🖥 درنگ دو نفره

اندیشه ایرانی

👥 گفت‌وگوی مجتبی اسکندری با نصرالله پورجوادی

©️ یوتیوب تأملات

◽️@utfinance◽️

‍ 📄 حلقه نیاوران؟

👤 محمد طبیبیان

این کلیپ را دوستی فرستاده‌اند. تهیه کنندگان چه کسانی هستند نمی‌دانم. اما از روی مطالب می‌توانم گمانه زنی کنم. نوع تبلیغ حکومتی روسی است. هر کس مخالف غارتگری، رانت خواری و فساد است را به همین کارها متهم کنید. دلیل هم نمی‌خواهد، برای بهتان زدن فقط مقیاسی بی وجدانی و بی اخلاقی و بی حیائی کافی است.

در این عکس تصویر من، دکتر نهاوندیان آقای روحانی و فرد دیگری هست که من هرگز با فرد سمت چپ آشنا نبوده‌ام. دکتر نهاوندیان را سال‌ها است ندیده‌ام، با آقای روحانی هرگز روبرو ‌نشده‌ام و با هیچ دولتی کاری نداشته‌ام.
مطالب همین کانال تلگرامی هم نشان می‌دهد، همیشه مخاف رانت خواری، ویژه خواری و فساد حکومتی بوده و هستم. مخالف رانت خواران و شرکای سیاسی آنان و نوکران و ابزار لجن پاشی آنان بوده‌ام، مثل نمونه تهیه کنندگان کلیپ فوق...

تهییه کنندگان کلیپ به درخت اشتباهی پارس می‌کنند.
یکم این که موسسه نیاوران یعنی موسسه عالی پژوهش در برنامه ریزی و توسعه که توسط آقای روغنی زنجانی و با همکاری تعدادی هیات علمی ایجاد شد یک دوره کارشناسی ارشد در برنامه ریزی سیستم‌های اقتصادی اجتماعی بود. یک مرکز آموزش عالی ممتاز با فارغ‌التحصیلان ممتاز در رده جهانی بود که مورد حسادت و خصومت چپ و راست قرار گرفت. توسط معاونان دولت اصلاحات از کار افتاد و هنوز همه بر روی پایه سابق قرار نگرفته است. اما دشمنی ادامه دارد گرچه حلقه‌ای در کار نبوده و نیست.
دوم، گفته‌اند که حلقه نیاوران گروه مرموز و اطاق فکر اقتصادی دولت‌ها بوده‌اند. شرم و حیا و انصاف هم چیز خوبی است. من یک نفر لا اقل از سال ۱۳۷۳ با هیچ دولتی هیچ کاری نداشته‌ام، به جز آموزش عمومی اقتصاد کاری انجام نمی‌دهم. مثل یک شهروند در انتخابات به افرادی که صلاح می‌دانم رای می‌دهم یا اعلام حمایت می‌کنم و بس.

سوم، اگر واقعاً اقتصاد کشور در دست بنده یا افراد مشابه بود مطمئناً به این روز تیره دچار نمی‌شد!
هیچ نکته پنهانی در اندیشه اینجانب نیست، همه در کتاب‌های مختلف و در مطالب فراوان که در روزنامه‌ها نوشته‌ام و در همین کانال نیز به روشنی تبیین شده و همین نوع امور را هم برای بهبود و پیشرفت اقتصاد ضروری می‌دانم.
چهارم، برای این که این افراد خیالشان راحت باشد عرض می‌کنم، به فرض محال اگر اقتصاد کشور در دست من می‌بود فورا این اقدامات را انجام می‌دادم:

