📄 گزیده‌ای از مقاله: «انقلاب ۵۷ و تغییر پارادایم حکمرانی در ایران»
منتشر شده شماره‌ی ۱۵۵ زمستان ۱۴۰۴ «دوماهنامه‌ی چشم‌انداز»

👤 شهرام اتفاق

... در سال ۱۳۴۱، پروژه انقلاب سفید محمدرضاشاه با تأکید بر ضرورت اصلاحات ارضی، اعطای حق رأی به زنان، امکان حضور زنان به عنوان نماینده در مجلس، سهیم شدن کارگران در سود کارخانجات و به خدمت گرفتن سربازان وظیفه در حوزه آموزش و بهداشت مناطق روستایی کلید خورده و بلافاصله با مخالف آیت‌الله خمینی و همفکرانش مواجه می‌شود.

آیت‌الله خمینی در تاریخ ۱۷ مهر ۱۳۴1، تلگرافی به شرح زیر به شاه ارسال می‌کند: «بسم اللّه الرحمن الرحیم / حضور مبارک اعلیحضرت همایونی / پس از اهدای تحیت و دعا، به‌طوری‌که در روزنامه‌ها منتشر است، دولت در انجمنهای ایالتی و ولایتی، «اسلام» را در رأی‌دهندگان و منتخبین شرط نکرده؛ و به زن‌ها حق رأی داده است؛ و این امر موجب نگرانی علمای اعلام و سایر طبقات مسلمین است. بر خاطر همایونی مکشوف است که صلاح مملکت در حفظ احکام دین مبین اسلام و آرامش قلوب است. مستدعی است امر فرمایید مطالبی را که مخالف دیانت مقدسه و مذهب رسمی مملکت است از برنامه‌های دولتی و حزبی حذف نمایند تا موجب دعاگویی ملت مسلمان شود. / الداعی: روح‌اللّه الموسوی.»

شاه نیز به تلگراف آیت‌الله خمینی و علمای هم‌رأی او، چنین پاسخ می‌دهد: «جناب مستطاب حجت الاسلام دامت افاضاته؛ تلگراف جنابعالی واصل شد، و از ادعیه خالصانه‌ای که اظهار داشته‌اید، خوشوقتی و امتنان داریم، پاره‌ای از قوانین که از طرف دولت صادر می‌شود چیز تازه‌ای نیست و یادآور می‌شویم که ما بیش از هر کس در حفظ شعائر دینی کوشا هستیم و این تلگراف برای دولت ارسال می‌شود، ضمناً توجه جنابعالی را به وضعیت زمانه و تاریخ و همچنین به وضع سایر ممالک اسلامی دنیا جلب می‌نمایم. توفیقات جناب مستطاب را در ترویج مقررات اسلامی و هدایت افکار عوام خواهانیم. ۲۳ مهر ۱۳۴۱ شاه»

پاسخ شاه، آیت‌الله خمینی و همفکران او را قانع نمی‌کند و ماجرا به اعتراضات خرداد ۱۳۴۲، خروج و تبعید آیت‌الله خمینی از ایران و سرانجام انقلاب ۵۷ می‌رسد.

آیت‌الله خمینی به همان دلیلی با قانون انتخابات مخالف بود که پیش از او، شیخ‌فضل‌الله با قانون مشروطه مخالفت می‌کرد. چرا که در شرع اسلام، احکام و قوانین شرعی بود که «حقوق» افراد را معین می‌کرد و بر اساس این قاعده زن با مرد برابر نیست. اما در فلسفه سیاسی جدید، «حقوق» افراد است که قانون را معین می‌کند و بر این پایه، زن و مرد با هم برابر هستند. به همین دلیل بود که مشروعه‌خواهان در پی کسب فرصتی بودند تا شکست «مشروطه» را جبران کنند؛ فرصتی که در انقلاب ۵۷ فراهم شد ... 

◽️@utfinance◽️

🖥 مستند شاهزاده رضا پهلوی

سال ساخت: ۱۳۵۵

◽️@utfinance◽️

📄 The West will regret not intervening in Iran

👤 مانی بشرزاد

منتشر شده در مجله Spectator

◽️@utfinance◽️

⚫️ داغ احمد؛ درد زندگی

▪️دیروز، دولت اسامی دو هزار و اندی از جانباختگان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی را منتشر کرد. در آن فهرست بلند، هر نام، داغی تازه بود. اما نام «#احمد_عباسی» از جنس دیگری بود: داغ آشنایی.

