◽️ بیانیه جبهه ملی در مخالفت با بازگرداندن جزایر سه‌گانه ابوموسی، تنب کوچک و تنب بزرگ به ایران

۹ آذر ماه سالروز بازگشت جزایر سه‌گانه به خاک وطن است.

جبهه ملی در بیانیه‌ای که تیرماه ۱۳۵۰ (ژوئیه ۱۹۷۱) در ارگان مطبوعاتی خود -باختر امروز- منتشر کرده بود به صراحت اعلام کرد: «با تسلط شاه بر جزایر مخالف است».

باختر امروز که در انتهای دهه ۲۰ شمسی توسط حسین فاطمی بنیان گذاشته شد، در مقطع زمانی انتشار بیانیه (۱۳۵۰) خود را ارگان «سازمان‌هاى جبهه ملى ايران در خاور ميانه» معرفی می‌کرد كه در بغداد چاپ و منتشر مى‌شد. 

◽️@utfinance◽️

📄 معضل اقتصادی و مسیر دیپلماسی

👤 موسی غنی‌نژاد

گزارش‌هایی که درباره ابعاد فساد و اتلاف منابع اخیرا منتشر شده است، نشان از این واقعیت انکار‌ناپذیر دارد که برداشتن تحریم‌های اقتصادی شرط لازم برای اصلاح اقتصادی، حداقل در حوزه نفت و گاز و تجارت خارجی است. تا زمانی که تحریم‌ها باقی است، دور زدن تحریم‌ها هم عملا ضرورتی اجتناب‌ناپذیر خواهد بود و دور زدن تحریم‌ها طبیعتا متضمن نتایج اسف‌بار اقتصادی است. اخیرا عضوی از شورای عالی انقلاب فرهنگی به درستی هشدار داده که «فروش موازی نفت از مسیرهایی غیر از شرکت ملی نفت آسیب زیادی به منافع ملی زده است. وقتش رسیده شورای سران یا شعام جلوی این رویه فسادزا و ناکارآمد را بگیرند.» هشدار وی با این پرسش ادامه می‌یابد «تمام فساد نفت در حمل از ایران تا مقصد است. به بهانه تحریم نفت را می‌بریم تا چین، با منت. هیچ‌کس حاضر به فروش فوب نیست؛ چون تمام پورسانت‌ها در مسیر حمل پرداخت می‌شود. این پورسانت‌ها در اعداد جعلی دموراژ، اجاره مخزن، انتقال کشتی به کشتی و موارد مشابه پنهان می‌شود. آیا سران قوا یا شعام ورود خواهند کرد؟» این علامت سوال در خصوص امکان برخورد مسوولان بسیار معنادار است و حکایت از تردید پرسشگر و البته ابعاد بسیار پیچیده معضل مورد اشاره دارد. 

◽️@utfinance◽️

📄 چرا در برابر توضیح پولی پدیدۀ تورم مقاومت می‌شود؟

👤 مهرپویا علا

پادکست «با ضیا» روز دوشنبه سوم آذر 1404 میزبان دکتر صادق‌الحسینی اقتصاددان، در برنامه‌ای با عنوان «دولت جیب مردم را چگونه خالی می‌کند؟» بود. در برنامۀ مذکور مسائل گوناگونی مطرح شدند که هریک از آن‌ها جای نقد و بررسی دارند. از میان این مسائل اما اشتراک‌گذاری بخشی حدوداً دو دقیقه‌ای در شبکۀ اجتماعی ایکس واکنش‌های فراوانی را عمدتاً از سوی هواداران یک طیف سیاسی و فکری مشخص برانگیخت؛ واکنش‌هایی که کم‌وبیش به‌طور کامل محدود می‌شوند به تمسخر، اعلام بی‌سوادی طرف مقابل، کلی‌گویی‌هایی در مورد علم اقتصاد و مکاتب آن و در موارد انگشت‌شماری هم طرح ایرادهای ناوارد که این یادداشت می‌تواند پاسخی به آن‌ها باشد. این موضوع بهانه‌ای شد تا در اینجا قدری بیشتر پیرامون مفهوم تورم به کنکاش بپردازیم.