برقرای روابط با کشورهای مختلف به نحوی که بازرگان ایرانی بتواند در صحنه جهان تجارت کند. صنعت‌گر ایرانی به تکنولوژی جهان دسترسی داشته باشد، ایرانیان بتوانند از دست آوردهای پیشرف جهان بهرمند شده و خود نیز در پیشرفت بشریت کوشا شوند. امکان دسترسی به بازارهای اعتباری و مالی برای فعالین اقتصادی فراهم گردد…
رسم و بساط شرکت داری حکومتی و ورود افراد و نهاد‌های حکومت در فعالیت سودآور را مانند مندیلی درمی‌پیچیدم و در چاه می‌انداختم. همه این موسسات ضایعه ساز مانند ستاد اجرایی و بنیاد مستصفان… را در قالب چند هلدینگ تنظیم می‌کردم و سهام آنان را بین مردم به تساوی تقسیم و مانند شرکت سهامی خصوصی وارد فعالیت می‌نمودم.
تمام موسسات به اصطلاح فرهنگی و بودجه خوار را منحل و بودجه آنان را در اختیار آموزش و پرورش قرار می‌دادم. دانشگاه‌های بی معنی که رتبه بین المللی آنان زیر دویست باشد را منحل و دانشگاه‌های موجود را از بیش از هزار و پانصد به حدود صد دانشگاه ممتاز کاهش می‌دادم با تمرکز بودجه در این نهادها.
ضابطه گزینش و سهمیه و مانند آن را حذف و مبنا را بر پایه اصول شایستگی و رقابت سالم قرار می‌دادم.
مقامات دولتی و حکومتی و مجلسی را از دخالت به نفع این و آن پرهیز می‌دادم.
ضابطه و سازمان مبارزه با فساد، ضابطه رفتار اخلاقی در روابط اقتصادی و مدیریتی را رواج می‌دادم. ضابطه رابطه بین مردم و حکومت را در چارچوب حفظ و رعایت حقوق طبیعی و اصل مشارکت مردم به پیش می‌بردم…

به کارفرمایان سلام برسانید، متاسفانه این خیالات در ایام حیات اینجانب تحقق نمی‌یابد. خودتان و کارفرمایان دلتان خوش باشد. اما روزی سخن منصفانه و منطقی و علمی راهش را باز خواهد کرد. در آن روز افراد دوچهره رسوا خواهند شد امید که در مورد نوع شما هم ترحم روا داشته شود.


◽️@utfinance◽️

📄 مقاله

استقرار آموزشی مکتب نیاوران
/تاریخچه ایجاد نهادهای دولتی آموزش مدیریت و اقتصاد بازار آزاد/

👤 یوسف اباذری
👤 حمیدرضا پرنیان

📌 این مقاله، ابتدا به صورت مقاله علمی-پژوهشی منتشر شد. سپس در قالب یکی از فصول کتابی با عنوان «بنیادگرایی بازار» نوشته یوسف اباذری منتشر شد.

◽️@utfinance◽️

📄 مقاله

هرج و مرج فکری و تناقض رفتاری در رقابت صنفی؛ نقدی بر مقاله «مکتب نیاوران» نوشته دکتر یوسف اباذری و حمیدرضا پرنیان

👤 مهدی حق‌باعلی

◽️@utfinance◽️

🔴 بازگشت تحریم‌های سازمان ملل قطعی شد

◽️ با 9 رأی منفی، قطعنامه تأیید پایبندی ایران به تعهدات هسته‌ای، رد شد و روند بازگشت تحریم‌ها، به جریان افتاد.

◽️ نتایج رأی‌گیری در شورای امنیت سازمان ملل:

۴ رأی موافق: چین، روسیه، پاکستان و الجزایر
۹ رأی مخالف: بریتانیا، فرانسه، ایالات متحده، سیرالئون، اسلوونی، دانمارک، یونان، پاناما و سومالی
۲ رأی ممتنع: گویان و کره‌جنوبی

◽️ با بازگشت تحریم‌های شورای امنیت، حق غنی‌سازی برای ایران به رسمیت شناخته نخواهد شد.

◽️ نماینده آمریکا گفت که کشورش از عدم تصویب قطعنامه‌ای که خواستار ادامه رفع تحریم‌ها علیه ایران است خرسند است. او گفت که عدم تصویب این قطعنامه به معنای آن است که چنانچه اقدام دیگری از سوی شورای امنیت انجام نشود تحریم‌های شورای امنیت علیه ایران از ۲۸ سپتامبر (9 روز دیگر) فعال خواهند شد.

◽️@utfinance◽️

📝 نظریۀ روستو: راه رشد غیرکمونیستی یا صورت‌بندی دوبارۀ ماتریالیسم تاریخی؟

▫️والت ویتمن روستو اقتصاددان نام‌آور آمریکایی در قرن بیستم و البته منفور سوسیالیست‌ها بود. هنگامی‌که جان اف.

▫️کندی رئیس‌جمهور ایالات متحد تصمیم به تشویق و کمک به اجرای برنامه‌های اصلاحی در کشورهای متحد با آمریکا در سرتاسر جهان را گرفت - از جمله در ایران که به نخست‌وزیری علی امینی و آغاز اصلاحات ارضی انجامید - روستو یکی از نخستین کارشناسانی بود که توجه کندی را به خود جلب کرد و سمتی را هم در دولت او به دست آورد.

