📕 به زودی منتشر می‌شود

ایده‌های بنیادین فردریش هایک

👤  دونالد بودرو

✍🏻 ترجمه اشکان زارع

©️ نشر فراهم

https://t.me/iranpazhohi

◽️@utfinance◽️

🎧 پادکست

ایده‌ها و پدیده‌ها
3⃣1️⃣ قسمت سیزدهم

🎙 امیررضا عبدلی

«ایده‌ها و پدیده‌ها» پادکستی درباره تاریخ اندیشه‌های اقتصادی است.

در قسمت سیزدهم نگاه کوتاهی به تاریخچه نظام پولی بین‌الملل تا پیش از جنگ جهانی اوّل خواهیم داشت؛ یعنی دورانی که در آن واحد استاندارد ارزش اقتصادی در هر کشوری معادل بود با واحد پولی آن کشور که طبق  قانون برابر با وزن مشخصی از فلزات گرانبهای طلا یا نقره تعریف می‌شد.


1️⃣ قسمت نخست را اینجا گوش دهید

2️⃣ قسمت دوم را اینجا گوش دهید

3️⃣ قسمت سوم را اینجا گوش دهید

4️⃣ قسمت چهارم را اینجا گوش دهید

5️⃣ قسمت پنجم را اینجا گوش دهید

6️⃣ قسمت ششم را اینجا گوش دهید

7️⃣ قسمت هفتم را اینجا گوش دهید

8️⃣ قسمت هشتم را اینجا گوش دهید

9️⃣ قسمت نهم را اینجا گوش دهید

🔟 قسمت دهم را اینجا گوش دهید

1️⃣1️⃣ قسمت یازدهم را اینجا گوش دهید

2⃣1⃣ قسمت دوازدهم را اینجا گوش دهید


◽️@utfinance◽️
◼️@Amirrezaabdolipodcast◼️

🖥 چرا شوک درمانی؟

بعد از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، کشورها با دو انتخاب رو به رو شدند: اصلاحات تدریجی و شوک درمانی.
بر اساس تحقیق بانک جهانی، کشورهایی که اصلاحات تدریجی انجام دادند در دوران گذار (۵ سال اولیه) میانگین تورم سالانه آنها ۱،۹۶۸٪ بود در حالی که این عدد برای کشورهایی که شوک درمانی انجام دادند ۲۳٪ بود. اعداد رشد اقتصادی برای کشورهایی که مسیر گام به گام را انتخاب کردند منفی ۱۳٪ و کشورهایی که اقدام رادیکال را انتخاب کردند ۱.۳٪ بود.

چرا شوک درمانی موفق شد؟

دلیل را باید در منطق اقتصاد سیاسی جست.
زمانی که اصلاحات تدریجی باشد، گروه‌های رانت خواری شکل می‌گیرند که از ادامه اصلاحات جلوگیری می‌کنند، در حالی که با شوک درمانی، می‌توان مسیر شکل گیری گروه‌های منافع خاص را سخت و غیر ممکن کرد.
همانطور که آندرس آسلوند نوشت:
“اگر رانت‌خواران در ابتدا سرکوب نمی‌شدند، معمولاً پیروز می‌شدند.”
این پیروزی به معنای بلاک شدن اصلاحات، توقف آزادسازی و state capture است.


🔗 کانال تلگرام مانی بشرزاد

◽️@utfinance◽️

‌
🎧 واقعهٔ ۲۸ مرداد و پیامدهای فکری و سیاسی آن

🎙 سخنران:
موسی غنی‌نژاد، استاد اقتصاد و پژوهشگر


نشستِ انجمن علمی مطالعات صلح ایران:
صلح و منازعه در روایت ۲۸ مرداد

سه‌شنبه ۲۸ امرداد ۱۴۰۴ خورشیدی
تهران، موزهٔ تصاویر معاصر

◽️@utfinance◽️

📄 هرتا مولر برنده جایزه نوبل ادبیات هشدار می‌دهد: «احساسات ما قوی‌ترین سلاح حماس هستند!»

