کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
عبدالعظیم قریب @UT_Central_Library
#تقویم_فرهنگی امروز، ۳ فروردین ۱۳۹۷
۵۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۴، استاد عبدالعظیم قریب گَرَکانی ـ ادیب، شاعر و نویسنده ـ درگذشت.
عبدالعظیم قریب در سال ۱۲۵۸ در روستای گَرَکان تفرش به دنیا آمد. مقدمات زبان فارسی و عربی را نزد پدر فراگرفت و در تهران ادامهی تحصیل داد. وی پس از یادگیری هیأت، نجوم، اصول، منطق، حکمت و زبان فرانسه، در مدرسهی علمیه به تدریس پرداخت و شاگردان فراوانی پرورش داد. این استاد زبان و ادب فارسی و عربی، بعدها در دارالفنون، دانشسرای عالی و دانشکدهی ادبیات دانشگاه تهران، به تدریس مشغول شد. وی نزدیک به ۷۰ سال به تدریس و تعلیم و خدمات فرهنگی اشتغال داشت. استاد عبدالعظیم قریب، برای نخستین بار، به همراه چهار استاد دیگر، دستور زبانی مدوّن و ساده برای زبان فارسی تنظیم کرد که در طی نیم قرن دانشآموزان قواعد و دستور زبان فارسی را از آن آموختهاند. این کتاب به نام «دستور زبان پنج استاد» معروف است. استاد قریب منتخباتی نیز به عنوان «فرائدُالادب» گردآورد که مدتها در دبیرستانها تدریس میشد. مجموعهی «فرائدالادب» سالها بعد، در سال ۱۳۸۷ به کوشش دکتر ناصر رحیمی و محمدرسول دریاگشت، از سوی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی، در یک مجلد چاپ و منتشر شد. ایشان «کَلیله و دِمنه» را هم تصحیح کرده است.
استاد عبدالعظیم قریب گرکانی، در ۳ فروردین ۱۳۴۴ شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۴، استاد عبدالعظیم قریب گَرَکانی ـ ادیب، شاعر و نویسنده ـ درگذشت.
عبدالعظیم قریب در سال ۱۲۵۸ در روستای گَرَکان تفرش به دنیا آمد. مقدمات زبان فارسی و عربی را نزد پدر فراگرفت و در تهران ادامهی تحصیل داد. وی پس از یادگیری هیأت، نجوم، اصول، منطق، حکمت و زبان فرانسه، در مدرسهی علمیه به تدریس پرداخت و شاگردان فراوانی پرورش داد. این استاد زبان و ادب فارسی و عربی، بعدها در دارالفنون، دانشسرای عالی و دانشکدهی ادبیات دانشگاه تهران، به تدریس مشغول شد. وی نزدیک به ۷۰ سال به تدریس و تعلیم و خدمات فرهنگی اشتغال داشت. استاد عبدالعظیم قریب، برای نخستین بار، به همراه چهار استاد دیگر، دستور زبانی مدوّن و ساده برای زبان فارسی تنظیم کرد که در طی نیم قرن دانشآموزان قواعد و دستور زبان فارسی را از آن آموختهاند. این کتاب به نام «دستور زبان پنج استاد» معروف است. استاد قریب منتخباتی نیز به عنوان «فرائدُالادب» گردآورد که مدتها در دبیرستانها تدریس میشد. مجموعهی «فرائدالادب» سالها بعد، در سال ۱۳۸۷ به کوشش دکتر ناصر رحیمی و محمدرسول دریاگشت، از سوی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی، در یک مجلد چاپ و منتشر شد. ایشان «کَلیله و دِمنه» را هم تصحیح کرده است.
استاد عبدالعظیم قریب گرکانی، در ۳ فروردین ۱۳۴۴ شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
⚫️ سرزمین ایران، سرزمینی فلسفه خیز است و در طول تاریخ، بزرگانی در فلسفه از این مرز و بوم برآمده اند که هر کدام مُبدع نظریات تازه ای درباره هستی و انسان بوده اند. نسلی چونان فارابی، ابن سینا، خواجه نصیر، ملاصدرا و در دوره اخیر استادانی چون علامه طباطبائی، مرتضی مطهری، سید جلال الدین آشتیانی... و اخیراً، استاد داریوش شایگان.
https://goo.gl/3qLkBM
◼️درگذشت این فیلسوف را به خانواده ایشان و ایرانیان تسلیت می گوییم.
@UT_Central_Library
https://goo.gl/3qLkBM
◼️درگذشت این فیلسوف را به خانواده ایشان و ایرانیان تسلیت می گوییم.