▫️او سپس در دولت جانسون به سمت مهم مشاور امنیت ملی رسید. عنوان کتاب بسیار مشهور او به‌اندازۀ کافی گویای تصویری است که از او به‌عنوان یکی از نظریه‌پردازان بلوک غرب در دوران جنگ سرد در ذهن‌ها نقش بسته بود: «مراحل رشد اقتصادی: مانیفستی غیر کمونیستی.»

📌 گزارش کامل در وبسایت اکوایران

📺 @ecoiran_webtv

🖥 سلطه مالی و فدرال رزرو

👤 علی نیکبخت

©️ کانال قیمت و دانش

◽️@utfinance◽️

📄 مقاله

پدرخوانده
/فرمانفرما چگونه توانست به چهره‌ای شاخص در میان رجال قاجار تبدیل شود و میراث خانوادگی او چه بود؟/

👥 به کوشش: علی ملیحی و منصوره اتحادیه (نظام‌مافی)


©️ اندیشۀ پویا، خرداد ۱۴۰۳- شماره ۹۰

◽️@utfinance◽️

📄 مقاله

دلبستگی از هم گسیخته؛ روان‌شناسی زندگی در جامعه بسته

👤 شاهین کارخانه

پس از تجارب وحشتناک جنگ‌های جهانی و کشتار و قتل عام دولت‌های تمامیت‌خواه کمونیستی و فاشیستی در قرن بیستم، تبیین و تحلیل سازوکارهای پیدایش و بقای نظام‌های تمامیت‌خواه مورد توجه پژوهشگران حوزه‌های محتلف علوم انسانی و علوم اجتماعی بوده است.

از هانا آرنت و تحلیل او بر «ابتذال شر» تا کارل پوپر و نقد جوامع بسته، از راه بردگی هایک تا ایدئولوژی پژوهانی مثل ارنست نولته، کوشیده‌اند تا ریشه‌های سیاسی، فلسفی و تاریخی این پدیده‌ی شوم قرن بیستم را بکاوند. با این حال، در بسیاری از این تحلیل‌ها، بُعد روان‌شناختی فردی که در دام این سیستم‌ها گرفتار می‌شود، یا مغفول مانده یا به شکلی ناکافی به آن پرداخته شده است.

نظام‌های توتالیتر و فرقه‌های ایدئولوژیک، تنها با اتکا به ساختارهای سرکوب سیاسی و کنترل اقتصادی دوام نمی‌آورند؛ آن‌ها برای بقای خود نیازمند بازآفرینی روان‌شناختی سوژه‌هایشان هستند، نیازمند تبدیل فرد به موجودی وابسته، مسخ‌شده و عاری از اراده‌ی مستقل هستند. اینجاست که اثر دوران‌ساز الکساندرا استاین، «ترور، عشق و شست‌وشوی مغزی: دلبستگی در فرقه‌ها و نظام‌های تمامیت‌خواه» (Terror, Love and Brainwashing: Attachment in Cults and Totalitarian Systems)، نه تنها به عنوان یک پژوهش روان‌شناختی، بلکه به مثابه‌ی یک متن بنیادین در آسیب‌شناسی قدرت و دفاع از فردیت، اهمیت می‌یابد. استاین با بهره‌گیری از نظریه‌ی دلبستگی (Attachment Theory) جان بالبی، چارچوبی نوآورانه و قدرتمند برای فهم عمیق‌ترین و تاریک‌ترین مکانیزم‌های کنترل ذهن ارائه می‌دهد. او نشان می‌دهد که چگونه اساسی‌ترین نیاز بشری –نیاز به تعلق و پیوند امن– می‌تواند به سلاحی برای نابودی کامل «خود» و استقرار سلطه‌ی مطلق بدل شود.

پژوهش استاین صرفاً یک تحلیل بالینی نیست، بلکه تشریح دقیقی است از فرآیند انهدام همان سوژه‌ی خودمختار، عقلانی و انتخاب‌گری که سنگ بنای یک جامعه‌ی آزاد را تشکیل می‌دهد. انهدام روان‌شناختی فرد، آن‌گونه که استاین توصیف می‌کند، پیش‌شرط ضروری برای انهدام آزادی سیاسی و اقتصادی است و از این رو، فهم آن برای هر مدافعی از فردگرایی و جامعه‌ی باز، امری حیاتی است.