👤 ترجمه و تنظیم: حسام وثوقی

هرتا مولر برنده جایزه نوبل ادبیات (۲۰۰۹) در نامه‌ای سرگشاده و تکاندهنده حمله تروریستی حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و پیامدهای آن را «انحراف کامل تمدن» توصیف کرد. او در این متن که اواخر ماه مه در «انجمن ۷ اکتبر» در استکهلم قرائت شد، بر شباهت جنایت حماس و جنایات نازی‌ها تأکید بسیار نموده است.

«شیفتگی جنگ در میان ملاها و حماس چنان غالب است که آنها وقتی پای نابودی یهودیان در میان باشد، حتی شکاف مذهبی میان شیعه و سنی را نادیده می‌گیرند. هر چیز دیگری فدای این سودای جنگی می‌شود.»

از هفتم اکتبر تا کنون بارها به کتابی درباره دوران نازی فکر کرده‌ام: «مردان کاملاً عادی» نوشته کریستوفر آر. براونینگ... نام کتاب به این دلیل «مردان کاملاً عادی» است که این گردان پلیس نه از اعضای «اس‌اس» تشکیل شده بود و نه از سربازان «ورماخت» [ارتش آلمان نازی]، بلکه از غیرنظامیانی که به دلیل سن‌شان دیگر به خدمت سربازی نمی‌رفتند. آنها از مشاغل کاملاً عادی آمده بودند و به هیولا تبدیل شدند. تنها در سال ۱۹۶۲ محاکمه‌ای برای این جنایات جنگی برگزار شد. در اسناد دادگاه آمده است که برخی از این مردان «از کل ماجرا لذت فراوان می‌بردند».

◽️@utfinance◽️

🖥 چرا برای گذار به آزادی اقتصادی و بازار آزاد، به جای اصلاحات تدریجی، به شوک درمانی نیاز داریم؟

👤 مانی بشرزاد پاسخ می‌دهد.

◽️@utfinance◽️

◽️ تصویر روز

رسیدهای مالی در نظام مالی قاجاری

◽️@utfinance◽️

📄 مقاله

مگناکارتا؛ یک تجربه بشری که الگو شد

مورخان و پژوهشگران فلسفه سیاسی، «مگنا کارتا» را بنیاد و نطفه اصلی ایده‌های «حاکمیت قانون» و «محدودیت قدرت» می‌دانند. حتی در قرن بیستم، منشور جهانی حقوق بشر و بسیاری از قوانین اساسی جدید از مگناکارتا یا منشور کبیر الهام گرفته‌اند.

«مگناکارتا» یا «منشور کبیر» سندی است که در سال ۱۲۱۵ میلادی در انگلستان صادر شد و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نقاط عطف در تاریخ حقوق عمومی و اندیشه سیاسی جهان شناخته می‌شود. اهمیت این سند نه‌فقط در مفاد مستقیم آن، بلکه در میراث تاریخی و نمادین آن است؛ زیرا نخستین بار اصل محدودیت قدرت شاه و تقدم قانون بر اراده حاکم در یک متن رسمی به رسمیت شناخته شد. بسیاری از اصول بنیادین حقوق اساسی و آزادی‌های مدنی در سنت‌های بعدی، ریشه در مگناکارتا دارند: اصل برابری در برابر قانون، حق دادرسی عادلانه، محدودیت در اخذ مالیات بدون رضایت نمایندگان مردم، و ضرورت پاسخ‌گویی حاکمان.

🔗 متن کامل را اینجا بخوانید

◽️@utfinance◽️

📕 تازه‌های نشر

کتاب جدید انتشارات دنیای‌اقتصاد را پیش‌خرید کنید

سرانجام انسان طراز نوین

👤 نویسنده: سوتلانا الکسیویچ
برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۵

👥 مترجمان: مهشید معیری- موسی غنی‌نژاد

انتشارات دنیای اقتصاد
580 صفحه
قیمت روی جلد: 800 هزار تومان

انتشارات دنیای اقتصاد این کتاب را با 15 درصد تخفیف و ارسال رایگان در تهران و شهرستان‌ها در اختیار مخاطبان قرار می‌دهد.