◼️ @alamehrpouia
◽️@utfinance◽️

🖥 چالش ۱۰ ویدیو؛ رد ۱۰ ادعای بی‌اساس سوسیالیست‌ها

قسمت سوم: حقوق کارگر

👤 پوریا تاجیک

🔗 اینستاگرام

◽️@utfinance◽️

#حقوق_کارگر
#سوسیالیسم
#پوریا_تاجیک
#لیبرالیسم
#سرمایه‌داری

📄 ژوزف دو مستر و تشریح یک کیفرخواست علیه جهان مدرن

👤 اشکان زارع

◼️ @iranpazhohi
◽️@utfinance◽️

🖥 مالکیت از دریچه ادبیات

👤 گفت‌وگوی دنیای اقتصاد با آبتین گلکار

◽️@utfinance◽️

🖥 بی‌شرف مانند جلال آل احمد

👤 عباس سوری

©️ رسانه پارسی

◽️@utfinance◽️

📕 تازه‌های نشر

موری روتبارد: زندگینامه فکری

👤 جرارد کیسی

✍🏻 ترجمه علیرضا کتانی

◽️@utfinance◽️

📚 کتاب

موری روتبارد: زندگینامه فکری

👤 جرارد کیسی

✍🏻 ترجمه علیرضا کتانی


© نسخه پی‌دی‌اف به‌صورت رایگان منتشر شده است.

◽️@utfinance◽️

رئیس‌جمهور ترامپ قهرمان نبرد برای «آزادی ونزوئلا» است
ماریا کورینا ماچادو (منتشر شده در نیویورک پست)
ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین

https://t.me/yusefmasoud/1258

شرق وحشی
تلگرام | یوتوب

رئیس‌جمهور ترامپ قهرمان نبرد برای «آزادی ونزوئلا» است
ماریا کورینا ماچادو (منتشر شده در نیویورک پست)
ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین
بخش اول
*
یک کارتل خلافکار کنترل کشور من را به دست گرفته و حالا نفوذش به ایالات متحده هم رسیده است. هر کسی که فکر کند این هم «صرفاً یک رژیم اقتدارگرای دیگر» است، خطای مهلکی می‌کند. آنچه در ونزوئلا داریم، حضور مجرمان سازمان‌یافته‌ای در قدرت است که دشمنان آمریکا را مسلح و تأمین مالی می‌کند.
در تمام نیم‌کره، گروه‌های تروریستی مواد مخدر و دیکتاتورهای محافظ آنان، در پی کنترل بیشتر هستند. آنان فقط کشورهای خودشان را تهدید نمی‌کنند. آنان دموکراسی‌ها را تضعیف و جوامعمان را مسوم می‌کنند و مستقیماً ایالات متحده را هدف قرار می‌دهند. این مسئله بیش از هر جایی در ونزوئلا مشخص است. کشورم زمانی مرفه‌ترین کشور آمریکای لاتین بود.: غنی در نفت، گاز، مواد معدنی کمیاب، کشاورزی و تنوع زیستی بی‌سابقه.
کشور «دزدیده شده»
ما دموکراسی مغرور و پایداری داشتیم که پذیرای میلیون‌ها فراری از جنگ و مصیبت بود. تمام این‌ها حدود 27 سال پیش بر باد رفت، زمانی که کارتل خورشیدها کشور را دزدید. رؤسایش ــ‌نیکولاس مادورو و حلقۀ نزدیکانش‌ــ به جنایت علیه بشریت و دیگر شرارت‌های بزرگ متهم هستند. شیوۀ کشورداری‌شان شبیه همان روشی است که ارازل قلمروهایشان را کنترل می‌کنند: از طریق وحشت، شکنجه و نابودی نظام‌مند ستون‌های دموکراتیک کشور.
آنان حق حاکمیت ما را به همکاران خارجی‌شان فروختند: کوبای کاسترو، چریک‌های کلمبیا، ایران، روسیه ــ‌و میلیاردها دلار پول از چین گرفتند. مطبوعات را ساکت کردند، اموال را مصادره کردند، رقبایشان را تحت تعقیب و آزار قرار دادند و دستگاه انتخاباتی تقلبی ساختند که هدفش نگه داشتن آنان در قدرت بود.
مهاجرت را به سلاحی تبدیل کردند و از هر سه ونزوئلایی یکی را مجبور به فرار از وطن کردند. و از همان ابتدا، ایالات متحده را نه قدرتی در دوردست، بلکه هدف اصلی‌شان می‌دانستند. از آنجا نمی‌توانند از لحاظ نظامی با آمریکا مواجه شوند، حمله‌ای نامتقارن به آن دارند: قاچاق مواد مخدر به همسایه‌های ایالات متحده، پخش اطلاعات غلط برای ایجاد تفرقه میان آمریکایی‌ها، پول دادن به لابی‌گرها برای تغییر سیاست آمریکا، حمایت از رژیم‌های متخاصم و آزاد کردن گروه‌های خلافکاری مانند تِرِن ده آراگوا در سرتاسر منطقه. آنان قلمرو ونزوئلا را به سازمان‌های تروریستی و عوامل ایران واگذار کرده و پایگاه امنی در چند ساعتی سواحل آمریکا را در اختیار دشمنان ایالات متحده قرار داده‌اند. این شبکه همین حالا هم مشغول ایجاد بی‌ثباتی در شهرها و دموکراسی‌های آمریکای لاتین است و نفوذش به شمال هم رسیده است. رئیس‌جمهور دونالد ترامپ درک درستی از این تهدید دارد.
اقدام قاطع
رئیس‌جمهور ترامپ با قطع شریان‌های مالی حیاتی این کارتل، تقویت حضور ایالات متحده در کارائیب و اعمال فشار شدید بر مادورو و حلقۀ نزدیکانش اقدامی قاطع در راستای حرکت ونزوئلا به‌سوی گذار مد نظر مردمش انجام داده است. این اقدامات در راستای منافع هر دو ملت است. ادعا می‌شود که اقدام قاطع ممکن است باعث بی‌ثباتی یا افزایش مهاجرت شود. اما بی‌ثباتی وضعیت کنونی است و همین حالا هم مهاجرت به بالاترین رکورد خود رسیده است. نزدیک به 9 میلیون ونزوئلایی از کشورمان گریخته‌اند، کوچی بزرگ‌تر از کوچ سوری‌ها یا اوکراینی‌ها. این فاجعه نتیجۀ مستقیم جنگ نیکولاس مادورو با مردم خودش است. حالا هدف روشن است: پایان دادن به آن جنگ و اجازه دادن به ونزوئلایی‌ها که بتوانند برای همیشه به خانه‌شان برگردند.
دیگران هشدار می‌دهند که در صورت سقوط کارتل، ونزوئلا ممکن است به «عراق یا لیبی دیگر»ی تبدیل شود. با در نظر گرفتن مهم‌ترین عامل، خود ونزوئلایی‌ها، این قیاس نامربوط می‌شود. ما جامعه‌ای متحدیم، بدون جناح‌های قبیله‌ای یا فرقه‌ای. ما ملتی مدرن و صلح‌طلب با فرهنگ دموکراتیکی قدیمی و پیوندهای تاریخی عمیقی با ایالات متحده هستیم. هویت ما بر اساس نهادها، زیست مدنی و روحیه‌ای گشوده به جهان ساخته شده است ــ‌دقیقاً برعکس ساختار جنایتکاری که کشورمان را ربوده است.
در ژوئیۀ 2024، برخلاف همۀ موانعی که کارتل بر سر راه ونزوئلایی‌ها گذاشت، پای صندوق‌های رأی، ونزوئلایی‌ها مادورو را 67 درصد به 30 درصد شکست دادند. آن پیروزی از طریق فناوری، سازمان مدنی و شواهد گسترده مستند شد. اکثر نظامیان و نیروهای پلیس ما حامی حکم دموکراتیکند. ونزوئلایی‌ها از قبل دستور انتقال قدرت را صادر کرده‌اند. [ادامه در بخش دوم]
https://t.me/yusefmasoud/1259

