کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
قمر آریان
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۳ فروردین ۱۳۹۷
۶ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۹۱، بانو دکتر قمر آریان ـ ادیب و پژوهشگر ـ درگذشت.
قمر آریان در سال ۱۳۰۱ در شهر مشهد متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش به پایان رسانید. دو سه سالی در دانشسرای مقدماتی دختران مشهد به تدریس پرداخت، سپس برای ادامهی تحصیل به تهران آمد. در سال ۱۳۲۷ از دانشکدهی ادبیات دانشگاه تهران دانشنامهی لیسانس گرفت. در سال ۱۳۳۲ با یکی از همشاگردیهایش ـ عبدالحسین زرینکوب؛ استاد سالهای بعد زبان و ادبیات فارسی همین دانشکده ـ ازدواج کرد. سپس به دورهی دکتری ادبیات وارد شد. در تمام این دوران، از محضر استادان نامداری چون بدیعالزمان فروزانفر، احمد بهمنیار، علیاصغر حکمت، جلال همایی، دکتر محمد معین، دکتر ذبیحاللـه صفا، دکتر حسین خطیبی و در زبانهای باستانی از محضر استادان؛ پورداود، مقدم و دکتر صادقکیا بهرهمند شد و رسالهی دکتری خود را با عنوان «مسیحیت و تأثیر آن در ادب فارسی» در سال ۱۳۳۷ با درجهی بسیار خوب گذراند.
مقالات، اشعار و ترجمههای دکتر قمر آریان در مجلات ادبی تهران از جمله «یغما»، «سخن»، «مهرگان»، «مروارید» و «راهنمای کتاب» منتشر شده است. یک دورهی یکساله «راهنمای کتاب» به سردبیری وی نیز منتشر گردید.
استاد دکتر قمر آریان ـ ادیب و پژوهشگر ـ در ۲۳ فروردین ۱۳۹۱ در ۹۰ سالگی در تهران شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۶ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۹۱، بانو دکتر قمر آریان ـ ادیب و پژوهشگر ـ درگذشت.
قمر آریان در سال ۱۳۰۱ در شهر مشهد متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش به پایان رسانید. دو سه سالی در دانشسرای مقدماتی دختران مشهد به تدریس پرداخت، سپس برای ادامهی تحصیل به تهران آمد. در سال ۱۳۲۷ از دانشکدهی ادبیات دانشگاه تهران دانشنامهی لیسانس گرفت. در سال ۱۳۳۲ با یکی از همشاگردیهایش ـ عبدالحسین زرینکوب؛ استاد سالهای بعد زبان و ادبیات فارسی همین دانشکده ـ ازدواج کرد. سپس به دورهی دکتری ادبیات وارد شد. در تمام این دوران، از محضر استادان نامداری چون بدیعالزمان فروزانفر، احمد بهمنیار، علیاصغر حکمت، جلال همایی، دکتر محمد معین، دکتر ذبیحاللـه صفا، دکتر حسین خطیبی و در زبانهای باستانی از محضر استادان؛ پورداود، مقدم و دکتر صادقکیا بهرهمند شد و رسالهی دکتری خود را با عنوان «مسیحیت و تأثیر آن در ادب فارسی» در سال ۱۳۳۷ با درجهی بسیار خوب گذراند.
مقالات، اشعار و ترجمههای دکتر قمر آریان در مجلات ادبی تهران از جمله «یغما»، «سخن»، «مهرگان»، «مروارید» و «راهنمای کتاب» منتشر شده است. یک دورهی یکساله «راهنمای کتاب» به سردبیری وی نیز منتشر گردید.
استاد دکتر قمر آریان ـ ادیب و پژوهشگر ـ در ۲۳ فروردین ۱۳۹۱ در ۹۰ سالگی در تهران شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
سید محمد فرزان بیرجندی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۴ فروردین ۱۳۹۷
۴۸ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۹، علامه سید محمد فرزان ـ ادیب ـ درگذشت.
