بخش واژه‌ی امروز)، مارکسیست‌های ترجمه‌ای سر از شال سبز "یا حسین، میرحسین" درآورده‌اند، چندان عجیب نیست، اما اینکه بعد از متن درخشان بهاره هدایت خطاب به میرحسین، نگران امکانات زبان و گفتگو شده‌اند، کمی جالب است.
طبیعتاً آن دانشجویان دانشگاه شریف که آن زمان، در محاصره‌ی نیروهای امنیتی، شعار "نه اینوری، نه اونوری ، ...." سر دادند، هم با امکانات زبان آشنا بودند، و هم می‌دانستند که اتفاقاً سوءاستفاده‌های تاریخی از زبان سبب شده است که "ادب" و "اخلاق" یکی گرفته شوند. همه می‌دانیم که آیشمن چه آن زمان که کوره‌های آدم‌سوزی‌اش با بالاترین ظرفیت کار می‌کرد، و چه آن زمان که در دادگاه حاضر شد، سمبل انسان مودب بود.
دانشجویان شریف نیز به سراغ آن شعار رفتند تا با نابودی ادب، اخلاق را حفظ کنند. ادب حکم می‌کرد که حتا با قاتلان نیز گفتگو می‌کردند؛ گفتگو با دولت، گفتگو با حکومت، گفتگو با پلیس، گفتگو با چماقدارهای موتوری که امروز شات گان دارند؛ اما این طور گفتگوها که میراث اتاق‌های انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌های دوم خردادی بودند، با ایده‌ی ادب کار می‌کردند. اما آن بچه‌های شریف تصمیم گرفتند پایان گفتگو را اعلام کنند.
گاهی فکر رهایی درست همان لحظه‌ای متولد می‌شود که گفتگوهای فرساینده با متولیان نکبت به پایان برسد و از این رو آن‌کس که می‌خواهد ایده‌ی رهایی را از زیر آوار بی‌مورد کلمات تشریفاتی بیرون بکشد، ناچار است به حکم اخلاق، بنویسد "دیگر خفه شو پیرمرد"
این مسئله که همه‌ی اشکال گفتگو فی‌نفسه ارزشمند و رهایی‌بخش‌اند، صرفاً یک سوءتفاهم مدنی ناشی از استعمال افراطی کلیشه‌های از پیش‌توافق‌شده است. مثلاً چرا اصلاً یک شهروند متمدن امروز باید با یکی از فرماندهان معزول القاعده که هنوز نوستالژی دوران طلایی بن‌لادن را در سر دارد و حالا گیریم کمی دموکرات شده است، در خصوص آزادی زنان گفتگو کند؟ لزوم این کار چیست؟ زمانی که آزادی زنان در عرف و قوانین متمدنانه بحث شده است، نهادینه شده است و به ارزشی جهانشمول تبدیل شده است، چه اهمیتی دارد که آن فرمانده‌ی دموکرات خط بن‌لادن چه نظری در خصوص آن دارد؟
یا مثلاً در ایران، زمانی که متن جامعه پر از ایده‌های پیشرو و رادیکال شده است، انسجام ملی حول موضوعات مهمی شکل گرفته است، نسل جدید قاطعانه از گفتمان مهندسان دهه‌ی شصت عبور کرده است و جامعه در اندیشه‌ی بلندترین گام‌هاست، گفتگو با فسیل‌های توبه‌نکرده‌ای چون میرحسین چه اهمیتی دارد؟ بدیهی‌ست که هیچ.
اما کسانی که دست‌وپا می‌زنند تا چنین گفتگویی شکل بگیرد، حقیقتاً به دنبال چه هستند؟ به خصوص آن کسانی که مثلاً در مسئله‌ی اسرائیل یا بحران راست فاشیستی در غرب و فلان و بیسار نگران نابودی امکانات زبان و امحای گفتگو نیستند، ولی هنگام کشتار شهروندانی که خلاف نظر آنها شعار داده‌اند، عاقل و کبّاده‌کش ادب برای حفظ زبان گفتگو می‌شوند.