اگر تمایل به پیش خرید این کتاب دارید، مبلغ 680 هزار تومان به شماره حساب 5054167000245812 بانک‌ گردشگری به نام دنیای اقتصاد تابان واریز و فیش آن را برای شماره 09031239791 واتس‌اپ یا تلگرام کنید.
ما کتاب‌ را پس از چاپ دست شما می‌رسانیم.

اگر سوال یا ابهامی دارید، با شماره تلفن 02152189186 تماس بگیرید تا همکاران ما پاسخگوی شما باشند.
@eco_philo_book


◽️@utfinance◽️

📄 حاصل دسترنج رعیت در طهران که پایتخت است جمع می‌شود و آنگاه صرف چه اموری می‌شود؟

در یک شب قصر قجر را به یک رقاص مطرب می‌بخشند یا چهارده کرور انعام یک نفر سید می‌دهند و یا خرج سفر فرنگی شاه می‌شود یا به پای خانم‌هایی می‌ریزند که قرار است فلان جای شاه را لیس بزنند!

این است که بارها گفته‌ام و بار دیگر می‌گویم که که کسی‌که خانه‌های رعیت را خراب کرده است، محال است راضی شود که بنای تجدد برپا شود، کسی که در سالی به صد هزار تومان قانع نبود در صورت برقراری مشروطه و اجرای عدالت چگونه به سالی هزارتومان قانع می‌شود؟

شاهزاده‌ای که در یک شب ده هزار تومان خرج اسافل اعضایش (آلت تناسلی‌اش) می‌کند چگونه راضی خواهد شد که عدالتخانه‌ای برپا گردد و در آنجا در مقابل یک بیچاره‌ی مظلوم جواب پس بدهد؟! 

اشراف و اغنیای پایتخت هیچ وقت راضی به عدالت مشروطیت نخواهند شد. فلان آقازاده‌ی زنازاده محال است راضی به عدالت بشود، پسر فلان وزیر ممکن نیست معارف ایران را تکمیل نماید. کسی که سال‌ها خون رعیت را خورده و اعصاب و عروقش با آن خون پرورش یافته محال است راضی به عدالت و تجدد‌خواهی بشود.

آن حرامزاده‌ای که مثل درندگان در زمان استبداد در فارس و کرمان آدم کشته محال است راضی شود که این بنای عدالت برپا گردد. این ظالمان بدانند ده سال دیگر ملت ایران، جسد خائن را از زیر خاک بیرون کشیده و آتش خواهند زد و بدانند از اولاد و نوادگان آن‌ها انتقام خواهند کشید و بدانند که نام آن‌ها موجب ننگ خواهد بود و بترسند که اعمالشان را تاریخ ظاهر خواهد ساخت. باری در این زمان بگذار تا وقت دگر.

بخشی از کتاب «تاریخ بیداری ایرانیان» نوشته: ناظم‌الاسلام کرمانی (به اهتمام علی‌اکبر سعیدی سیرجانی)

📌 منبع:
https://x.com/phiilosophus/status/1959431497087402360?t=HRLbgxYlbF7IvCae0T-wqA&s=19


◽️@utfinance◽️

📄 یادداشت

هزار نقاب اصلاح‌طلبان

👤 آزاد عندلیبی

نقد شاهنامه؟ هرچه بیشتر بهتر. تفسیر شاهنامه؟ هرچه بیشتر بهتر. هجو شاهنامه؟ بفرمایید. شوخی با شاهنامه، نفی شاهنامه، اصلاً هر کاری علیه شاهنامه یا هر متن یا نماد دیگری می‌کنید حق شماست. کسی هم نمی‌تواند این حق را از شما بگیرد. شما آزادید که هرچیزی را نقد و نفی و هجو کنید. با هرکسی هم می‌توانید این کارها را بکنید، مادام‌که حقوقش را نقض نکنید؛ و متقابلاً دیگران آزادند (آزادند؟) نسبت به شما و اعتقادات و علایقتان همین کارها را ولو کوبنده‌تر بکنند. آزادی تابع وضعیت حساس کنونی و شرایط اضطراری نیست. استثنابردار هم نیست.