رئیس‌جمهور ترامپ قهرمان نبرد برای «آزادی ونزوئلا» است
ماریا کورینا ماچادو (منتشر شده در نیویورک پست)
ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین
بخش اول: https://t.me/yusefmasoud/1258
بخش دوم
*
حکومت مشروع منتظر است
حقیقت ساده است: ونزوئلا همین حالا هم حکومت مشروعی دارد که مردمش آن را انتخاب کرده‌اند. تنها مانع بین ونزوئلایی‌ها و آزادی سندیکای مواد مخدری تروریستی است که به قدرت دزدی چسبیده است. برای همین است که اقدامات دولت ترامپ ونزوئلا را به‌سوی آشوب نمی‌برند. ما را به‌سوی آینده‌ای می‌برند که مردم ونزوئلا به آن رأی دادند و همینطور به‌طرف نیم‌کره‌ای امن‌تر و پایدارتر.
منافع ما هم‌سو هستند: قدمی برد‌ـ‌برد برای هر دو ملت. ونزوئلایی آزاد کشور ما را از پایگاه جنایتکاران به نیروگاه انرژی قارۀ آمریکا تبدیل می‌کند، به متحدی راهبردی در مبارزه با شبکه‌های مواد مخدر و تروریست و عرصه‌ای استثنائی برای سرمایه‌گذاری ایالات متحده در حوزه‌های انرژی، زیرساخت، فناوری و کشاورزی. و به محض رسیدن آزادی، صدهاهزار ونزوئلایی به خانه برخواهند گشت، فشار از منطقه برداشته خواهد شد و کرامت خانواده‌هایمان احیا می‌شود. ونزوئلای آزاد، آمریکا را تقویت، از نیم‌کره، محافظت و همۀ ما امن‌تر، قوی‌تر و مرفه‌تر می‌کند.
همین حالا هم ونزوئلا کار غیرممکن را انجام داده است.
حالا باید کاری را که آغاز کرده‌ایم تمام کنیم ــ‌با هم.


شرق وحشی
تلگرام | یوتوب

📚 کتاب

خشونت، دولت و بازار
/تحلیلی بر بستر سینما/


👤 سلیمان عبدی

© نسخه پی‌دی‌اف به‌صورت رایگان منتشر شده است.

◽️@utfinance◽️

🖥 دنده چپ

👤 امیرحسین رضایی


◽️@utfinance◽️

📄 فاکس نیور: اعطای نمره صفر به مقاله دانشجوی دانشگاه اوکلاهما به دلیل استناد به انجیل

فاکس نیوز در این گزارش نوشته که دانشجویی در دانشگاه اوکلاهما به دلیل استناد به انجیل در مقاله‌ای درباره کلیشه‌های جنسیتی، نمره صفر گرفت.

استاد راهنما، که ترنسجندر است، مقاله را «توهین‌آمیز» خواند؛ او استفاده از ایدئولوژی شخصی به جای شواهد علمی را دلیل این امر دانست. دانشجو باورهای مذهبی‌اش درباره دو جنسیت را بیان کرده بود.

پس از وایرال شدن ماجرا در شبکه‌های اجتماعی، دانشگاه اوکلاهما استاد راهنما را به مرخصی اداری فرستاد. دانشجو از این اقدام استقبال کرد، اما تردید کرد که آیا دانشگاه بدون علنی شدن ماجرا به آن رسیدگی می‌کرد. این واقعه بحث‌های آزادی بیان مذهبی در محیط‌های دانشگاهی را برجسته ساخته است.

◽️@utfinance◽️

📄 «جنایت و مکافات» داستایفسکی؛ جنایتی که گویا آن‌قدرها هم جنایت نبود

👤 مهرپویا علا

شاید قدری شگفت‌آور به نظر برسد که ورودمان به بررسی یک اثر ادبی کلاسیک از دریچۀ بحثی اقتصادی پیرامون بهره و وام باشد؛ ولی این دقیقاً کاری است که می‌خواهیم انجام دهیم، چون به‌ندرت انجام شده است و معتقدیم جامعه از این بابت زیان می‌بیند. آثار هنری حاوی پیامند و اقتصاد نباید نسبت به این پیام بی‌تفاوت باشد.

◼️ @alamehrpouia
◽️@utfinance◽️

📝 حق طبیعی در قرون وسطی

▫️رجوع به سنت بسیار دشوار و خسته کننده است؛ هنگام مواجه با سنت و متون آن ما راهی جز صبر نداریم.