استاد سید محمد فرزان بیرجندی در سال ۱۲۷۳ در بیرجند در استان خراسان به دنیا آمد. او در طی فراگیری کتب صرفی و نحوی، به مطالعهی کتابهای ادبیات عرب دورهی جاهلیت نیز پرداخت. چند سال هم در مدارس و دانشکدههای الهیات و ادبیات دانشگاه تهران تدریس کرد. استاد فرزان بیرجندی افزون بر اطلاعات وسیع در ادبیات عرب، زبان فرانسه را به خوبی میدانست. او دربارهی «کلیله و دمنه»، «مرزباننامه» و نیز «قرآن کریم»، کتابهایی به نگارش درآورده است. استاد سید محمد فرزان بیرجندی در ۲۴ فروردین ۱۳۴۹ در ۷۶ سالگی در تهران درگذشت و در بقعهی ابوالفتوح رازی در ری به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۴۸ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۹، علامه سید محمد فرزان ـ ادیب ـ درگذشت.
استاد سید محمد فرزان بیرجندی در سال ۱۲۷۳ در بیرجند در استان خراسان به دنیا آمد. او در طی فراگیری کتب صرفی و نحوی، به مطالعهی کتابهای ادبیات عرب دورهی جاهلیت نیز پرداخت. چند سال هم در مدارس و دانشکدههای الهیات و ادبیات دانشگاه تهران تدریس کرد. استاد فرزان بیرجندی افزون بر اطلاعات وسیع در ادبیات عرب، زبان فرانسه را به خوبی میدانست. او دربارهی «کلیله و دمنه»، «مرزباننامه» و نیز «قرآن کریم»، کتابهایی به نگارش درآورده است. استاد سید محمد فرزان بیرجندی در ۲۴ فروردین ۱۳۴۹ در ۷۶ سالگی در تهران درگذشت و در بقعهی ابوالفتوح رازی در ری به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
Photo
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۴ فروردین ۱۳۹۷
۷۵۸ سال پیش در چنین روزی در سال ۶۸۱ هجری، ابن خلّکان ـ مورّخ مشهور مسلمان ـ درگذشت.
ابوالعباس شمسالدین احمد بن ابراهیم بن ابی بکر بن خَلِّکان، معروف به «ابن خَلِّکان»، در سال ۶۰۸ هجری، در شهر اربیل، در خاندانی از تبار برمکیان که از علما و فقها بودند، به دنیا آمد. پس از تحصیل مقدمات در زادگاه خود، راهی شام و مصر گردید و به تعلیم و تعلّم و تألیف پرداخت.
کتاب معروف ابن خلّکان به نام «وَفَیاتُ الاَعیان و اَنباءُ اَبناءِ الزَّمان»، یکی از بزرگترین و سودمندترین کتابهای موضوع رجال است که ۱۸ سال به نوشتن آن مشغول بوده است. این کتاب که به «تاریخ ابن خلّکان» معروف است، شرح حال حدود ۸۵۰ نفر از مشاهیر علمای اسلامی در علوم مختلف را بیان کرده است.
ابن خلّکان در ۲۶ رجب ۶۸۱ هجری، در ۷۳ سالگی در دمشق وفات یافت و پیکرش را در دامنهی کوه «قاسیون» به خاک سپردند. کوه قاسیون در شمال شهر دمشق است و دامنهی آن که به «صالحیه» مشهور است، مدفن بسیاری از دانشمندان از جمله «محییالدین بن عربی» است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۷۵۸ سال پیش در چنین روزی در سال ۶۸۱ هجری، ابن خلّکان ـ مورّخ مشهور مسلمان ـ درگذشت.
ابوالعباس شمسالدین احمد بن ابراهیم بن ابی بکر بن خَلِّکان، معروف به «ابن خَلِّکان»، در سال ۶۰۸ هجری، در شهر اربیل، در خاندانی از تبار برمکیان که از علما و فقها بودند، به دنیا آمد. پس از تحصیل مقدمات در زادگاه خود، راهی شام و مصر گردید و به تعلیم و تعلّم و تألیف پرداخت.