مشکل کجاست؟ اینجاست که نقد و نفی و توهین و دهن‌کجی دیگر نه صرفاً یک «کنش شخصی» که جزئی از یک پروژهٔ کلان باشد. اینجاست که دلقک‌های تحت‌قرارداد یک حکومت یا دولت یا جناح خاص پروژه بگیرند تا سازمان‌یافته به متنی یا شخصی یا گفتمانی حمله کنند. این دیگر نه «استفاده از حقوق فردی» که «اجرای پروژهٔ حکومتی»ست. پروژه‌های دیگر کم نیستند. آخرینش همین عکس‌های گوگولی خوش‌آب‌ورنگ خاتمی‌پسند از دختران بی‌حجاب و باحجاب شاداب در میزانسن‌های «یهویی» در تهران. در این‌طور موارد ما صرفاً با افرادی روبه‌رو نیستیم که دارند زندگی‌شان را می‌کنند و از حقوقشان استفاده می‌کنند. با پروژه‌بگیرها و پیمانکارهایی مواجهیم که بفرموده می‌کوشند گفتمان مسلط جامعه را که خطری جدی برای کارفرماهاست هدف بگیرند و مستقیم و غیرمستقیم، آشکار و پنهان، به عقل سلیم شهروندان سوءقصد کنند.

از یاد نبریم که همهٔ این پروژه‌ها در زمانی انجام می‌شود که مخالفان کارفرماها حق ندارند نظراتشان را دست‌کم در بعضی موضوعات حیاتی مطرح کنند. حق ندارند بعضی چیزها و بعضی اشخاص را نقد کنند. هزینهٔ نقدشان چنان سنگین به نظر می‌رسد که از ارائه‌اش صرف‌نظر می‌کنند. متهم ردیف اول تا دهم چه کسی است؟ نیرویی که نوعی حکومت‌نظامی اعلام‌نشده در عرصهٔ عمومی و فضای مجازی به راه انداخته است. همین نیروست که با یک دست دهان مخالفان را می‌بندد و با دست دیگرش به اینها پروژه می‌دهد تا اجرا کنند.

تا وقتی که بخشی از ملت (اینجا اکثریت) آزاد نیستند که حرفشان را بزنند، دفاع از آزادی کارفرماها و پیمانکارها بی‌معنی‌ست یا به زیان آزادی ملت تمام می‌شود. اصلاً دولت چرا باید آزاد باشد که علیه ملت پروژه تعریف کند؟ وقتی «همهٔ شهروندان» نمی‌توانند آزادانه «همه‌چیز» را نقد کند و از حقوقشان استفاده کنند، دعوت آنها به خویشتن‌داری و سکوت در برابر پروژه‌ها، نه دفاع از آزادی که یک‌جور رشوهٔ خواسته یا ناخواسته به کافرماهاست. دست‌شان بازتر می‌شود تا بتوانند پروژه‌هایشان را راحت‌تر پیش ببرند.

و ضمناً نباید جای شاکی و متهم را عوض کرد. شاکی شهروندان بی‌شماری هستند که از بدیهی‌ترین حقوقشان محروم شده‌اند. شهروندانی که دست‌کم در این صد سال اخیر نمی‌توان حتا یک مورد یافت که در دفاع از شاهنامه یا هر مظهر ملی دیگری خراشی بر کسی انداخته باشند. اگر نتوانند دو کلام حرف هم بزنند یا گیرم پرخاش هم بکنند چه کنند؟ در مقابل، کسانی ایستاده‌اند که تاریخچه‌ای از ترور و ارعاب و سرکوبی و خفقان ساخته‌اند و همچنان ادامه می‌دهند. اگر با آنها در نمی‌افتید دست‌کم دفاع بی‌مورد هم نکنید.