▪️#احمد را می‌شناختم. سال‌ها همکار بودیم. نوجوانی که از چاپخانه‌های ظهیراسلام به دنیای گرافیک مطبوعاتی پا گذاشته بود و از همان ابتدا، چشمی تیز و دستی خلاق داشت. روزها گرافیک کار می‌کرد و شب‌ها کارآموز تئاتر بود؛ با روزنامه‌نگاری نان درمی‌آورد تا با تئاتر زندگی کند. با پشتکاری کم‌نظیر، به آرزوی دیرینه‌اش رسید: بازیگر تئاتر شد. وقتی موفق شد، در شبکه‌های اجتماعی موفقیتش را به پدر آسمانی‌ش تقدیم کرد. آن پست، آخرین پستش بود.

▪️احمد در هجدهم دی «ابدی» شد؛ وقتی مثل بسیاری از هم‌نسلانش به خیابان آمد. اعتراض او اما تنها به گرانی نبود. او به «نداشتن آینده» اعتراض داشت.

این گزارش را در اقتصادنامه بخوانید
https://t.me/eqtesadnameh


◽️@utfinance◽️

📄 خسارت مالی قطع اینترنت، یا جانی؟

👤 میلاد حاتمی

این مطلب درمورد قطع اینترنت و جایگاه اقتصاد دیجیتال در کشور نیست.

داستان اینترنت برای منِ دهه هفتادی با فیلترینگ شروع شد؛ فیلترینگ فیسبوک. از آن سال تا به امروز تجربه کاربری اینترنت در ایران همراه بود با فیلترینگ بیشتر و قطعی‌های گسترده‌تر.
در دی ماه ۹۶، آبان ۹۸ و ۱۴۰۱، هم دسترسی به اینترنت معضل شده بود هم یافتن فیلترشکن. به نظر هرچه به سال‌های انتهایی نزدیک‌تر می‌شویم، یعنی امروز، دسترسی و یافتن هم سخت‌تر می‌شود. یافتن که بماند، در ساعاتی تماس هم برقرار نمی‌شد، و حتی روزهای متعددی که پیامک هم از دسترس خارج شده بود.
حالا پس از روزهای متمادی گاهی اینترنتی وصل می‌شود و اکثرا قطع. تلاش‌ها برای دسترسی هم جالب توجه هست.
با این تفاسیر به سختی برای کار به اینترنت دسترسی پیدا کردم و مطالب و گزارش‌های متفاوتی درمورد اثر قطعی اینترنت بر اقتصاد کشور دیدم:

بر اساس آمارهای رسمی، از شامگاه ۱۸ دی‌ماه تاکنون، قطعی اینترنت روزانه خسارتی در حدود ۳.۸ هزار میلیارد تومان به اقتصاد کشور وارد می‌کند؛ رقمی که نشان‌دهنده عمق آسیب به بخش‌های مختلف از جمله تجارت الکترونیک، خدمات آنلاین، استارتاپ‌ها و حتی کسب‌وکارهای سنتی وابسته به فضای مجازی است.

من اینترنت را برای چه چیزی یا چه کاری می‌خواهم؟

جواب: آیا برای استفاده از اینترنت هم باید جواب پس بدهم؟ یا به طور مشخص‌تر، آیا حتما باید با اینترنت کاری کنم؟ کار و پول و دستمزد.

سوال من را با سوال جواب نده. اینجا فقط من سوال می‌پرسم.
راستش را بگویم من حتی با دسترسی به تماس تلفنی هم که راحت‌ترین و ساده‌ترین راه ارتباط بود خوشحال نشدم. از شامگاه ۱۸ دی ماه ۱۴۰۴ تماس‌های تلفنی قطع شده بود، این جای خود، دیگر پیام که چه عرض کنم.

ساعت شش صبح جمعه ۱۹ دی ماه به خواب رفتم، حوالی ساعت ۹ صبح تماسی از زهرا داشتم که اولین تماس بعد از آن قطعی شب گذشته بود. زهرا با گریه خبر داد #احمد در شامگاه ۱۸ دی ماه کشته شد. این بود داستان اولین تماس.