کتاب معروف ابن خلّکان به نام «وَفَیاتُ الاَعیان و اَنباءُ اَبناءِ الزَّمان»، یکی از بزرگترین و سودمندترین کتابهای موضوع رجال است که ۱۸ سال به نوشتن آن مشغول بوده است. این کتاب که به «تاریخ ابن خلّکان» معروف است، شرح حال حدود ۸۵۰ نفر از مشاهیر علمای اسلامی در علوم مختلف را بیان کرده است.
ابن خلّکان در ۲۶ رجب ۶۸۱ هجری، در ۷۳ سالگی در دمشق وفات یافت و پیکرش را در دامنهی کوه «قاسیون» به خاک سپردند. کوه قاسیون در شمال شهر دمشق است و دامنهی آن که به «صالحیه» مشهور است، مدفن بسیاری از دانشمندان از جمله «محییالدین بن عربی» است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ
بعثت، خاتم پیامبران الهی (ص) مبارک
@UT_Central_Library
بعثت، خاتم پیامبران الهی (ص) مبارک
@UT_Central_Library
عیدانه
قصیده برده بوصیری، مشهورترین اشعار در مدح رسول خدا (ص) است.
صوت این قصیده به همراه مدخل دایرة المعارف بزرگ اسلامی درباره این قصیده خدمت فرهیختگان تقدیم میشود. 👇
@UT_Central_Library
قصیده برده بوصیری، مشهورترین اشعار در مدح رسول خدا (ص) است.
صوت این قصیده به همراه مدخل دایرة المعارف بزرگ اسلامی درباره این قصیده خدمت فرهیختگان تقدیم میشود. 👇
@UT_Central_Library
🌱 استقبال دانشجویان از خدمات تالار مطالعه کتابخانه مرکزی،امروز جمعه 24 فروردین ماه.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
🌱 تالار مطالعه کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران، روزهای جمعه نیز از ساعت 14 الی 22 آماده خدمات رسانی به دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران می باشد.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
آرامگاه عطار نیشابوری
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۵ فروردین ۱۳۹۷
امروز، «روز بزرگداشت عطار نیشابوری» است.
شيخ فريدالدين ابوحامد محمد معروف به عطار نیشابوری، متخلص به «فرید»، شاعر و نویسندهی مشهور ایرانی نیمهی دوم سدهی ششم و ربع اول سدهی هفتم هجری است. او در «كدكن» از توابع نيشابور متولد شد. دربارهی تاریخ تولد و مرگ وی اطلاع دقیقی در دست نیست و روایات مختلفی ذکر شده است. استاد شفیعی کدکنی زندگی او را پر از ابهام، رمز و ایهام میداند و در مقدمهی «مختارنامه» و به نقل از کتاب «شرح احوال عطار» تألیف بدیعالزمان فروزانفر، تولد او را در ۵۴۰ هـجری میداند. پدر عطار ـ ابوبکر ابراهیم ـ پیشهی عطاری داشت. عطار از آنجا که داروسازی را از شیخ مجدالدین بغدادی فرا گرفت و به کار عطاری و درمان بیماران پرداخت، به «عطار» آوازه یافت. او تحصیلات خود را در نیشابور دنبال کرد و علوم زمانش را آموخت. آثار متنوعش گواه بر این است که در دانشها و فنون ادبی، کلام، نجوم، تفسیر آیات و احادیث و فقه و دیگر علوم تبحر داشته و در علم گیاهشناسی و پزشکی استاد بوده است. او ذوقی عرفانی و مسلکی صوفیمنشانه داشت. هرچند در مورد گرایش او به عرفان داستانهای گوناگونی در تذکرهها نقل شده است، ولی عطار در مقدمهی «تذکرهالاولیاء» علت گرایش خود به صوفیان و عارفان و پیروی از ایشان را، علاقهاش از دوران کودکی برمیشمرد و نقش ابوسعید ابوالخیر ـ عارف و شاعر ایرانی ـ و بهرهگیری از دانش وی را در این امر، مهم و مؤثر میداند.
