Finance & Economics

◽️ رشته توئیت

روحش شاد و راهش کم‌رهرو باد؛ (فریبرز رئیس دانا) مسئله را خوب تبیین می‌کرد ولی راه‌حلش همیشه غلط‌ترین بود.
اولا تورم همیشه و همه‌جا پدیده‌ای‌ست پولی؛ فلذا افزایش دستمزد بعنوان یکی از قیمت‌های نسبی تورم‌زا نیست اگر دستوری نباشد.
حتی اگر دستوری باشد، در اشتغال کامل، باز هم تورم‌زا نیست اما ...

پیامدهایی دارد نظیر حرکت به درون مرز امکانات تولید که یعنی کاهش هماهنگی اقتصادی، افزایش بیکاری، کاهش تولید و افزایش قیمت نسبی برخی کالاها (که شاید به آن بگویید تورم ولی بهتر است بین این پدیده و تورم تفاوت قائل شوید) که همگی به زیان آحاد جامعه از جمله کارگران است.
ثانیا در اقتصادی که انباره‌ای از بیکاران دارد و بخشی از مازاد عرضه‌ی پول اثرات قیمتی خود را بر جای نگذاشته، این کار باعث می‌شود اثرات قیمتی آن تخلیه شود و گفته آید تورم‌زا بود.
ثالثا این عزیزان به مالکیت خصوصی باور ندارند. اما چرا. آبای این جماعت اقتصاددانان کلاسیک بودند.
آن‌ها همه‌ی سناریوها را بررسی کردند. القصه که ابداً راه ندارد در این جنگ تصاحب منابع، کارگران بتوانند بر کارفرمایان فائق آیند مگر دو سناریو:
۱) مصادره‌ی سرمایه و الغای مالکیت خصوصی بمنظور برقراری تساوی و عدالت!
۲) بردن کارفرمایان زیر شمشیر داموکلس رقابت.
امثال دکتر رئیس دانا از راه دوم فهمی نداشتند نظیر همه‌ی بقیه‌ی چپ‌های همه‌ی تاریخ. فلذا به راه اول رفتند و آزمودند و شکست خوردند. اما آن‌ها نظید اجداد و آبای خود همه‌ی سناریوها را تحلیل نکرده بودند. فی الواقع چیزی شنیده‌اند ولی تا ته گوش نکرده‌اند. فلذا در اینجا پیشنهادی داده‌اند که شکست می‌خورد و مجبورند دوباره به راه مصادره و الخ برگردند و این تاسف‌بارست زیرا آزموده را آزمودن خطاست.
در هر حال، ممکن نیست که وضع کارگران با رعایت تعادل ریکاردویی بهتر شود مگر اینکه عامدانه چشم به واقعیت ببندیم.
فرضا بتوان دستمزد را از محل سود افزایش دهد؛ یعنی نوعی بازتوزیعِ مالیات‌گونه.
از آن‌جا که کارفرما قدرت تصرف در سرمایه و کسب و کارش را داراست و به سودش نگاه می‌کند، می‌رود سراغ جایگزینی نیروی‌کار با سرمایه، یا مهندسی تابع تقاضا، یا تغییر مقدار تولید، یا تغییر کسب و کار و... تا بتواند به سود قبلی یا حتی بالاتر برگردد.
همه‌ی این‌ها یعنی نیاز به تجویزهای بیشتر از سوی رهروان مارکسِ کبیر. و بعله، پیش به سوی اقتصاد بسته و مدار سرخ.
هر قدر به کارفرما بیشتر سخت بگیرند، فرار سرمایه تشدید می‌شود و تبعات بدتری برای اقتصاد دارد؛ به جهنم خوش آمدید.
چاره چیست؟ بدون تردید مصادره.
این قماش می‌توانند چرخ را دوباره اختراع نکنند و از نیاکان فکری‌شان پند بگیرند. ولی احساساتی‌اند و ناقص العقل. نمی‌فهمند اشاره‌ی درست به یک مشکل، شرط لازم و کافی برای تدارک ابزار مناسب حل آن نیست. دچار خطای فکری‌اند.
چند صباحی کیفور و نعشه می‌شوند از نبوغ‌شان؛ حیف که دوام ندارد و به خمار نمی‌ارزد.

◽️@utfinance◽️

👍13👌1

2.35K viewsedited 08:01