◽️@utfinance◽️

بزرگ‌ترین افشاگری دربارۀ عملکرد و صدور نظام سرکوب چینی و معنایش برای ایران را در یوتوب شرق وحشی ببینید:
https://youtu.be/Qe1A4JqHKa0

هفتۀ گذشته بزرگ‌ترین نشت اطلاعات از یک شرکت سازنده و صادرکنندۀ فناوری سرکوب و سانسور چین اتفاق افتاد و بیش از صدهزار و سند با حجم بیش از 500 گیگابایت به دست کارشناسان افتاد و در این ویدیو نتیجۀ بررسی‌های کارشناسان را در اختیار شما گذاشته‌ام.

با توجه به اینکه حالا سند صادرات فناوری سانسور و سرکوب را در دست داریم و در سال‌های گذشته مسئولین ایرانی از علاقه‌شان به مدل حکمرانی چینی و همینطور اینترنت چینی صحبت کرده‌ند، به نظرم این اطلاعات برای ما ایرانی‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد و از معنای ضمنی آن‌ها برای ایران گفته‌ام.

همچنین، در این ویدیو دربارۀ مورد اخیر تلویزیون‌های «ایرانی»  صحبت می‌کنم که شرکت چینی‌شان آن‌ها را در ایران از کار انداخت!

این ویدیو را در شرق وحشی ببینید:
https://youtu.be/Qe1A4JqHKa0

شرق وحشی
تلگرام | یوتوب

📄 مقاله

آزادی‌های سیاسی همچون رشته‌های عصبی یک جامعه

👤 مهرپویا علا

مناسبات اقتصادی یک جامعه قابل‌تفکیک از مناسبات حقوقی آن نیست. شما نمی‌توانید جامعه‌ای داشته باشید که در آن آزادی دادوستد و خلاقیت در کار و تولید وجود دارد، اقتصادش پویاست و مردمانش مرفه هستند، بدون آنکه حقوق مالکیت در آن محترم باشد. بازار بدون حقوق مالکیت معنا ندارد.

◽️@utfinance◽️

پیش‌بینی پنج سال آینده؛
ابتدای دهه ۱۳۵۰ تکرار می‌شود؟
یا ابتدای دهه ۱۴۰۰

این روزها شاید مهم‌ترین دغدغه برای ایرانی‌ها همین باشد: پیش‌بینی اقتصاد و سیاست.
همه می‌پرسند:
پنج سال آینده ممکن است چطور باشد؟

پنجاه سال قبل، ایران در اوایل دهه پنجاه شمسی، شاهد یکی از بزرگ‌ترین جهش‌های نفتی تاریخ خود بود. صادرات نفت به حدود ۶ میلیون بشکه در روز رسید و درآمد نفتی در عرض چند سال چند برابر شد. اقتصاد ایران با سرعتی سرسام‌آور رشد کرد؛ نرخ رشد تولید ناخالص داخلی به بالای ۱۰ درصد رسید. اما پشت این ارقام پر زرق‌وبرق، واقعیت دیگری هم وجود داشت: تورم فزاینده، واردات بی‌رویه، وابستگی به نفت، و شکاف‌های اجتماعی که در ادامه بهه بحران‌های سیاسی دامن زد.

حالا پنجاه سال بعد، ایران دوباره بر سر یک نقطه عطف تاریخی ایستاده است؛ جایی که انتخاب‌ها و تغییرات سیاسی، می‌تواند اقتصاد کلان و آینده اجتماعی کشور را به سمت مسیرهای کاملاً متفاوت ببرد.

سناریوی خوش‌بینانه:
تکرار دهه پنجاه (شاید با اصلاحات)

اگر تغییرات بنیادین سیاسی رخ دهد و کشور به مدار عادی بازگردد سرمایه‌گذاری خارجی می‌تواند صادرات نفت ایران را ظرف چند سال به ۵ تا ۶ میلیون بشکه در روز برساند. در این حالت:
- رشد اقتصادی می‌تواند دوباره دو رقمی شود.
- تورم به تدریج فروکش کند، به شرط سیاست‌گذاری پولی و مالی درست.
- درآمد نفتی بالای ۱۵۰ میلیارد دلار در سال، می‌تواند بستر سرمایه‌گذاری در زیرساخت و رفاه عمومی شود.
- فضای اجتماعی و روانی با امید بیشتر و کاهش فشار مهاجرت، بازسازی خواهد شد.
- در عرصه بین‌المللی ایران می‌تواند از انزوا خارج شود و نقش منطقه‌ای فعال‌تری پیدا کند.