عطار سفرهای متعددی کرد و عاقبت در زادگاهش اقامت گزید. برخی او را «شيخالاولياء» و برخی دیگر «سليمان ثانى» خواندهاند. روزگار پیری عطار همزمان با حملهی خانمانسوز مغول به ایران بود. مشهور است كه عطار در ۶۱۸ هـجری ـ دو سال پس از حملهی مغول ـ در نيشابور به دست مغولان كشته شد، اگرچه تاريخهاى متعددى براى درگذشتش گفتهاند كه محل ترديد است و لیکن حدود ۶۱۶ تا ۶۲۷ هـجری ذکر شده است.
مزار عطار در نيشابور، نزديك مزار خيام است که در سدهی نهم هجری به همت امير عليشير نوايى از فرهنگمردان و سیاستمداران دورهی تیموری تجديد بنا شد. عطار داراى آثار متعددى است و تذكرهنويسان روايات مختلفی دربارهی تعداد آن آوردهاند و از ۴۵ تا ۱۹۰ كتاب را به او نسبت دادهاند که از آن جمله میتوان مثنویهای «اشترنامه»، «بلبلنامه»، «پندنامه»، «جواهرنامه»، «جوهرالذات»، «حیدرنامه»، «خسرونامه»، «سیفصل»، «شرحالقلب»، «گل و هرمز»، «لسانالغیب»، «مظهرالعجائب»، «نزهتالاحباب»، «هیلاجنامه»، «وصلتنامه»، «ولدنامه» و «اخوانالصفا» را نام برد. استاد محمدرضا شفیعی کدکنی ـ عطارشناس معاصر ـ بر این باور است که بسیاری از این آثار از عطار نیستند و آثار مسلم وی عبارتند از: «منطقالطیر»، «اسرارنامه»، «الهینامه»، «مصیبتنامه»، «خسرونامه»، «تذکرهالاولیاء»، «دیوان قصائد و غزلیات» و «رباعیات» (مختارنامه).
دربارهی عطار چند کتاب نوشته شده که معتبرترین آنها، «دریای جان» از هلموت ریتر، «شرح احوال عطار» اثر استاد فروزانفر، «زبور پارسی» از دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی و «دربارهی عطار» اثر دکتر عبدالحسین زرینکوب است.
عطار به واسطهی خلق آثار متعدد، نمادی از فرهنگ والای ایرانی و اسلامی به شمار میرود و از جایگاه ویژهای در تاریخ فرهنگ و ادب ایرانزمین برخوردار است.
۲۵ فروردین ماه در ایران، «روز بزرگداشت عطار» نامیده شده است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
امروز، «روز بزرگداشت عطار نیشابوری» است.
شيخ فريدالدين ابوحامد محمد معروف به عطار نیشابوری، متخلص به «فرید»، شاعر و نویسندهی مشهور ایرانی نیمهی دوم سدهی ششم و ربع اول سدهی هفتم هجری است. او در «كدكن» از توابع نيشابور متولد شد. دربارهی تاریخ تولد و مرگ وی اطلاع دقیقی در دست نیست و روایات مختلفی ذکر شده است. استاد شفیعی کدکنی زندگی او را پر از ابهام، رمز و ایهام میداند و در مقدمهی «مختارنامه» و به نقل از کتاب «شرح احوال عطار» تألیف بدیعالزمان فروزانفر، تولد او را در ۵۴۰ هـجری میداند. پدر عطار ـ ابوبکر ابراهیم ـ پیشهی عطاری داشت. عطار از آنجا که داروسازی را از شیخ مجدالدین بغدادی فرا گرفت و به کار عطاری و درمان بیماران پرداخت، به «عطار» آوازه یافت. او تحصیلات خود را در نیشابور دنبال کرد و علوم زمانش را آموخت. آثار متنوعش گواه بر این است که در دانشها و فنون ادبی، کلام، نجوم، تفسیر آیات و احادیث و فقه و دیگر علوم تبحر داشته و در علم گیاهشناسی و پزشکی استاد بوده است. او ذوقی عرفانی و مسلکی صوفیمنشانه داشت. هرچند در مورد گرایش او به عرفان داستانهای گوناگونی در تذکرهها نقل شده است، ولی عطار در مقدمهی «تذکرهالاولیاء» علت گرایش خود به صوفیان و عارفان و پیروی از ایشان را، علاقهاش از دوران کودکی برمیشمرد و نقش ابوسعید ابوالخیر ـ عارف و شاعر ایرانی ـ و بهرهگیری از دانش وی را در این امر، مهم و مؤثر میداند.
