Finance & Economics

📄 یادداشت

ایده هترودوکس برای کاهش بیکاری

👤 شاهین کارخانه

همواره افزایش بیکاری نشان دهنده بدتر شدن وضعیت اقتصادی یک کشور است. برای بنگاه‌های اقتصادی، بیکاری در نهایت همیشه یک سوال از رابطه بین هزینه‌های نیروی کار و بهره وری نیروی کار است. در مورد بیکاری یا باید بهره وری را با دستمزدها و یا دستمزدها را با بهره وری مطابقت داد. فرمول دستمزد در برخی کشورها اینگونه است که می‌توان دستمزد واقعی را به همان میزان افزایش بهره وری افزایش داد، که این فرمول مخالفان و موافقان بسیاری دارد.

هر شرکت تا زمانی که بهره‌وری کارگر بیشتر از هزینه‌ی آن باشد، کارگران بیشتری استخدام می‌کند. اگر ارزشی که یک کارمند ایجاد می کند کمتر از هزینه شرکت باشد، شرکت متحمل زیان مربوطه می‌شود. و از آنجایی که هیچ شرکتی نمی‌تواند در درازمدت از عهده این کار برآید، یا کار منطقی می‌شود یا کارگر حذف می‌شود.

باید در نظر داشت که در بسیاری از کشورها درآمد کارکنان در زمانی که نرخ بیکاری بالا است بیشتر است. با این حال، تمام مطالعات تجربی به این نتیجه رسیده‌اند که اشتغال کامل سودمندتر است. بیکاری -علاوه بر رنج افراد بیکار- یک وضعیت بد اجتماعی است. این بد بودن تقریباً در همه دموکراسی‌های رفاهی غربی به یک امر عادی تبدیل شده است.

اقتصاددانان «جریان اصلی» همواره به دنبال راه‌های عملی برای دستیابی به اشتغال کامل پایدار بوده‌اند. اما مدل دستمزد اتحادیه‌ای تقاضامحور یک طرفه اقتصاددانان «جریان اصلی» شکست خورده است. مدلی که در نهایت بیکاری را افزایش داده است. علاوه بر این، این مدل بدهی ملی را به ارتفاعات نجومی رسانده است.

گروهی دیگر از اقتصاددانان که به طور اصولی معتقدند بازار کار نیز مبتنی بر عرضه و تقاضا باشد، دیدگاه متفاوتی دارند: آنها به این ایده باور دارند که دستمزدها تا حدی به سود وابسته باشد.

به عنوان مثال، یک شرکت دارای ارزش افزوده 1200 است که 1000 واحد آن به دستمزد و 200 واحد مربوط به سود است. با 100 کارمند، میانگین آماری هرکس 10 است، اکنون شرکت با کارکنان خود قراردادی منعقد می‌کند که بر اساس آن، دستمزد ثابت 20 درصد کاهش می‌یابد و کارمندان نیمی از سود را به عنوان غرامت دریافت می‌کنند. با ارزش افزوده 1200، کل دستمزدها به 800 کاهش می‌یابد و سود به 400 افزایش می‌یابد. از آنجایی که کارکنان نیمی از سود را دریافت می‌کنند، کل درآمد آنها 1000 باقی می‌ماند و سهم صاحبان شرکت از سود نیز 200 باقی می‌ماند.

تا اینجا چیزی تغییر نکرده است، با این حال، سیاست اشتغال تغییر کرده است. با فرض اینکه سهم آخرین کارمند در ایجاد ارزش به اندازه دستمزد او باشد، یعنی 10، هشت کارمند دیگر فقط ارزش‌های اضافی 9 را ایجاد می‌کنند. با دستمزد ثابت 10، آنها نمی‌توانند در دراز مدت استخدام شوند. با دستمزد 8 به علاوه اشتراک سود، استخدام برای شرکت سودآور می‌شود: هر کارمند اضافی سود را یک واحد افزایش می‌دهد. حتی اگر صاحبان شرکت فقط نیمی از این را دریافت کنند، استخدام اضافی ارزش آن را دارد، بنابراین نتیجه این سیاست «استخدام» است.

عکس آن نیز صادق است: اگر کسب و کار شرکت بدتر شود، به این معنی است که ارزش افزوده به ازای هر کارمند کاهش می‌یابد. با یک دستمزد ثابت، شرکت تمام کارمندانی را که کمتر از 10 واحد در نتیجه مشارکت دارند اخراج می‌کند. از سوی دیگر، در مدل تقسیم سود، اگر کارمندی 8 واحد در ایجاد ارزش مشارکت داشته باشد، همچنان سودآور است. به عبارت دقیق، این به این معنی است: در مدل دستمزد ثابت، شرکت با کاهش تولید، با تقاضای کمتر سازگار خواهد شد. اما مدل تقسیم سود باعث کاهش قیمت و حفظ اشتغال می‌شود و مشاغل ایمن‌تر می‌شوند. از سوی دیگر، درآمد کارکنان می‌تواند نوسان داشته باشد، البته فقط برای بخشی از دستمزد که وابسته به سود است.

اگر این مدل اجرا شود، تقریباً بر بیکاری غلبه می‌شود و رکود منجر به کاهش قیمت‌ها می‌شود، اما به سختی بیکاری را افزایش می‌دهد.

ادامه در پایین ⬇️

1/2

👍4👎1

1.34K viewsedited 14:59