سناریوی بدبینانه:
پنج سالی سخت‌تر از گذشته

اما اگر تغییرات سیاسی به تأخیر بیفتد و تحریم‌ها تشدید شوند (سناریوی اسنپ‌بک) صادرات نفت شاید در محدوده ۸۰۰ هزار تا یک میلیون بشکه باقی بماند. نتیجه روشن است:

- درآمد نفتی به حدود ۲۰–۲۵ میلیارد دلار محدود خواهد شد.
- تورم ساختاری با نرخ‌های بالای ۳۰–۴۰ درصد تثبیت می‌شود و شاید تا صد درصد افزایش داشته باشد.
- رشد اقتصادی صفر یا منفی خواهد شد.
- شکاف اجتماعی و نارضایتی‌ها تشدید می‌شوند.
- در عرصه بین‌المللی، ایران در انزوای بیشتر و وابستگی به چین و روسیه گرفتار می‌ماند.

پرسش محوری

واقعاً پنج سال آینده برای ما شبیه کدام تصویر خواهد بود؟ تکرار جهش نفتی دهه پنجاه (این بار با امید به اصلاحات اقتصادی و سیاسی) یا تداوم چرخه فرساینده پنج سال گذشته؟

تصویر نمودارها را در اینستاگرامم ملاحظه بفرمایید

✍️ مرتضی کاظمی
🗓 ۳۰ شهریور ۱۴۰۳
https://t.me/mortezakazemii

برای پیش ثبت‌نام می‌توانید در گروه زیر عضو شوید!
https://t.me/+FbYmVKqYerYzYzg0

🖥 معرفی کتاب «تفکر درباب انقلاب فرانسه» اثر فرانسوا فوره

👤 احسان عزیزی
دبیر مجموعه علوم اجتماعی کتابستان برخط

📚برخط‌بوک(کتابستان برخط)⬇️
🆔 @BarkhatBook

◽️@utfinance◽️

🖥 درنگ دو نفره

اندیشه ایرانی - قسمت دوم

👥 گفت‌وگوی اشکان زارع با نصرالله پورجوادی

©️ یوتیوب تأملات

◽️@utfinance◽️

بخش خصوصی واقعی در برابر سرمایه‌داری رفاقتی

از متن: تصور کنید برای خرید خودرویی مراجعه کرده‌اید. فروشنده اما شرایطی را برای پس از فروش خودرو تعیین می‌کند که شما موظف به اجرای آن‌ها هستید و در صورت اهمال مجازات خواهید شد. فروشنده این حق را خواهد داشت که برای میزان استفادۀ شما از خودرو سقف روزانه‌ای تعیین کند. همچنین شما اجازه نخواهید داشت خودرو را به هر کسی که مایل بودید بفروشید. فروشنده باید «اهلیت» خریدار آیندۀ خودروی شما را تأیید کند. البته سند خودرو به نام شما زده می‌شود و شما مالک خودرو شناخته خواهید شد. همین مالک بودن به نوبۀ خود مسئولیت استفاده از خودرو را نیز متوجه شما خواهد کرد. مثلاً اگر فرد دیگری با خودروی شما تصادف کند شما هم باید پاسخگو باشید. اکنون چه کسی با چنین شرایطی حاضر به خرید خودرو، لااقل با قیمت معمول در بازار، می‌شود؟
این قضیه در مورد ابزار تولید بسیار بیشتر صدق می‌کند...

برای خواندن متن به لینک زیر رجوع کنید:

https://B2n.ir/re2005

📄 مقاله

اخلاق، تکامل و بازار آزاد

👤 حسام صحاف

◽️@utfinance◽️

🖥 بزرگ‌ترین افشاگری دربارۀ عملکرد و صدور نظام سرکوب چینی و معنایش برای ایران

👤 مسعود یوسف‌حصیرچین

©️ یوتیوب شرق وحشی

◼️@yusefmasoud
◽️@utfinance◽️

🖥 سوسیالیسم واقعاً کار می‌کنه؟

مناظره‌های داغ چارلی کرک با دانشجویان چپ

🎙 رضا عامری

©️ یوتیوب 1776

◽️@utfinance◽️

🖥 چارلی کرک: گلوبالیسم در پی از بین بردن سرزمین‌هاست

چارلی کرک، سخنران آمریکایی که هفته گذشته در دانشگاه یوتا ترور شد، در یکی از سخنرانی‌های خود درباره نقش سه المان «مردم»، «اصول» و «مکان» در تشکیل مفهوم یک کشور توضیح داده است.