آیا مسئله این نیست که این دوستداران نوظهور "ادب مرد به از دولت اوست" درست در زمانه‌ای که پرت‌و‌پلاهای محور مقاومتی‌شان دیگر خریدار ندارد و بخشی از خشم مردم اتفاقاً متوجه آنهاست، دارند به در و دیوار می‌زنند و به هر ریسمان پوسیده‌ای چنگ می‌اندازند تا مبادا مهم‌ترین شعار مردم محقق شود؟
کسانی که تا دیروز در انتخابات جمهوری اسلامی شاخک‌های خطرسنجشان به خوبی "بد" را از "بدتر" تشخیص می‌داد و ماحصل انتخاب‌های غیرفاشیستی‌شان آدم‌های حافظ انقلاب اسلامی چون روحانی و پزشکیان می‌شد، چگونه امروز نمی‌توانند در انتخاب میان حاکمیت و آن‌کسی که مردم صدایش می‌زنند، دست‌کم دوباره به همان تنظیمات کارخانه‌ای برگردند و آنچه بد در مقابل بدتر می‌دانند را انتخاب کنند؟
آخر این چه آتش نفرتی‌ست که در تنبان شما افتاده؟ شما که با پزشکیان حافظِ نهج‌البلاغه به دنبال حفظ مازادهای آزادی هستید چطور می‌توانید در صدای مردم احتمال آزادی را نیز رد کنید؟ حقیقتاً عجیب نیست؟ خیر، ابداً عجیب نیست. میرحسین که هیچ، اینها در نهایت به بغل همین حکومت هم می‌خزند تا مبادا کین‌توزانه‌ترین کابوس‌هایشان محقق شود؛ کابوس‌هایی که از قضا فقط برای خودشان و معدود بازماندگان عصر ترک‌تازی چپ در ایران کابوس است.
#بهاره_هدایت
#میرحسین_موسوی
#چپ‌گرایی_اضطراری_در_کمپین_میرحسین
◽️@utfinance◽️
👤 میلاد روشنی‌پایان
اینکه چطور امروز (با تاکید بر طنین رهایی‌بخش واژه‌ی امروز)، مارکسیست‌های ترجمه‌ای سر از شال سبز "یا حسین، میرحسین" درآورده‌اند، چندان عجیب نیست، اما اینکه بعد از متن درخشان بهاره هدایت خطاب به میرحسین، نگران امکانات زبان و گفتگو شده‌اند، کمی جالب است.
طبیعتاً آن دانشجویان دانشگاه شریف که آن زمان، در محاصره‌ی نیروهای امنیتی، شعار "نه اینوری، نه اونوری ، ...." سر دادند، هم با امکانات زبان آشنا بودند، و هم می‌دانستند که اتفاقاً سوءاستفاده‌های تاریخی از زبان سبب شده است که "ادب" و "اخلاق" یکی گرفته شوند. همه می‌دانیم که آیشمن چه آن زمان که کوره‌های آدم‌سوزی‌اش با بالاترین ظرفیت کار می‌کرد، و چه آن زمان که در دادگاه حاضر شد، سمبل انسان مودب بود.
دانشجویان شریف نیز به سراغ آن شعار رفتند تا با نابودی ادب، اخلاق را حفظ کنند. ادب حکم می‌کرد که حتا با قاتلان نیز گفتگو می‌کردند؛ گفتگو با دولت، گفتگو با حکومت، گفتگو با پلیس، گفتگو با چماقدارهای موتوری که امروز شات گان دارند؛ اما این طور گفتگوها که میراث اتاق‌های انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌های دوم خردادی بودند، با ایده‌ی ادب کار می‌کردند. اما آن بچه‌های شریف تصمیم گرفتند پایان گفتگو را اعلام کنند.