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
سید جلالالدین آشتیانی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۳ فروردین ۱۳۹۷
۱۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۴، سید جلالالدین آشتیانی ـ فیلسوف و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
سيد جلالالدين آشتیانی در سال ۱۳۰۴ در آشتیان متولد شد. تحصیلات خود را در مکتبخانه و دبستانی در زادگاهش گذراند. او افزون بر فراگیری کتابهای ادبی چون گلستان و كليله ودمنه، دروس حوزوی را نیز خواند. در ۱۳۲۳ به قم رفت و به تحصیل در علوم حوزوی مشغول شد. در آن جا دورههای شرح جامى، سيوطى، لمعه، مكاسب، كفايه، شرح مطالع در منطق، شوارق در كلام و شرح منظومهی حكيم ملاهادى سبزوارى را گذراند و از محضر استادانی چون؛ حاج شيخ مهدى مازندرانى اميركلاهى، آيتالله حاج آقا حسين طباطبايى بروجردى و سيد محمدتقى خوانسارى بهره برد و دورهی سطح خارج و تحصیل دروس فقه را به پایان رساند.
استاد آشتيانى در ۱۳۳۶ به نجف اشرف رفت. مدت ۲ سال در آن جا اقامت گزید و از محضر سيد محسن حكيم و سيد عبدالهادى شيرازى استفاده كرد. در بازگشت به قم، مدت ۸ سال نزد حاج سيد محمدحسين طباطبايى تبريزى شاگردی کرد و كتاب شفاى ابن سینا، اَسفار ملاصدرا، اصول فقه و قسمتى از تفسير قرآن را نزد وی فراگرفت. سپس به قزوين رفت، یک سال در آن جا اقامت كرد و از محضر آيتالله سيد ابوالحسن رفيعى قزوينى بهره برد و دوباره به قم بازگشت. استاد آشتیانی در ۱۳۳۸ به عضويت «هيأت علمى دانشگاه مشهد» درآمد و در «گروه الهيات و معارف اسلامى» به تدریس در رشتهی فلسفه و تصوف پرداخت و در ۱۳۳۹ عضو «انجمن تأليف و ترجمهی دانشگاه فردوسى مشهد» شد. استاد آشتیانی پس از ۳۷ سال تدريس در دانشگاه فردوسى، در آبان ۱۳۷۵ بازنشسته شد. وی در همین سال، از سوی «فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران» به عنوان «دانشمند برجسته» معرفي گردید.
كتاب «خرد جاودان» جشننامهی استاد سيد جلالالدين آشتياني است كه در ۱۳۷۷ به كوشش علی دهباشی و حسن سيد عرب منتشر شد. استاد در همين سال به مناسبت انتشار كتاب «شرح قيصری بر فصوصالحكم»، برندهی جايزهی كتاب سال جمهوری اسلامي شد. در ۱۳۸۰ نیز نشان درجهی ۱ دانش را از رئيس جمهوری اسلامی ایران دريافت كرد. استاد آشتیانی به تشویق پروفسور هانری کربن به تصحیح و انتشار نسخههای تخصصی فلسفی خطی نیز اقدام کرد.
استاد سید جلالالدین آشتیانی پس از سالها فعالیت علمی و فرهنگی، در ۳ فروردین ۱۳۸۴ در ۸۰ سالگی در تهران شمع وجودش خاموش گشت. انجمن آثار و مفاخر فرهنگی به پاس سالها خدمات علمی و فرهنگی، استاد سید جلالالدین آشتیانی را به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی کرده است.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۱۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۴، سید جلالالدین آشتیانی ـ فیلسوف و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
سيد جلالالدين آشتیانی در سال ۱۳۰۴ در آشتیان متولد شد. تحصیلات خود را در مکتبخانه و دبستانی در زادگاهش گذراند. او افزون بر فراگیری کتابهای ادبی چون گلستان و كليله ودمنه، دروس حوزوی را نیز خواند. در ۱۳۲۳ به قم رفت و به تحصیل در علوم حوزوی مشغول شد. در آن جا دورههای شرح جامى، سيوطى، لمعه، مكاسب، كفايه، شرح مطالع در منطق، شوارق در كلام و شرح منظومهی حكيم ملاهادى سبزوارى را گذراند و از محضر استادانی چون؛ حاج شيخ مهدى مازندرانى اميركلاهى، آيتالله حاج آقا حسين طباطبايى بروجردى و سيد محمدتقى خوانسارى بهره برد و دورهی سطح خارج و تحصیل دروس فقه را به پایان رساند.