حالا من اینترنت برای چه کاری می‌خواهم؟
در این شرایط خاموش و سیاه، قیمت هر انس طلای جهانی هر روز رکورد تازه‌ای ثبت کرد. هر ساله چند روز قبل از شروع سال جدید میلادی پیش‌بینی‌ها درمورد بازارها داغ می‌شود. یادم هست پیش‌بینی قیمت طلا برای انتهای سال ۲۰۲۶ حوالی ۵۰۰۰ دلار تا ۵۴۰۰ دلار برآورد شده بود، چه بسا بدبین‌ها در بازار تصور می‌کردند با رشدی که در سال ۲۰۲۵ داشت، موتور طلا خاموش خواهد شد.
اما هنوز یک ماه از سال ۲۰۲۶ به پایان نرسیده و در ۲۶ ژانویه (شش بهمن؛ ۱۸ روز پس از اعتراضات و قطعی اینترنت) قیمت هر انس طلای جهانی از ۵۰۰۰ دلار عبور کرد. گویا همه چیز تغییر کرده است و سرمایه‌گذار باور ندارد، اما واقعیت این بود که همه پیش‌بینی‌های جدید بروزرسانی شدند و هدف قیمت را بالا بردند. حالا پیدا کردن قیمت نفت که بماند چقدر سخت بود و پرماجرا.

من اینترنت را برای این کار و شلغم می‌خواستم.
باورت می‌شود؟ اینترنت بعد از آن اتفاق‌ها حالا به صورت کژدار و مریض وصل شده و با آنچه که بر من گذشته باید قیمت نفت و طلا پیدا کنم.
در میان طلای ۵۰۰۰ دلاری، نقره بالای ۱۰۰ دلاری و نفت ۶۵ دلاری، آمار تعداد کشته‌های پنجشنبه، جمعه و شنبه (و دیگر نمی‌دانم چه روزهایی) گم نمی‌شد و به طرز وحشتناک مانند بازارها فقط به عدد تبدیل شده بودند. از سه هزار نفر تا اعداد دو رقمی که چندین برابر عدد بودند. به‌گونه‌ای که هرجا یک عدد برای کشته‌ها داشت و اعلام می‌کرد. این هم از کارم با اینترنت که در میان اعداد گم بود.

اینستاگرام، تلگرام و فضای شبکه‌های اجتماعی پر بود از ویدیوهای وحشتناک‌تر از اعداد که اثر آن ویدیوها از اثر یک عدد بر ذهن و مغز و جان ماندگارتر بود و رد‌های مختلفی برجای می‌گذاشت.
شبکه‌های اجتماعی که هدف آن‌ها گاها سرگرم کردن مخاطب و بالاخص در زندگی شخصی بنده بود حالا تبدیل به نمایشگر کشتار جمعی شده است.

من اینترنت را برای کار (اعداد) و سرگرمی (نمایشگر کشتار جمعی) می‌خواستم اما تو باور نکن.
باورت بشود یا نه من برای دسترسی مجدد به اینترنت هیچ تلاشی نکردم و هیچ علاقه و رمقی نه برای کار و نه برای سرگرمی مانده است.
بی‌گمان همه چیز تغییر کرده است، من آدم سابق نیستم، نمی‌توانم هم باشم. من مانند یک خودرو پنچر شده‌ام اما نه از بی‌اینترنتی، چرا که چرخ خودرو با اینترنت پنچرگیری نمی‌کند. توضیح دادنش سخت است اما من خودم که نزدیکترین فرد به من بود را از دست دادم یا حداقل گم کردم، حالا بماند که در واقعیت، دیگر احمدی وجود نداشت.
بعد از این خسارات، یکی می‌گفت احتمالا آمار خودکشی بالا خواهد رفت. مگر کم بود؟
حالا خسارت مالی قطعی اینترنت مهم است یا جانی؟ نمی‌دانم اما می‌دانم مقدار کمی از من باقی مانده.
◽️@utfinance◽️

📄 لیبرالیسم و انقلاب فرانسه

👤 دیوید بو‌ز

✍🏻 ترجمه: محمد هندی

بیست و پنج سال پیش در چنین روزی، در خیابان شانزه‌لیزه ایستاده بودم و رژه‌ای را تماشا می‌کردم که به مناسبت دویستمین سالگرد انقلاب فرانسه برگزار می‌شد و با خواندن سرود «مارسییز» توسط جسی نورمن به پایان می‌رسید.