گاهی فکر رهایی درست همان لحظه‌ای متولد می‌شود که گفتگوهای فرساینده با متولیان نکبت به پایان برسد و از این رو آن‌کس که می‌خواهد ایده‌ی رهایی را از زیر آوار بی‌مورد کلمات تشریفاتی بیرون بکشد، ناچار است به حکم اخلاق، بنویسد "دیگر خفه شو پیرمرد"
این مسئله که همه‌ی اشکال گفتگو فی‌نفسه ارزشمند و رهایی‌بخش‌اند، صرفاً یک سوءتفاهم مدنی ناشی از استعمال افراطی کلیشه‌های از پیش‌توافق‌شده است. مثلاً چرا اصلاً یک شهروند متمدن امروز باید با یکی از فرماندهان معزول القاعده که هنوز نوستالژی دوران طلایی بن‌لادن را در سر دارد و حالا گیریم کمی دموکرات شده است، در خصوص آزادی زنان گفتگو کند؟ لزوم این کار چیست؟ زمانی که آزادی زنان در عرف و قوانین متمدنانه بحث شده است، نهادینه شده است و به ارزشی جهانشمول تبدیل شده است، چه اهمیتی دارد که آن فرمانده‌ی دموکرات خط بن‌لادن چه نظری در خصوص آن دارد؟
یا مثلاً در ایران، زمانی که متن جامعه پر از ایده‌های پیشرو و رادیکال شده است، انسجام ملی حول موضوعات مهمی شکل گرفته است، نسل جدید قاطعانه از گفتمان مهندسان دهه‌ی شصت عبور کرده است و جامعه در اندیشه‌ی بلندترین گام‌هاست، گفتگو با فسیل‌های توبه‌نکرده‌ای چون میرحسین چه اهمیتی دارد؟ بدیهی‌ست که هیچ.
اما کسانی که دست‌وپا می‌زنند تا چنین گفتگویی شکل بگیرد، حقیقتاً به دنبال چه هستند؟ به خصوص آن کسانی که مثلاً در مسئله‌ی اسرائیل یا بحران راست فاشیستی در غرب و فلان و بیسار نگران نابودی امکانات زبان و امحای گفتگو نیستند، ولی هنگام کشتار شهروندانی که خلاف نظر آنها شعار داده‌اند، عاقل و کبّاده‌کش ادب برای حفظ زبان گفتگو می‌شوند.
آیا مسئله این نیست که این دوستداران نوظهور "ادب مرد به از دولت اوست" درست در زمانه‌ای که پرت‌و‌پلاهای محور مقاومتی‌شان دیگر خریدار ندارد و بخشی از خشم مردم اتفاقاً متوجه آنهاست، دارند به در و دیوار می‌زنند و به هر ریسمان پوسیده‌ای چنگ می‌اندازند تا مبادا مهم‌ترین شعار مردم محقق شود؟
کسانی که تا دیروز در انتخابات جمهوری اسلامی شاخک‌های خطرسنجشان به خوبی "بد" را از "بدتر" تشخیص می‌داد و ماحصل انتخاب‌های غیرفاشیستی‌شان آدم‌های حافظ انقلاب اسلامی چون روحانی و پزشکیان می‌شد، چگونه امروز نمی‌توانند در انتخاب میان حاکمیت و آن‌کسی که مردم صدایش می‌زنند، دست‌کم دوباره به همان تنظیمات کارخانه‌ای برگردند و آنچه بد در مقابل بدتر می‌دانند را انتخاب کنند؟
آخر این چه آتش نفرتی‌ست که در تنبان شما افتاده؟ شما که با پزشکیان حافظِ نهج‌البلاغه به دنبال حفظ مازادهای آزادی هستید چطور می‌توانید در صدای مردم احتمال آزادی را نیز رد کنید؟ حقیقتاً عجیب نیست؟ خیر، ابداً عجیب نیست. میرحسین که هیچ، اینها در نهایت به بغل همین حکومت هم می‌خزند تا مبادا کین‌توزانه‌ترین کابوس‌هایشان محقق شود؛ کابوس‌هایی که از قضا فقط برای خودشان و معدود بازماندگان عصر ترک‌تازی چپ در ایران کابوس است.
#بهاره_هدایت
#میرحسین_موسوی
#چپ‌گرایی_اضطراری_در_کمپین_میرحسین
◽️@utfinance◽️
👍56👎16❤9👏4
📄 ماری آنتوانت‌های انقلاب شیر و خورشید ما
👤 نیما قاسمی
مشهور است که وقتی ماری آنتوانت، ملکه فرانسوی در کاخ خود، صدای مردم انقلابی را از کوچه و خیابان شنید، پرسید این مردم چرا فریاد می‌کنند؟ پاسخ گرفت که نان می‌خواهند. آنتوانت خونسرد گفته بود که اگر نان ندارند، خب چرا کیک نمی‌خورند!؟
داستان البته می‌گوید که مردم اشرافی، حال مردم عادی را نمی‌فهمند. اما آنها که این روزها هشتگ می‌زنند «#از_دموکراسی_بگو»، به اعتقاد من، از حال و روز مردم خود، ناآگاه نیستند؛ بلکه تجاهل می‌کنند! چنان حرف می‌زنند که انگاری اگر مزاحم تحقق «دموکراسی»، همین مردم معترض در خیابان‌اند و اگر آنها به خانه‌هاشان بروند، با انتخابات بعدی کارها بسامان می‌شود!