▫️راهی تنگ و ترش که تشخیص حضور آن در عصر مدرن برای آنکه همچون رند خراباتی در پی گنج نکاویده باشد، بس دشوار و شاید بشود گفت که بن بست است.

▫️سخن گفتن از «قانون طبیعی» در زمانه‌ای که قانون صرفاً به اراده‌ی قانون‌گذار یا قراردادهای اجتماعی تقلیل یافته، و بیشتر صحبت کنندگان از قانون و از آن کلان تر حق، قانون را در سیطره‌ی پوزیتیویسم حقوقی می‌فهمند، تلاشی است برای احیای پیوند گسسته میان «هست» و «باید».

▫️پیوندی که در اندیشه سنت توماس آکویناس به اوج انسجام و صلابت خود در حوزه نظر و عالم تئوری می‌رسد.

📌 گزارش کامل در وبسایت اکوایران

📺 @ecoiran_webtv

چرا واقعا؟ کاش یکی از وزارت خارجه بپرسه! چرا ایران ما رو همتراز این کشورها قرار می‌دید؟ فایده سیاسی و دیپلماتیک این رأی چیه؟

سازمان ملل قطعنامه‌ای را تصویب کرده است که از روسیه می‌خواهد هزاران کودک اوکراینی ربوده‌شده را بازگرداند.

۱۲ کشور علیه این قطعنامه رأی دادند:

🇷🇺 روسیه
🇮🇷 جمهوری اسلامی ایران
🇰🇵 کرهٔ شمالی
🇨🇺 کوبا
🇸🇩 سودان
🇧🇾 بلاروس
🇪🇷 اریتره
🇳🇮 نیکاراگوئه
🇧🇮 بوروندی
🇧🇫 بورکینافاسو
🇳🇪 نیجر
🇲🇱 مالی


موافق: ۹۱ کشور
مخالف: ۱۲ کشور
ممتنع: ۵۷ کشور

@Garajetadayoni | گاراژ

📄 عدالت علیه مالکیت
قانون اساسی چگونه به مصادره‌ها مشروعیت داد؟

👤 شادی معرفتی

صبح‌های نخستین پس از انقلاب، تهران تصویری تازه داشت: تابلوهای کوچک سفیدرنگ که با خطی درشت روی آن نوشته شده بود «مصادره شد». این تابلوها اول بر درِ کاخ‌هاسی خاندان پهلوی نشستند، بعد بر سردرِ کارخانه‌ها، انبارها، شرکت‌ها، مزارع و گاهی حتی مغازه‌های کوچک. جریان مصادره در بهار و تابستان ۵۸، نه یک سیاست منسجم که یک شور انقلابی بود؛ اما چند ماه بعد، همان موج پراکنده، قانونی شد؛ یک‌باره به متن قانون اساسی راه یافت و برای سال‌های بعد تبدیل شد به ستون اقتصادی جمهوری اسلامی. پرسش این است چطور روندی که از دل احساسات انقلابی برخاسته بود، در قانون اساسی رسمی شد؟ پاسخ به این پرسش در سه لایه شکل می‌گیرد: فضای فکری دهه‌های پیش از انقلاب، پیش‌نویس‌های اولیه قانون اساسی، و سپس اصولی که با زبانی مبهم زمینه مصادره قانونی را فراهم کردند.
این یادداشت روایتی از همین مسیر است؛ روایتی از اینکه چگونه ایده‌های عدالت‌خواهی، ملی‌سازی و سوسیالیسم ایرانی، «حقوق مالکیت» را از جایگاه طبیعی و بنیادین خود پایین آوردند و آن را به امری قابل مصادره و تابع تشخیص دولت تبدیل کردند.

وقتی امروز به بحث مصادره‌ها در سال‌های نخست انقلاب نگاه می‌کنیم، معمولاً تمام ماجرا را به حساب فضای انقلابی می‌گذاریم، اما واقعیت پیچیده‌تر از این است. پیش از آن‌که اصول اقتصادی قانون اساسی به نفع دولتی‌سازی و محدود کردن مالکیت خصوصی شکل بگیرد، فضای فکری جامعه ـ از چپ رادیکال تا چپ میانه‌رو ـ به‌گونه‌ای آماده شده بود که مصادره نه‌تنها «نامشروع» تلقی نشود، بلکه حتی «ضروری» به نظر برسد.