در قضیهٔ این خانم و همکارهایش به‌وضوح با پروژه‌ای طرفیم که کاملاً هم‌جهت با ارادهٔ دست‌کم بخش‌هایی از دولت و حاکمیت است؛ دولتی که از رأس تا برخی از مهم‌ترین اضلاعش به زبان بی‌زبانی نمادها و نشانه‌های ملیت ایرانی را هدف گرفته‌اند و می‌کوشند علائق قبیله‌ای و بدوی‌شان را نرم‌نرمک جایگزین کنند. و این «دیجیتال‌کارها» در کنار سلبریتی‌های باقیمانده آخرین ذخایر روزنه‌گشایان شده‌اند بلکه بتوانند کسادی بقالی ایشان را چاره کنند. امروز از روزنامه‌نگار و نویسندهٔ اجاره‌ای قیمتی‌تر و کارراه‌اندازترند. در لولای طبقهٔ متوسط و دولتی ایستاده‌اند که در تأمین نیازهای اولیهٔ ملت هم وامانده است.

در آخر یادآوری کنم که اینها، این کارفرماها، از تبار همان کسانی‌اند که دست‌کم یک قرن است که کمر به تحقیر و محو و حذف هر آن چیزی بسته‌اند که این ملت را ملت و این کشور را کشور کرده است. شاهنامهٔ فردوسی یکی از مهم‌ترین ستون‌هایی‌ست که از انگزه‌انگزه و عر و تیز اینها گزندی ندیده است. حساسیت و عصبانیت عمدهٔ شهروندانی که من دیده‌ام نه از سر چهارتا لیچار و چشم و ابرو آمدن و توهین مشتی بی‌مایهٔ نکره به فردوسی که پردهٔ جدید از نمایشی‌ست که سال‌هاست با آن آشنایند. فرقش با گذشته این است که فعلاً صفحه‌ای دارند و می‌توانند صدایشان را بلند کنند. کلید قطع و وصل همین هم دست کارفرماهاست.


◽️@utfinance◽️

📄 مقاله

چرا تعرفه‌ها ابزار بدی برای تامین مالی دولت هستند؟

👤 برایان آلبرشت، اقتصاددان

✍🏻 ترجمه مهران خسروزاده

◽️@utfinance◽️

📄 دیکتاتوری لود‌ه‌ها

👤 امیررضا عبدلی

فکر نمی‌کنم چیزی بیشتر از مسخره کردن جدّیات عصبانیم کند. شدیدترین خشم‌ها را در لحظاتی تجربه کرده‌ام که کسی اموری از جنس حقیقت یا مسئولیت را انکار کرده یا به مسخره گرفته است. در واقع لحظه‌های زیادی در زندگی‌ام بوده که از شدّت این خشم احساس خفگی کرده‌ام. بعضی از آن لحظه‌ها را خوب به خاطر دارم. مثلاً وقت‌هایی که احمدی‌نژاد به مخالفانش پوزخند می‌زد، یا روزی که حمید نوری دادگاهش را به مسخره‌بازی تبدیل کرد، یا روزی که عراقچی اطّلاعات لو رفته تورقوزآباد را دست انداخت، یا روزی که رحمانی فضلی مطایبه فرمود و گفت: فقط به سر نزدیم به پا هم زدیم.

بیشتر که فکر می‌کنم می‌بینم شاید عصبانیت و افسردگی و نومیدی همیشگی‌ام مال همین است که از هر وقت به یادم می‌آید، دارم وسط لوده‌هایی زندگی می‌کنم که هیچ‌چیز برایشان جدّی نیست؛ نه قانون، نه اخلاقیات، نه بدیهیات عقلی و واقعیات علمی، نه اظهارات و آمارهای رسمی، و نه هیچ چیز دیگر.