چنان از «دموکراسی» حرف می‌زنند که انگار اسم اعظم حل مشکلات عالم و آدم است.
◽️@utfinance◽️
👤 نیما قاسمی
مشهور است که وقتی ماری آنتوانت، ملکه فرانسوی در کاخ خود، صدای مردم انقلابی را از کوچه و خیابان شنید، پرسید این مردم چرا فریاد می‌کنند؟ پاسخ گرفت که نان می‌خواهند. آنتوانت خونسرد گفته بود که اگر نان ندارند، خب چرا کیک نمی‌خورند!؟
داستان البته می‌گوید که مردم اشرافی، حال مردم عادی را نمی‌فهمند. اما آنها که این روزها هشتگ می‌زنند «#از_دموکراسی_بگو»، به اعتقاد من، از حال و روز مردم خود، ناآگاه نیستند؛ بلکه تجاهل می‌کنند! چنان حرف می‌زنند که انگاری اگر مزاحم تحقق «دموکراسی»، همین مردم معترض در خیابان‌اند و اگر آنها به خانه‌هاشان بروند، با انتخابات بعدی کارها بسامان می‌شود!
چنان از «دموکراسی» حرف می‌زنند که انگار اسم اعظم حل مشکلات عالم و آدم است.
◽️@utfinance◽️
Telegraph
ماری آنتوانت‌های انقلاب شیر و خورشید ما
مشهور است که وقتی ماری آنتوانت، ملکه فرانسوی در کاخ خود، صدای مردم انقلابی را از کوچه و خیابان شنید، پرسید این مردم چرا فریاد می‌کنند؟ پاسخ گرفت که نان می‌خواهند. آنتوانت خونسرد گفته بود که اگر نان ندارند، خب چرا کیک نمی‌خورند!؟ داستان البته می‌گوید که مردم…
👌69❤12👎10👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
👏45❤6👌6👎3
📕 تازه‌های نشر
پیش از آینده؛ دیباچه‌ای بر تحلیل و طراحی دوره‌ی گذار
👤 سجاد فتاحی
این کتاب به «دورهٔ گذار» می‌پردازد؛ نه به‌عنوان لحظه‌ای کوتاه میان دو نظم سیاسی، بلکه به‌مثابه یکی از حساس‌ترین و پرریسک‌ترین دوره‌هایی که سرنوشت کشورها در آن شکل می‌گیرد... کتاب می‌کوشد نشان دهد که گذار نه الزاماً به فروپاشی می‌انجامد و نه خودبه‌خود به پایداری ختم می‌شود؛ بلکه قرار گرفتن در مسیر پايداری سرزمینی نیازمند اندیشیدن و طراحی است.
مخاطب این کتاب، هم سیاست‌مداران، پژوهشگران و سیاست‌پژوهان‌اند و هم خوانندگان عمومیِ دغدغه‌مند که می‌خواهند بدانند دورهٔ گذار چه اثری بر زندگی آنها دارد، چرا گذارها شکست می‌خورند، چگونه می‌توان از لغزش به فروپاشی یا اقتدارگرایی جلوگیری کرد، و چه نهادهایی باید مسئول حفاظت از مسیر گذار باشند.
«پیش از آینده» را می‌توانید از سایت انتشارات مهراندیش و از روز شنبه از کتابفروشی‌های معتبر، فیدیبو و طاقچه تهیه کنید.