البته انقلاب فرانسه مسئله‌ی مناقشه‌بر‌انگیزی است. مخصوصا در بین دوستان محافظه‌کار من. لیبرتارین‌ها باید آن را چگونه بفهمند؟

◽️@utfinance◽️

📄 دولت و بازار: رویارویی دو سپهر، دو امر، دو منطق و دو نهاد

👤 مصطفی صادق

هنگامی که دولت و بازار را روبروی هم می‌نشانیم، کدام هستی‌ها را باهم می‌سنجیم؟ نخستین پاسخ این است که دو نهاد را باهم می‌سنجیم. اما شاید بتوان گفت که در این جایگاه دو امر، دو منطقِ دگرگونی، دو علم، دو ابزار سامان‌دهی، دو پدیدار سامان‌پذیر و دو نهاد را را باهم می‌سنجیم. پرسش پسین این است که نسبت این دوگانه‌ها باهم چیست؟ پاسخ: استقلال!

متن عکس:
تفکر شما «برنامه‌ریزی شده» است... در دیکتاتوری، که ناخواسته توسط برنامه‌ریزان ایجاد شده است، جایی برای اختلاف نظر وجود ندارد. پوسترها، رادیو، مطبوعات - همه دروغ‌های یکسانی به شما می‌گویند!

◽️@utfinance◽️

🖥 از دموکراسی بگو!

👤 داروین صبوری

◽️@utfinance◽️

#دموکراسی
#از_دموکراسی_بگو

📄 پاسخ به حسام سلامت

👤 احمد رئیسی

جست‌وجوی ریشه‌های خشونت در نفرت جمعی یا ساختِ فرهنگی و زبانی، زیرکانه مخاطب را دور می‌زند.
در این استدلال رابطه قدرت و خشونت، مسئولیت اعمال خشونت و وضعیتِ خشونت عریان در پسِ فرهنگی‌سازی خشونت پوشیده می‌ماند/می‌شود. ‎
این‌که خشونت «فیزیکی» از پیش «معنایی» شده، و در ابتدا در زبان است که تفکیکی بین زیست قابلِ حفاظت و زیست قابلِ قربانی ایجاد می‌شود، به نظر بنیان استدلالی درستی می‌رسد. اما دور زدن مخاطب همان پرتاب این «معنایی شدن» از درون  ساختارِ دارنده ابزار و آلات خشونت به دوشِ ملت است.
این استدلال از راه رساندن ریشه‌های خشونت به زبان/فرهنگ/متافیزیک، خشونت را امری به‌شدت غیرسیاسی و دسترس‌پذیر جا می‌زند.
بر کسی پوشیده نیست که خشونت عریان همیشه سازمان‌یافته، بوروکراتیک و تصمیم‌مند است یعنی در واقعیت تصمیمی سیاسی به زنجیره فرمان و اجرا توسط نهاد اعمال زور منتهی می‌شود، سپس مسئولیت حقوقی صریح و غیرقابل چشم‌پوشی سر بر می‌آورد.
برداشت رمانتیک اما می‌خواهد که خشونت را از کنش و عواقب آن جدا و به فضا پرتاب کند، و فضا مسئولیت ندارد.
اگر بگوییم فرهنگ خشونت‌زاست یا زبان نفرت‌آلود است یا جامعه هنوز متافیزیک دیگری را حل نکرده، در واقع آن‌کسی را که شلیک کرده به حاشیه رانده‌ایم، و نتیجه خواسته یا ناخواسته محافظت از اوست. عریان‌شده خشونتِ جامعه‌محور همدستیِ ظریفِ مردم/مقتول با زورمند/قاتل در ساختن معنای خشونت است، و این دیگر نامش خطای تحلیلی یا نگاهی متفاوت نیست، دقیقا تطهیر قدرتی است که به خشونت عریان متوسل شده.