عطار سفرهای متعددی کرد و عاقبت در زادگاهش اقامت گزید. برخی او را «شيخالاولياء» و برخی دیگر «سليمان ثانى» خواندهاند. روزگار پیری عطار همزمان با حملهی خانمانسوز مغول به ایران بود. مشهور است كه عطار در ۶۱۸ هـجری ـ دو سال پس از حملهی مغول ـ در نيشابور به دست مغولان كشته شد، اگرچه تاريخهاى متعددى براى درگذشتش گفتهاند كه محل ترديد است و لیکن حدود ۶۱۶ تا ۶۲۷ هـجری ذکر شده است.
مزار عطار در نيشابور، نزديك مزار خيام است که در سدهی نهم هجری به همت امير عليشير نوايى از فرهنگمردان و سیاستمداران دورهی تیموری تجديد بنا شد. عطار داراى آثار متعددى است و تذكرهنويسان روايات مختلفی دربارهی تعداد آن آوردهاند و از ۴۵ تا ۱۹۰ كتاب را به او نسبت دادهاند که از آن جمله میتوان مثنویهای «اشترنامه»، «بلبلنامه»، «پندنامه»، «جواهرنامه»، «جوهرالذات»، «حیدرنامه»، «خسرونامه»، «سیفصل»، «شرحالقلب»، «گل و هرمز»، «لسانالغیب»، «مظهرالعجائب»، «نزهتالاحباب»، «هیلاجنامه»، «وصلتنامه»، «ولدنامه» و «اخوانالصفا» را نام برد. استاد محمدرضا شفیعی کدکنی ـ عطارشناس معاصر ـ بر این باور است که بسیاری از این آثار از عطار نیستند و آثار مسلم وی عبارتند از: «منطقالطیر»، «اسرارنامه»، «الهینامه»، «مصیبتنامه»، «خسرونامه»، «تذکرهالاولیاء»، «دیوان قصائد و غزلیات» و «رباعیات» (مختارنامه).
دربارهی عطار چند کتاب نوشته شده که معتبرترین آنها، «دریای جان» از هلموت ریتر، «شرح احوال عطار» اثر استاد فروزانفر، «زبور پارسی» از دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی و «دربارهی عطار» اثر دکتر عبدالحسین زرینکوب است.
عطار به واسطهی خلق آثار متعدد، نمادی از فرهنگ والای ایرانی و اسلامی به شمار میرود و از جایگاه ویژهای در تاریخ فرهنگ و ادب ایرانزمین برخوردار است.
۲۵ فروردین ماه در ایران، «روز بزرگداشت عطار» نامیده شده است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
محمدجواد مشکور
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۵ فروردین ۱۳۹۷
۲۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۷۴، استاد دکتر محمدجواد مشکور ـ مورّخ، ادیب و زبانشناس ـ درگذشت. محمدجواد مشکور در سال ۱۲۹۷ در تهران به دنیا آمد. پس از طی دروس مقدماتی، وارد دانشگاه تهران شد و با دانشنامهی لیسانس ادبیات فارسی در سال ۱۳۳۲، به فرانسه رفت. در سال ۱۳۳۵ دورهی دکتری در تاریخ اسلام را در دانشگاه سوربن به پایان رساند و به ایران بازگشت.
دکتر مشکور سپس به تدریس در دانشگاه تبریز و دانشگاه تهران پرداخت. وی در سال ۱۳۵۳ به عنوان رایزن فرهنگی ایران در دمشق، ضمن تدریس دانشگاه این شهر، کرسی زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاههای دمشق و حلب تأسیس کرد. دکتر مشکور با تسلط بر زبانهای عربی، فرانسه، انگلیسی و نیز آشنایی با زبانهای ترکی استانبولی، لاتین و آلمانی، و زبانهای باستانی ایران، کتابهای ارزشمندی در زمینهی مذاهب و فرقهها، ادیان و عرفان، تاریخ و زبانهای ایرانی و سامی تألیف کرده است.