#ایران
#پیش_از_آینده
#دوره_گذار
#انتشارات_مهراندیش
#سجاد_فتاحی
◼️ @iranemana_official
◽️@utfinance◽️
پیش از آینده؛ دیباچه‌ای بر تحلیل و طراحی دوره‌ی گذار
👤 سجاد فتاحی
این کتاب به «دورهٔ گذار» می‌پردازد؛ نه به‌عنوان لحظه‌ای کوتاه میان دو نظم سیاسی، بلکه به‌مثابه یکی از حساس‌ترین و پرریسک‌ترین دوره‌هایی که سرنوشت کشورها در آن شکل می‌گیرد... کتاب می‌کوشد نشان دهد که گذار نه الزاماً به فروپاشی می‌انجامد و نه خودبه‌خود به پایداری ختم می‌شود؛ بلکه قرار گرفتن در مسیر پايداری سرزمینی نیازمند اندیشیدن و طراحی است.
مخاطب این کتاب، هم سیاست‌مداران، پژوهشگران و سیاست‌پژوهان‌اند و هم خوانندگان عمومیِ دغدغه‌مند که می‌خواهند بدانند دورهٔ گذار چه اثری بر زندگی آنها دارد، چرا گذارها شکست می‌خورند، چگونه می‌توان از لغزش به فروپاشی یا اقتدارگرایی جلوگیری کرد، و چه نهادهایی باید مسئول حفاظت از مسیر گذار باشند.
«پیش از آینده» را می‌توانید از سایت انتشارات مهراندیش و از روز شنبه از کتابفروشی‌های معتبر، فیدیبو و طاقچه تهیه کنید.
#ایران
#پیش_از_آینده
#دوره_گذار
#انتشارات_مهراندیش
#سجاد_فتاحی
◼️ @iranemana_official
◽️@utfinance◽️
👍10👎3
شیشه‌ای که برداشته خواهد...
Sound of Philosophy آوای فلسفه
🎧 شیشه‌ای که برداشته خواهد شد؛ هشداری برای آینده پس از سرکوب
🎙 امید اطهری‌نژاد
©️ پادکست آوای فلسفه
چگونه تجربه خشونت و سرکوب شدید می‌تواند بر نحوه‌ی تشخیص زمان و امکان کنش جمعی در آینده تأثیر بگذارد؟
این گفتار تلاشی است برای فهم نقش حافظه‌ی جمعی، ترسِ درونی‌شده و آنچه در روان‌شناسی و فلسفه‌ی سیاسی «ناتوانی آموخته‌شده» نامیده می‌شود. تمرکز این ویدیو نه بر رویدادهای روز، بلکه بر آینده است: بر لحظه‌ای که ممکن است موانع عینی دیگر وجود نداشته باشند، اما موانع ذهنی همچنان عمل کنند.
این ویدیو نه فراخوان است، نه تحلیل خبری، و نه واکنشی احساسی؛ بلکه تأملی است نظری درباره قدرت، حافظه و امکان کنش در زمان‌هایی که شرایط دگرگون می‌شود.
◽️@utfinance◽️
🎙 امید اطهری‌نژاد
©️ پادکست آوای فلسفه
چگونه تجربه خشونت و سرکوب شدید می‌تواند بر نحوه‌ی تشخیص زمان و امکان کنش جمعی در آینده تأثیر بگذارد؟
این گفتار تلاشی است برای فهم نقش حافظه‌ی جمعی، ترسِ درونی‌شده و آنچه در روان‌شناسی و فلسفه‌ی سیاسی «ناتوانی آموخته‌شده» نامیده می‌شود. تمرکز این ویدیو نه بر رویدادهای روز، بلکه بر آینده است: بر لحظه‌ای که ممکن است موانع عینی دیگر وجود نداشته باشند، اما موانع ذهنی همچنان عمل کنند.
این ویدیو نه فراخوان است، نه تحلیل خبری، و نه واکنشی احساسی؛ بلکه تأملی است نظری درباره قدرت، حافظه و امکان کنش در زمان‌هایی که شرایط دگرگون می‌شود.
◽️@utfinance◽️
❤15👍1👎1
📄 آزادی یا دموکراسی؛ ارزش کدام است؟
اگر تمایز بنیادین میان «حقوق طبیعی فرد» و «مکانیسم تصمیم‌گیری جمعی» را درک کنیم، به این نتیجه خواهیم رسید که آزادی بر دموکراسی تقدم هستی‌شناختی و غایت‌شناختی دارد.