انحصار زور، نحوه مهار و قابلیت پس‌گیری آن همگی مساله‌هایی ساختاری و سیاسی هستند. در واقع سازوکارهای قدرت هستند که انحصار زور را به سمت خشونت عریان می‌برند یا نمی‌برند و نه فرهنگ و متافیزیک. از سوی دیگر تغییر متافیزیک/فرهنگی روندی بلندمدت، نامتعین و بی‌پایان و‌ نیازمند نهادهایی است که تابع خواست ملت نیستند. آن‌ها به سود آینده‌ای دور، اکنون را نادیده می‌گیرد در حالی‌که کنترلِ خشونت نیازمندِ تغییری سیاسی در مناسبات نیروها و سازوکارهای قدرت است، و این نیازی فوری و آنی با ضرورت عملی قاطع است. برای برچیدن خشونت سیاسی به قدرتی ساختاری و سیاسی نیاز است، و‌ نه معلمی که با ترکه‌ی بلندِ عتابش بالای سر اسیران اردوگاه انهدام ایستاده که مبادا کسی به گفتار زننده زبان بگشاید.
متافیزیک خشونت تنها شرطِ امکان خشونت است و نه شرط تحقق آن، تحقق خشونت و جلوه هولناک آن، یعنی خشونت عریان همیشه تصمیمی سیاسی است که با قدرت یا بهتر بگویم، کمبود قدرت _به تعبیر آرنت_ گره خورده است. در ساختار تمامیت‌خواه تمام زور و تمام قدرت کجاست؟
این‌دست گزاره‌ها علاوه بر محو کردن تصمیم‌ساز، مسئولیت را پراکنده و‌ از این طریق فوریت سیاسی را تعلیق می‌کنند، و در نهایت، خواسته یا ناخواسته، به بقای دستگاه خشونت یاری می‌رسانند.
باید یادآور شد که تجربه‌های تاریخی فراوانی از جوامعی وجود دارند که آتش خشم یا انتقام‌جویی در آن‌ها به‌دلیل دهه‌ها سرکوب نژادی، کینه انباشته، نفرت ایدئولوژیک و حتی خشونت هنجاری و فرهنگی _آلمان پس از ۱۹۴۵_ به‌شدت مشتعل بوده اما چنین متافیزیکی به گسترش خشونت یا بروز خشونت عریان منتهی نشده است.
چرا؟ چون پس از دگرگونی ساختاری و حقوقی سیاست، «خشم جمعی» کاملا مهار و‌ محو شده است. در واقع باز هم یک تصمیم سیاسی، حقوقی و‌ ساختاریِ آینده‌نگرانه مانع بوده است. برای مثال در رواندا هم نه فرهنگ انتقام ناپدید شد و نه نفرت از همسایه‌ای که کسانت را کشته، بلکه خشونت از حوزه عمل و سازوکار سیاسی خارج شد؛ در این تجربه‌ها جامعه اخلاقی‌تر نشده بود، بلکه قدرت سیاسی عزم پایان خشونت را داشت، و‌ خشونت پایان یافت و خشم عمومی کنترل شد. فرهنگی و اجتماعی جلوه دادن خشونت، یعنی کمک به استمرار کارِ کارخانه‌ی تولیدِ انبوهِ جنازه.

◽️@utfinance◽️

📄 زن، زندگی، آزادی و تضادهای غیرواقعی

جامعه ایران متکثر و متنوع است و مطالبات و خواست‌ها و اهداف و آرمان‌های گوناگونی دارد. دهه‌ها سرکوب، موحب شده که در هر مقطعی که امکان بروز اعتراض به وجود آمده تمامی آن اهداف و آرمان‌ها نیز بیان شود. اما این تأکید لازم است که این تنوع به معنی آن نیست که جامعه ایران بر سر هیچ چیز توافق ندارد.

در جنبش سال ۱۴۰۱ دفاع از «حق انتخاب پوشش زنان» به سرعت به دفاع از «حق انتخاب سبک زندگی» و سپس دفاع از «حق انتخاب» بدل شد.

در مجموع، اغلب کارشناسان بر این نکته اتفاق نظر دارند که جنبش #زن_زندگی_آزادی جنبشی بود که «#زندگی» را طلب می‌کرد. از همین رو تمامی ایرانیان با این جنبش همدلی و همراهی داشتند.

بنابراین می‌توان گفت طلب زندگی و دفاع از حق انتخاب نقطه اشتراک بخش‌های مختلف جامعه و گروه‌های سیاسی بود.

جنبش ۱۴۰۴ که به علت وسعت بیشتر و پذیرش رهبری دوره گذار به «#انقلاب_ملی» تعبیر شده است در ادامه جنبش ۱۴۰۱ است. رهبر دوره گذار، #رضا_پهلوی، برای عموم ایرانیان به معنی گذار کشور به مسیر #توسعه و پیشرفت پیشا۵۷ است که به نوعی همان طلب زندگی است؛ طلب توسعه، طلب زندگی نرمال و طلب زندگی در جامعه متکثر و آزادی که پیش از انقلاب ۵۷ در ایران جاری بود.
خواست توسعه برخلاف دقیقه ۵۷، که شورش علیه توسعه و مظاهر تمدن بود، امروز خواست عمومی است. جامعه ایران از ایدئولوژی‌های آرمانشهری و آخر زمانی عبور کرده و خواهان زندگی بهتر است.