این پژوهشگر پرتلاش، دارای ۴۷ عنوان کتاب و بیش از یکصد مقاله دربارهی تاریخ ایران و اسلام و مباحث ادبی و فرهنگی است. استاد دکتر محمدجواد مشکور ـ مورّخ، ادیب و زبانشناس ـ در ۲۵ فروردین ۱۳۷۴ در ۷۷ سالگی بدرود زندگی گفت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۲۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۷۴، استاد دکتر محمدجواد مشکور ـ مورّخ، ادیب و زبانشناس ـ درگذشت. محمدجواد مشکور در سال ۱۲۹۷ در تهران به دنیا آمد. پس از طی دروس مقدماتی، وارد دانشگاه تهران شد و با دانشنامهی لیسانس ادبیات فارسی در سال ۱۳۳۲، به فرانسه رفت. در سال ۱۳۳۵ دورهی دکتری در تاریخ اسلام را در دانشگاه سوربن به پایان رساند و به ایران بازگشت.
دکتر مشکور سپس به تدریس در دانشگاه تبریز و دانشگاه تهران پرداخت. وی در سال ۱۳۵۳ به عنوان رایزن فرهنگی ایران در دمشق، ضمن تدریس دانشگاه این شهر، کرسی زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاههای دمشق و حلب تأسیس کرد. دکتر مشکور با تسلط بر زبانهای عربی، فرانسه، انگلیسی و نیز آشنایی با زبانهای ترکی استانبولی، لاتین و آلمانی، و زبانهای باستانی ایران، کتابهای ارزشمندی در زمینهی مذاهب و فرقهها، ادیان و عرفان، تاریخ و زبانهای ایرانی و سامی تألیف کرده است.
این پژوهشگر پرتلاش، دارای ۴۷ عنوان کتاب و بیش از یکصد مقاله دربارهی تاریخ ایران و اسلام و مباحث ادبی و فرهنگی است. استاد دکتر محمدجواد مشکور ـ مورّخ، ادیب و زبانشناس ـ در ۲۵ فروردین ۱۳۷۴ در ۷۷ سالگی بدرود زندگی گفت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
با سلام. کارگاه آموزشی دوشنبه 97/01/27 آشنایی با پایگاه اطلاعاتی Springer شامل مجموعه کتاب های الکترونیکی و مقالات علمی است. این کارگاه از ساعت 14 الي 15:30 در کتابخانه مرکزی، طبقه اول کارگاه شماره 3 برگزار می گردد .
جهت ثبت نام مشخصات خود را به dss@ut.ac.ir ایمیل نموده , اعلام حضور فرمایید .
به منظور ارزیابی استفاده بهینه از منابع اطلاعات علمی دانشگاه خواهشمند است در نظرسنجی موجود در لینک زیر شرکت فرمایید:
library.ut.ac.ir/questionnaire @UT_Central_Library
جهت ثبت نام مشخصات خود را به dss@ut.ac.ir ایمیل نموده , اعلام حضور فرمایید .
به منظور ارزیابی استفاده بهینه از منابع اطلاعات علمی دانشگاه خواهشمند است در نظرسنجی موجود در لینک زیر شرکت فرمایید:
library.ut.ac.ir/questionnaire @UT_Central_Library
جشن تجلیل از نویسندگان کتاب اطلس تاریخ بنادر و دریانوردی ایران
دوشنبه 27 فروردین 1397 ساعت 14:00
دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران
@UT_Central_Library
دوشنبه 27 فروردین 1397 ساعت 14:00
دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران
@UT_Central_Library
تالار خواجه رشیدالدین فضل الله همدانی (مطالعات ایران شناسی) در طبقه همکف کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تأمین منابع علمی
ساعت کار: شنبه تا چهارشنبه ساعت 8 الی 18
@UT_Central_Library
ساعت کار: شنبه تا چهارشنبه ساعت 8 الی 18
@UT_Central_Library