او می‌گوید گلوبالیسم در پی زدودن هر سه عنصرند. آن‌ها دیگر نمی‌خواهند شما در سرزمین خود زندگی کنید.

◽️@utfinance◽️

📄 شاعران تروریست

در تحلیل گفتمان روشنفکری ایران در دهه‌های منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال تاریک‌ترین فصول، به پیوند بخشی از جامعه هنر و ادبیات متعهد با ایده‌ی «مبارزه‌ی مسلحانه» و توجیه خشونت سیاسی بازمی‌گردد. این جریان، که در بستر مبارزه سیاسی با رژیم پهلوی و تحت تأثیر امواج جهانی جنبش‌های چپ‌گرایانه و ضدامپریالیستی سر برآورد، به‌تدریج از نقد صرف ساختارهای قدرت فراتر رفت و به تقدیس کنش رادیکالی رسید که در آن، اسلحه و کلمه درهم آمیختند و خشونت به مثابه‌ی یک ضرورت تاریخی و حتی یک فضیلت انقلابی، تئوریزه و زیبا‌سازی شد.

این رویکرد، بیش از آنکه محصول یک تحلیل استراتژیک دقیق باشد، برآمده از یک رمانتیسیسم تراژیک بود که در آن، «فدایی» یا چریک، به جایگاه یک اسطوره‌ی معصوم و قهرمان رستگاری‌بخش ارتقا می‌یافت.
شاعران و هنرمندان این دوره، به‌ویژه آنان که به سازمان‌های چریکی مارکسیستی-لنینیستی گرایش داشتند، نقش مهمی در ساخت و پرداخت این تصویر ایفا کردند. در آثار آنان، خشونت از ماهیت دهشتناک و ضدانسانی خود تهی می‌شد و در قالب استعاره‌هایی چون «خون دادن برای آبیاری نهال آزادی» یا «سلاح در دست گرفتن به عنوان امتداد قلم»، به یک کنش انقلابی و پالایش‌دهنده تبدیل می‌‌شد.

خسرو گلسرخی، سعید سلطان‌پور، غلامحسین ساعدی، رضا براهنی و احمد شاملو چند نمونه‌ی برجسته از این جریان فکری هستند که دادگاه و دفاعیات برخی از آن‌ها به یک پرفورمنس سیاسی تمام‌عیار برای ترویج ایدئولوژی مبارزه‌ی مسلحانه بدل شد. شعرها و نمایشنامه‌های آنان، صرفاً بیانیه‌ی هنری نبود، بلکه به منزله‌ی کیفرخواستی علیه نظم مستقر و در عین حال، دعوتی آشکار به برهم زدن آن از طریق قهرآمیز بود.

در این جهان‌بینی، مرز میان «ترور» و «عمل انقلابی» به‌کلی محو می‌شد. هرگونه اقدام خشونت‌آمیز علیه نمادهای حاکمیت، فارغ از پیامدهای انسانی آن، به عنوان یک گام ضروری در مسیر تاریخ و تجلی اراده‌ی خلق ستمدیده، مشروعیت می‌یافت. این گفتمان، با خلق یک دوقطبی مطلق میان «خلق» و «ضد خلق»، هر فرد وابسته به سیستم حاکم را از انسانیت خود تهی می‌کرد و او را به یک هدف مشروع برای حذف فیزیکی تقلیل می‌داد. هنرمند در این پارادایم، دیگر یک ناظر یا منتقد بی‌طرف نبود، بلکه یک سرباز ایدئولوژیک بود که وظیفه داشت با سلاح هنر، راه را برای سربازان مسلح هموار سازد و به مرگ در راه آرمان، هاله‌ای از قداست ببخشد. این رویکرد، در نهایت به بن‌بست اخلاقی و سیاسی رسید. تقدیس خشونت چرخه‌ی خشونتی را به راه انداخت که قربانیان اصلی آن، خودِ بسیاری از معتقدان به همین راه بودند. این جریان فکری، در درک این واقعیت بنیادین ناکام ماند که ابزارها و وسایل، سرشت اهداف را تعیین می‌کنند.

◽️@utfinance◽️