از این رهگذر، تضاد میان جنبش زن، زندگی، آزادی و انقلاب ملی ۱۴۰۴، تضادی غیرواقعی است که برخی از گروه‌های مرتجع سعی در جعل آن دارند. حال آنکه عموم مردم تضادها را به شکل «بودن با مردم» یا «نبودن با مردم» درک می‌کنند.
حساسیت مردم نسبت به یک بلاگر که از حکومت دفاع می‌کند یا بازیگری که در جشنواره فجر شرکت می‌کند یا ورزشکاری که در تلویزیون می‌رقصد نیز ریشه در همین درک عمومی از تضاد واقعی جامعه ایران دارد. تضاد واقعی این است: با مردم یا علیه مردم؟

◽️@utfinance◽️

📄 در ستایش بهاره هدایت و زبان ترازش

👤 میلاد روشنی‌پایان

اینکه چطور امروز (با تاکید بر طنین رهایی‌بخش واژه‌ی امروز)، مارکسیست‌های ترجمه‌ای سر از شال سبز "یا حسین، میرحسین" درآورده‌اند، چندان عجیب نیست، اما اینکه بعد از متن درخشان بهاره هدایت خطاب به میرحسین، نگران امکانات زبان و گفتگو شده‌اند، کمی جالب است.

طبیعتاً آن دانشجویان دانشگاه شریف که آن زمان، در محاصره‌ی نیروهای امنیتی، شعار "نه اینوری، نه اونوری ، ...." سر دادند، هم با امکانات زبان آشنا بودند، و هم می‌دانستند که اتفاقاً سوءاستفاده‌های تاریخی از زبان سبب شده است که "ادب" و "اخلاق" یکی گرفته شوند. همه می‌دانیم که آیشمن چه آن زمان که کوره‌های آدم‌سوزی‌اش با بالاترین ظرفیت کار می‌کرد، و چه آن زمان که در دادگاه حاضر شد، سمبل انسان مودب بود.

دانشجویان شریف نیز به سراغ آن شعار رفتند تا با نابودی ادب، اخلاق را حفظ کنند. ادب حکم می‌کرد که حتا با قاتلان نیز گفتگو می‌کردند؛ گفتگو با دولت، گفتگو با حکومت، گفتگو با پلیس، گفتگو با چماقدارهای موتوری که امروز شات گان دارند؛ اما این طور گفتگوها که میراث اتاق‌های انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌های دوم خردادی بودند، با ایده‌ی ادب کار می‌کردند. اما آن بچه‌های شریف تصمیم گرفتند پایان گفتگو را اعلام کنند.

گاهی فکر رهایی درست همان لحظه‌ای متولد می‌شود که گفتگوهای فرساینده با متولیان نکبت به پایان برسد و از این رو آن‌کس که می‌خواهد ایده‌ی رهایی را از زیر آوار بی‌مورد کلمات تشریفاتی بیرون بکشد، ناچار است به حکم اخلاق، بنویسد "دیگر خفه شو پیرمرد"
این مسئله که همه‌ی اشکال گفتگو فی‌نفسه ارزشمند و رهایی‌بخش‌اند، صرفاً یک سوءتفاهم مدنی ناشی از استعمال افراطی کلیشه‌های از پیش‌توافق‌شده است. مثلاً چرا اصلاً یک شهروند متمدن امروز باید با یکی از فرماندهان معزول القاعده که هنوز نوستالژی دوران طلایی بن‌لادن را در سر دارد و حالا گیریم کمی دموکرات شده است، در خصوص آزادی زنان گفتگو کند؟ لزوم این کار چیست؟ زمانی که آزادی زنان در عرف و قوانین متمدنانه بحث شده است، نهادینه شده است و به ارزشی جهانشمول تبدیل شده است، چه اهمیتی دارد که آن فرمانده‌ی دموکرات خط بن‌لادن چه نظری در خصوص آن دارد؟
یا مثلاً در ایران، زمانی که متن جامعه پر از ایده‌های پیشرو و رادیکال شده است، انسجام ملی حول موضوعات مهمی شکل گرفته است، نسل جدید قاطعانه از گفتمان مهندسان دهه‌ی شصت عبور کرده است و جامعه در اندیشه‌ی بلندترین گام‌هاست، گفتگو با فسیل‌های توبه‌نکرده‌ای چون میرحسین چه اهمیتی دارد؟ بدیهی‌ست که هیچ.
اما کسانی که دست‌وپا می‌زنند تا چنین گفتگویی شکل بگیرد، حقیقتاً به دنبال چه هستند؟ به خصوص آن کسانی که مثلاً در مسئله‌ی اسرائیل یا بحران راست فاشیستی در غرب و فلان و بیسار نگران نابودی امکانات زبان و امحای گفتگو نیستند، ولی هنگام کشتار شهروندانی که خلاف نظر آنها شعار داده‌اند، عاقل و کبّاده‌کش ادب برای حفظ زبان گفتگو می‌شوند.