آزادی نه یک محصول فرعیِ صندوق رأی، بلکه پیش‌شرط هرگونه کنش سیاسی تلقی می‌شود. دموکراسی در ذات خود یک «فرایند» است، در حالی که لیبرالیسم و آزادی‌های فردی، «محتوا» و غایت سیاست را تشکیل می‌دهند. همسان‌پنداری این دو مفهوم خطایی خطرناک است، در حالی که تاریخ اندیشه سیاسی، همواره نسبت به پدیده «استبداد اکثریت» هشدار داده است. دموکراسیِ بدون لیبرالیسم، صرفاً به معنای جابه‌جایی منبع استبداد از یک فرد (دیکتاتور) به یک توده (اکثریت) است؛ به عبارتی، اگر دموکراسی توسط چارچوب‌های صلب لیبرالی و حقوق سلب‌ناشدنی فردی مهار نشود، می‌تواند به ابزاری برای نقض مالکیت خصوصی، سرکوب اقلیت‌های فکری و از میان بردن حریم خصوصی بدل شود.
در واقع، مشروعیت دموکراسی نه در تعداد آرا و صندوق رأی، بلکه در میزان وفاداری آن به صیانت از آزادی‌های فردی نهفته است. از منظر اقتصادی نیز، لیبرالیسم با تاکید بر نظم خودجوش بازار و مالکیت خصوصی، زیربنای لازم برای استقلال فرد از دولت را فراهم می‌کند؛ حال آنکه دموکراسی‌های مهارگسیخته تمایل دارند با توسل به مطالبات پوپولیستی و توزیع مجدد ثروت، موتور محرک رشد و آزادی عمل اقتصادی را فلج کنند. داده‌های تاریخی نشان می‌دهند که جوامع لیبرالیِ غیردموکراتیک (مانند برخی دولت‌شهرهای تجاری تاریخ) سطوح بالاتری از رفاه و کرامت انسانی را نسبت به دموکراسی‌های غیرلیبرالی (که در آنها اکثریت به غارت اقلیت مشروعیت می‌بخشد) تجربه کرده‌اند.
بنابراین، ارجحیت آزادی بر دموکراسی یک ضرورت ساختاری است؛ چرا که دموکراسی تنها زمانی ابزاری کارآمد است که در اتمسفر لیبرالیسم تنفس کند و به حقِ فرد برای «اشتباه کردن» یا «متفاوت بودن» فراتر از خواست توده‌ها احترام بگذارد. در نتیجه، دموکراسی بدون آزادی و ارزش‌های لیبرال به شکلی از توتالیتاریسمِ مدنی سقوط می‌کند که در آن روح آزادی در پای محراب صندوق‌های رأی قربانی می‌شود.
◽️@utfinance◽️
اگر تمایز بنیادین میان «حقوق طبیعی فرد» و «مکانیسم تصمیم‌گیری جمعی» را درک کنیم، به این نتیجه خواهیم رسید که آزادی بر دموکراسی تقدم هستی‌شناختی و غایت‌شناختی دارد.
آزادی نه یک محصول فرعیِ صندوق رأی، بلکه پیش‌شرط هرگونه کنش سیاسی تلقی می‌شود. دموکراسی در ذات خود یک «فرایند» است، در حالی که لیبرالیسم و آزادی‌های فردی، «محتوا» و غایت سیاست را تشکیل می‌دهند. همسان‌پنداری این دو مفهوم خطایی خطرناک است، در حالی که تاریخ اندیشه سیاسی، همواره نسبت به پدیده «استبداد اکثریت» هشدار داده است. دموکراسیِ بدون لیبرالیسم، صرفاً به معنای جابه‌جایی منبع استبداد از یک فرد (دیکتاتور) به یک توده (اکثریت) است؛ به عبارتی، اگر دموکراسی توسط چارچوب‌های صلب لیبرالی و حقوق سلب‌ناشدنی فردی مهار نشود، می‌تواند به ابزاری برای نقض مالکیت خصوصی، سرکوب اقلیت‌های فکری و از میان بردن حریم خصوصی بدل شود.