به نظر می‌آید دلشان فقط به همین خوش است که منافع نامشروعشان تأمین ‌شود، ارزش‌های غیرقابل دفاعشان به زور به کرسی بنشیند، و از هرگونه قضاوت و پاسخگویی مصون باشند. به ماشین ظلمی که این جایگاه غصبی را برایشان تضمین می‌کند می‌گویند «نظام». حفظ «نظام» برایشان اوجب واجبات است، و اگر چیزی را جزء پیچ و مهره‌های این ماشین مقدّس تشخیص ندهند، ذرّه‌ای حرمت برایش قائل نیستند.

لوده‌ها گهگاه دروغ نمی‌گویند، آن‌ها اصولاً از دروغ ساخته شده‌اند و از دروغ تغذیه می‌کنند. لوده‌ها به حقیقت جوری نگاه می‌کنند که من و شما به سیانور نگاه می‌کنیم. و نفس وجود یک «نظام» متشکل از این لوده‌ها پوزخند کریهی است به اساسی‌ترین حقوق و حقایقی که پشتوانه زندگی و خوشبختی انسانند.

این‌ها را گفتم تا بگویم برای کسی که موهایش در این خفقان لودگی سفید شده‌اند، اهمیتی ندارد که فلان شغال ماه بلند را دشنام گفت. شوخی زشت فلان کمدین با شاهنامه ناراحتم نمی‌کند. برعکس، از واکنش‌های شدید و عجیب آدم‌های دور و نزدیک به این ماجرا تعجّب می‌کنم.

تا چندی پیش تصوّرم این بود که همه ماها (ماها یعنی غیرلوده‌ها) ایرانی را می‌خواهیم که در آن چاپ کردن کاریکاتور شخص اوّل مملکت روی صفحه اوّل روزنامه هول و هراس نداشته باشد. ایرانی که در آن جُرمی با عنوان «توهین به مقدّسات» تعریف نشده باشد. ایرانی که در آن «مقدّسات» رانت‌ها را توجیه نکنند و به رانتخوارها مصونیت نبخشند. ولی حالا می‌بینم که گویا باید به آزادیخواهی بسیاری از آزادیخواهان شک داشت. گویا خیلی‌ها از نفس سانسور بدشان نمی‌آید، بلکه مشکلشان فقط این است که چرا قدرت سانسور در دست من و دوستان من نیست!

آزادی بیان، آرزوی دیرینه‌ای که امیدوارم به گورش نبرم، فقط زمانی جدّی است که آزادی دشنام و توهین را هم در بر بگیرد، و در غیر این صورت فقط یک مسخره‌بازی است برای بزک کردن اقتدارهای نقدناپذیر. من دیوانه حرمت «اصل آزادی بیان» را از حرمت هر شخص یا کتاب یا عقیده‌ای واجب‌تر می‌دانم. عاقلان دانند.

◽️@utfinance◽️

📄 مقاله

اختلال در قیمت‌های نسبی

👤 حسین جلیلی / دانشجوی دکترای اقتصاد و مدرس دانشگاه سایمون فریزر

در شرایطی که اقتصاد ایران برای چند دهه با تورم بالا، نوسانات تولید و بحران‌های پی‌در‌پی در منابع انرژی و آب دست‌و‌پنجه نرم می‌کند، یکی از عوامل کمتر دیده‌شده، اما تاثیرگذار در این وضعیت، «برهم‌خوردن قیمت‌های نسبی» است. ثبات طولانی‌مدت قیمت حامل‌های انرژی در کنار رشد فزاینده سایر قیمت‌ها، منجر به تحریف سیگنال‌های قیمتی و بروز ناکارآمدی در تخصیص منابع شده است؛ موضوعی که امروزه خود را در قالب بحران‌هایی نظیر کم‌آبی، خاموشی برق، ناتوانی تولید و وابستگی شدید بنگاه‌ها به تسهیلات بانکی نشان می‌دهد.