آیا مسئله این نیست که این دوستداران نوظهور "ادب مرد به از دولت اوست" درست در زمانه‌ای که پرت‌و‌پلاهای محور مقاومتی‌شان دیگر خریدار ندارد و بخشی از خشم مردم اتفاقاً متوجه آنهاست، دارند به در و دیوار می‌زنند و به هر ریسمان پوسیده‌ای چنگ می‌اندازند تا مبادا مهم‌ترین شعار مردم محقق شود؟
کسانی که تا دیروز در انتخابات‌ جمهوری اسلامی شاخک‌های خطرسنجشان به خوبی "بد" را از "بدتر" تشخیص می‌داد و ماحصل انتخاب‌های غیرفاشیستی‌شان آدم‌های حافظ انقلاب اسلامی چون روحانی و پزشکیان می‌شد، چگونه امروز نمی‌توانند در انتخاب میان حاکمیت و آن‌کسی که مردم صدایش می‌زنند، دست‌کم دوباره به همان تنظیمات کارخانه‌ای برگردند و آنچه بد در مقابل بدتر می‌دانند را انتخاب کنند؟
آخر این چه آتش نفرتی‌ست که در تنبان شما افتاده؟ شما که با پزشکیان حافظِ نهج‌البلاغه به دنبال حفظ مازادهای آزادی هستید چطور می‌توانید در صدای مردم احتمال آزادی را نیز رد کنید؟ حقیقتاً عجیب نیست؟ خیر، ابداً عجیب نیست. میرحسین که هیچ، اینها در نهایت به بغل همین حکومت هم می‌خزند تا مبادا کین‌توزانه‌ترین کابوس‌هایشان محقق شود؛ کابوس‌هایی که از قضا فقط برای خودشان و معدود بازماندگان عصر ترک‌تازی چپ در ایران کابوس است.

#بهاره_هدایت
#میرحسین_موسوی
#چپ‌گرایی_اضطراری_در_کمپین_میرحسین

◽️@utfinance◽️

📄 ماری آنتوانت‌های انقلاب شیر و خورشید ما

👤 نیما قاسمی

مشهور است که وقتی ماری آنتوانت، ملکه فرانسوی در کاخ خود، صدای مردم انقلابی را از کوچه و خیابان شنید، پرسید این مردم چرا فریاد می‌کنند؟ پاسخ گرفت که نان می‌خواهند. آنتوانت خونسرد گفته بود که اگر نان ندارند، خب چرا کیک نمی‌خورند!؟

داستان البته می‌گوید که مردم اشرافی، حال مردم عادی را نمی‌فهمند. اما آنها که این روزها هشتگ می‌زنند «#از_دموکراسی_بگو»، به اعتقاد من، از حال و روز مردم خود، ناآگاه نیستند؛ بلکه تجاهل می‌کنند! چنان حرف می‌زنند که انگاری اگر مزاحم تحقق «دموکراسی»، همین مردم معترض در خیابان‌اند و اگر آنها به خانه‌هاشان بروند، با انتخابات بعدی کارها بسامان می‌شود!
چنان از «دموکراسی» حرف می‌زنند که انگار اسم اعظم حل مشکلات عالم و آدم است.

◽️@utfinance◽️

🖥 در غیاب آزادی، دموکراسی شما را می‌بلعد

👤 داروین صبوری

◽️@utfinance◽️