در واقع، مشروعیت دموکراسی نه در تعداد آرا و صندوق رأی، بلکه در میزان وفاداری آن به صیانت از آزادی‌های فردی نهفته است. از منظر اقتصادی نیز، لیبرالیسم با تاکید بر نظم خودجوش بازار و مالکیت خصوصی، زیربنای لازم برای استقلال فرد از دولت را فراهم می‌کند؛ حال آنکه دموکراسی‌های مهارگسیخته تمایل دارند با توسل به مطالبات پوپولیستی و توزیع مجدد ثروت، موتور محرک رشد و آزادی عمل اقتصادی را فلج کنند. داده‌های تاریخی نشان می‌دهند که جوامع لیبرالیِ غیردموکراتیک (مانند برخی دولت‌شهرهای تجاری تاریخ) سطوح بالاتری از رفاه و کرامت انسانی را نسبت به دموکراسی‌های غیرلیبرالی (که در آنها اکثریت به غارت اقلیت مشروعیت می‌بخشد) تجربه کرده‌اند.
بنابراین، ارجحیت آزادی بر دموکراسی یک ضرورت ساختاری است؛ چرا که دموکراسی تنها زمانی ابزاری کارآمد است که در اتمسفر لیبرالیسم تنفس کند و به حقِ فرد برای «اشتباه کردن» یا «متفاوت بودن» فراتر از خواست توده‌ها احترام بگذارد. در نتیجه، دموکراسی بدون آزادی و ارزش‌های لیبرال به شکلی از توتالیتاریسمِ مدنی سقوط می‌کند که در آن روح آزادی در پای محراب صندوق‌های رأی قربانی می‌شود.
◽️@utfinance◽️
👌53👎6❤5
📄 صلحی که تهش باد خواهد داد
👤 مجتبی اسکندری
ببر فرانسه (ژرژ کلمانسو) در حاشیه کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ -که برای تعیین تکلیف بازندگان و برندگان جنگ جهانی اول برگزار شد- جمله‌ای گفت که دشواری ایجاد صلح در موقعیت‌های شکننده را به خوبی ترسیم می‌کند: ایجاد صلح سخت تر از جنگ است، زیرا نه بازندگان باخت را به راحتی می‌پذیرند و نه برندگان امکان نشان دادن رفتار فروتنانه و بزرگوارانه را دارند.
واقع امر این است که صلح‌هایی که پس از جنگ‌ها ایجاد می‌شوند با تحقیر کامل بازنده همراه هستند. آنچه که از سوی برندگان پس از جنگ جهانی اول بر بازندگان رفت مانند پیمان‌های ورسای با آلمان، سن ژرمن با اتریش، تریانون با مجارستان، نویی سورسن با بلغارستان و سور با عثمانی نشان دهنده تحقیر اقتصادی و سیاسی و سرزمینی بازندگان است.
همین نظم کمابیش در ج. ج. دوم و سپس در دوره جنگ سرد ادامه داشت. حالا هم همان آش و همان کاسه برقرار است؛ موی دماغ را نه سشوار می‌کشند و نه به اتوی مو می‌سپارند، آن را می‌چینند.
آمریکا به عنوان نظام هژمون -که برای هژمون شدن شاخ بریتانیا و اسپانیا و آلمان نازی و ژاپن را در جنگ شکانده و شوروی را در پروسه‌ای سیاسی اقتصادی تکه تکه کرده- معمولا بزرگواری بیشتری نسبت به بازندگان جنگ‌ها در قیاس با امپراتوری‌های پیروز دیگر دارد. اما معمولا در عین بزرگواری سیاسی (که بر پایه منطق سود و زیان اقتصادی و ژئوپولیتیکی استوارست)، وقتی دچار نعوظ عصبی نسبت به بازیگران یاغی می‌شود به تنظیمات کارخانه تحقیر بازندگان باز می‌گردد.
واقع امر آنست که آمریکا با این حجم از قشون کشی دریایی و هوایی به گرداگرد ایران نیامده که به توافق سیاسی منصفانه یا عادلانه یا اخلاقی برای طرفین دست پیدا کند. بدیهی است که هژمون بودن خود را به صرف بزرگواری به دست نیاورده و بعضی وقت‌ها دوست دارد به بازیگران کانتر هژمونیک یادآوری کند که کت همچنان برتن اوست.