◽️@utfinance◽️

🖥 نقطه مقابل دیکتاتوری چیست؟ دموکراسی یا آزادی؟

👤 امین فهیما
👤 مصطفی صادق
👤 محمدمهدی کهربی
و 👤 اویس ارشادیان

◽️@utfinance◽️

📄 یادداشت

فردوسی اولین و آخرین تیر ترکش ماست!
نوشتاری درباره فردوسی، حکیم ایرانی

👤 اشکان زارع
https://t.me/iranpazhohi

◽️@utfinance◽️

🖥 بهرام بیضایی: شاهنامه را بخوانید

[#شاهنامه] نشان می‌دهد چطور هر بار یک کسانی می‌آیند، یک وعده‌ای می‌دهند برای بهبود جهان، عدالت و...
و کم‌کم این قدرت فاسد می‌شود و تبدیل به چه گندی می‌شود.
و این تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار می‌شود... و تا الان، اکنون و تا امروز هم تکرار شده و دارد می‌شود به هر اسمی، به اسم پادشاهی، به اسم جمهوریت، به اسم دین، هر دینی، هر شکلی از دین اینجا فاسد شده و نابود شده.
می‌شود خواند و می‌شود دید آن را.

◽️@utfinance◽️

#بهرام_بیضایی

🖥 ویدیو

بهرام بیضایی در کنفرانسی درباره شاهرخ مِسکوب در دانشگاه استنفورد از #شاهنامه و جفاهایی که در حق #فردوسی از سوی روشنفکران ایدئولوژی زده و شوروی زده رفته است، سخن می‌گوید.

از چپ زدگی و سردرگمی جریانی که «پهلوی ستیزی» را با شاهنامه ستیزی برابر گرفته و بدون شناخت و فهم تاریخی به فردوسی حمله‌ور می‌شد.

از روشنفکران و شاعرانی چون ملک الشعرای بهار، مهرداد بهار، اخوان ثالث، شاهرخ مسکوب و عبدالحسین نوشین و شناخت جایگاه شاهنامه نزد ایشان و در سوی دیگر از ابراهیم گلستان، احمد شاملو و محمود به‌آذین که در دو طیف متفاوت همچون وظیفه‌ای ایدئولوژیک و حزبی به شاهنامه حمله‌ور می‌شدند، تحلیلی شنیدنی ارائه می‌دهد.


◽️@utfinance◽️

🖥 جفای روشنفکران چپ به ایران

بهرام بیضایی در این ویدیو از ستم و جفای روشنفکری چپ به‌ویژه ابراهیم گلستان و احمد شاملو بر ایران و فردوسی و شاهنامه می گوید.

◽️@utfinance◽️

📕 منتشر شد

راهنمای مختصر محافظه‌کاری

👤 راسل کرک

✍🏻 ترجمه اشکان زارع

©️ نشر فراهم

سیاست را فراموش کنید.
راسل کرک محافظه‌کاری را از بند ایدئولوژی‌های خشک رها می‌کند و آن را چون یک «بینش» معرفی می‌کند: شیوه‌ای از نگریستن به جهان که ریشه در عشق به خانه، اجتماع و میراث معنوی ما دارد. این کتاب دعوتی است برای کشف اصولی پایدار در عصری بی‌قرار.

https://t.me/iranpazhohi



◽️@utfinance◽️

سال‌هاست که حزب کمونیست چین در تلاش است مدل و الگوی چینی را به جهان بفروشد و بگوید مدل کارآمد دیگری وجود دارد. این رویکرد در ایران هم طرفداران زیادی دارد و تبلیغ می‌شود. به بهانۀ صحبت‌های دکتر محمد فاضلی دربارۀ مدل چینی و کارآمدی‌اش، تصمیم گرفتم با استناد به چند کتاب این روایت را بررسی کنم و نتیجه‌اش را با شما به اشتراک بگذارم. ویدیو بررسی این ادعا و مخالفتم با آن را در یوتوب شرق وحشی ببینید:

https://youtu.be/deKMe1qwF9g

شرق وحشی
تلگرام | یوتوب