نویسندگان قانون اساسی اغلب در حوزه سیاست خواهان آزادی‌های فردی و ساختار جمهوری بودند؛ اما در حوزه اقتصاد، متأثر از سوسیالیسم دهه ۴۰ و ۵۰. از نظر آنان مالکیت خصوصی می‌توانست تهدید باشد، منافع ملی مقدم بر حقوق فردی بود، دولت باید اقتصاد را هدایت می‌کرد، سرمایه‌داری وابسته باید مهار می‌شد. این دوگانه موجب شد قانون اساسی بستری برای آزادی سیاسی و اقتصاد دولتی باشد. مصادره‌ها نتیجه همین دوگانگی‌اند.

نقطه آغاز مصادره‌ها، فرمان ۹ اسفند ۱۳۵۷ آیت‌الله خمینی بود؛ فرمانی که در آن اموال خاندان پهلوی و «وابستگان» آنان غنایم خوانده شد و به شورا سپرده شد تا در اختیار «محرومان» قرار گیرد. این فرمان، نه بر مبنای قانون قبلی، بلکه بر مبنای اقتدار انقلابی صادر شد و همین منطق، بعدها به مبنای حقوقی مصادره‌های گسترده‌تری تبدیل شد. کمیته‌ها، بازرگانان بازار و افراد نزدیک به نیروهای انقلابی مأمور مدیریت این اموال شدند و عملاً نهادی موازی با دولت شکل گرفت.

اما مسأله در همان خاندان پهلوی متوقف نماند. جلسات شورای انقلاب، بر اساس مذاکرات ثبت‌شده، به‌سرعت بحث را از «اموال شاه» به «اموال سرمایه‌داران فراری»، «اموال بدون سرپرست» و سپس «مالکیت صنعتی» و «مالکیت زمین» کشاند. در این جلسات آیت‌الله بهشتی و بنی‌صدر، هر دو، از حق شورای انقلاب برای ضبط و اداره اموال دفاع کردند و آن را جانشینی قانونی برای سلطنت و مجلس دانستند. با همین استدلال، شورا خود را محق دید که بدون طی روند قضایی، حکم مصادره صادر کند.

تا پیش از تصویب قانون اساسی، مصادره‌ها پراکنده بودند؛ اما از پاییز ۵۸ به بعد، ساختارها شکل گرفتند، دادگاه‌های انقلاب، بنیاد مستضعفان، کمیته‌های تعیین‌تکلیف، هیئت‌های واگذاری تشکیل شدند. قانون اساسی همان چیزی را که خیابان آغاز کرده بود، تثبیت کرد. مصادره دیگر یک اقدام انقلابی نبود؛ حکم قانون بود.

قانون اساسی ایران در سال ۱۳۵۸، حقوق مالکیت را نه به‌عنوان حق طبیعی انسان، بلکه به‌عنوان حقی محدود، اجتماعی و تابع اراده دولت تعریف کرد؛ و همین تغییر پارادایم، مصادره‌ها را از یک اقدام انقلابی به یک سازوکار قانونی تبدیل کرد. مجموعه‌ای از اصول قانون اساسی، پایه‌های حقوقی لازم برای مصادره گسترده اموال و شرکت‌ها را در سال‌های پس از انقلاب فراهم کرد؛ اصولی که به دلیل تفاسیر کش‌دار و نبود سازوکارهای قضایی مستقل، به ابزار مهمی برای دولتی‌سازی اقتصاد و محدودسازی مالکیت خصوصی تبدیل شدند. این اصول نه نتیجه شتاب انقلابی، بلکه انعکاس تصوری بودند که روشنفکری ایرانی از «اقتصاد عادلانه» داشت؛ تصوری که در عمل، مالکیت خصوصی را به حاشیه راند و دولت را تبدیل کرد به بزرگ‌ترین بازیگر اقتصاد ایران.


◽️@utfinance◽️