شکوهمند اسلامی دست کم به مدت ربع قرن فرصت داشت تا به یک توافق سیاسی مطلوب خود با این ابر قدرت دست پیدا کند، اما جنون آخر الزمانی ایدئولوژیک تصمیم گیرانش سبب شد که فرصت توافق سیاسی دود شود و به هوا برود.
اکنون کاکل زری به عنوان سمبل آمریکا آمده که شاهد زانو زدن بازیگر یاغی باشد چه با جنگ چه با توافق. دقیق تر بگویم اصلا توافق نمی‌خواهد، تحقیر پای میز مذاکره می‌خواهد و بعد برچیدن نظم یاغی! از این روی مذاکرات مسقط، جدیتی به نرمی بافت مسقطی خواهد داشت.
◽️@utfinance◽️
👤 مجتبی اسکندری
ببر فرانسه (ژرژ کلمانسو) در حاشیه کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ -که برای تعیین تکلیف بازندگان و برندگان جنگ جهانی اول برگزار شد- جمله‌ای گفت که دشواری ایجاد صلح در موقعیت‌های شکننده را به خوبی ترسیم می‌کند: ایجاد صلح سخت تر از جنگ است، زیرا نه بازندگان باخت را به راحتی می‌پذیرند و نه برندگان امکان نشان دادن رفتار فروتنانه و بزرگوارانه را دارند.
واقع امر این است که صلح‌هایی که پس از جنگ‌ها ایجاد می‌شوند با تحقیر کامل بازنده همراه هستند. آنچه که از سوی برندگان پس از جنگ جهانی اول بر بازندگان رفت مانند پیمان‌های ورسای با آلمان، سن ژرمن با اتریش، تریانون با مجارستان، نویی سورسن با بلغارستان و سور با عثمانی نشان دهنده تحقیر اقتصادی و سیاسی و سرزمینی بازندگان است.
همین نظم کمابیش در ج. ج. دوم و سپس در دوره جنگ سرد ادامه داشت. حالا هم همان آش و همان کاسه برقرار است؛ موی دماغ را نه سشوار می‌کشند و نه به اتوی مو می‌سپارند، آن را می‌چینند.
آمریکا به عنوان نظام هژمون -که برای هژمون شدن شاخ بریتانیا و اسپانیا و آلمان نازی و ژاپن را در جنگ شکانده و شوروی را در پروسه‌ای سیاسی اقتصادی تکه تکه کرده- معمولا بزرگواری بیشتری نسبت به بازندگان جنگ‌ها در قیاس با امپراتوری‌های پیروز دیگر دارد. اما معمولا در عین بزرگواری سیاسی (که بر پایه منطق سود و زیان اقتصادی و ژئوپولیتیکی استوارست)، وقتی دچار نعوظ عصبی نسبت به بازیگران یاغی می‌شود به تنظیمات کارخانه تحقیر بازندگان باز می‌گردد.
واقع امر آنست که آمریکا با این حجم از قشون کشی دریایی و هوایی به گرداگرد ایران نیامده که به توافق سیاسی منصفانه یا عادلانه یا اخلاقی برای طرفین دست پیدا کند. بدیهی است که هژمون بودن خود را به صرف بزرگواری به دست نیاورده و بعضی وقت‌ها دوست دارد به بازیگران کانتر هژمونیک یادآوری کند که کت همچنان برتن اوست.
شکوهمند اسلامی دست کم به مدت ربع قرن فرصت داشت تا به یک توافق سیاسی مطلوب خود با این ابر قدرت دست پیدا کند، اما جنون آخر الزمانی ایدئولوژیک تصمیم گیرانش سبب شد که فرصت توافق سیاسی دود شود و به هوا برود.
اکنون کاکل زری به عنوان سمبل آمریکا آمده که شاهد زانو زدن بازیگر یاغی باشد چه با جنگ چه با توافق. دقیق تر بگویم اصلا توافق نمی‌خواهد، تحقیر پای میز مذاکره می‌خواهد و بعد برچیدن نظم یاغی! از این روی مذاکرات مسقط، جدیتی به نرمی بافت مسقطی خواهد داشت.
◽️@utfinance◽️
👍73👌10👎6❤3🔥1👏1