استاد آشتيانى در ۱۳۳۶ به نجف اشرف رفت. مدت ۲ سال در آن جا اقامت گزید و از محضر سيد محسن حكيم و سيد عبدالهادى شيرازى استفاده كرد. در بازگشت به قم، مدت ۸ سال نزد حاج سيد محمدحسين طباطبايى تبريزى شاگردی کرد و كتاب شفاى ابن سینا، اَسفار ملاصدرا، اصول فقه و قسمتى از تفسير قرآن را نزد وی فراگرفت. سپس به قزوين رفت، یک سال در آن جا اقامت كرد و از محضر آيتالله سيد ابوالحسن رفيعى قزوينى بهره برد و دوباره به قم بازگشت. استاد آشتیانی در ۱۳۳۸ به عضويت «هيأت علمى دانشگاه مشهد» درآمد و در «گروه الهيات و معارف اسلامى» به تدریس در رشتهی فلسفه و تصوف پرداخت و در ۱۳۳۹ عضو «انجمن تأليف و ترجمهی دانشگاه فردوسى مشهد» شد. استاد آشتیانی پس از ۳۷ سال تدريس در دانشگاه فردوسى، در آبان ۱۳۷۵ بازنشسته شد. وی در همین سال، از سوی «فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران» به عنوان «دانشمند برجسته» معرفي گردید.
كتاب «خرد جاودان» جشننامهی استاد سيد جلالالدين آشتياني است كه در ۱۳۷۷ به كوشش علی دهباشی و حسن سيد عرب منتشر شد. استاد در همين سال به مناسبت انتشار كتاب «شرح قيصری بر فصوصالحكم»، برندهی جايزهی كتاب سال جمهوری اسلامي شد. در ۱۳۸۰ نیز نشان درجهی ۱ دانش را از رئيس جمهوری اسلامی ایران دريافت كرد. استاد آشتیانی به تشویق پروفسور هانری کربن به تصحیح و انتشار نسخههای تخصصی فلسفی خطی نیز اقدام کرد.
استاد سید جلالالدین آشتیانی پس از سالها فعالیت علمی و فرهنگی، در ۳ فروردین ۱۳۸۴ در ۸۰ سالگی در تهران شمع وجودش خاموش گشت. انجمن آثار و مفاخر فرهنگی به پاس سالها خدمات علمی و فرهنگی، استاد سید جلالالدین آشتیانی را به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی کرده است.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
🔷 ضمن عرض تبريك مجدد سال نو، به اطلاع ميرساند تالار مطالعه كتابخانه مركزي ومركز اسناد دانشگاه تهران از تاریخ ۵/۰۱/۹۷ لغايت ۸/۰۱/۹۷ از ساعت ۸ الي ۱۶ آماده خدمات رسانی به دانشجويان دانشگاه تهران وعلوم پزشكي می باشد.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
Photo
#تقویم_فرهنگی امروز، ۴ فروردین ۱۳۹۷
۹۲۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۵۱۶ هجری، ابن حریری ـ ادیب و نویسندهی ایرانی ـ درگذشت.
ابو محمد، قاسم بن علی بصری ـ معروف به ابن حریری ـ در سدهی چهارم هجری متولد شد. وی نویسندهای چیرهدست و ادیبی صاحبنام بود. از او کتابی به نام «مقامات» بر جای مانده که در نوع خود بینظیر است. در «مقامات حریری»، رموز و لطایف زبان عربی، در قالب حکایتهای پندآموز و ساده بیان شده است. از دیرباز و تا کنون، ادیبان و ادبآموزان، برای آشنایی با ادبیات عرب، از کتاب «مقامات حریری» استفاده کردهاند.
ابن حریری ـ نویسنده و ادیب نامدار ایرانی ـ در ۶ رجب ۵۱۶ هجری درگذشت.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۹۲۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۵۱۶ هجری، ابن حریری ـ ادیب و نویسندهی ایرانی ـ درگذشت.
ابو محمد، قاسم بن علی بصری ـ معروف به ابن حریری ـ در سدهی چهارم هجری متولد شد. وی نویسندهای چیرهدست و ادیبی صاحبنام بود. از او کتابی به نام «مقامات» بر جای مانده که در نوع خود بینظیر است. در «مقامات حریری»، رموز و لطایف زبان عربی، در قالب حکایتهای پندآموز و ساده بیان شده است. از دیرباز و تا کنون، ادیبان و ادبآموزان، برای آشنایی با ادبیات عرب، از کتاب «مقامات حریری» استفاده کردهاند.
ابن حریری ـ نویسنده و ادیب نامدار ایرانی ـ در ۶ رجب ۵۱۶ هجری درگذشت.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
محمدابراهیم باستانی پاریزی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۵ فروردین ۱۳۹۷
۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۹۳، استاد دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی درگذشت.
محمدابراهیم باستانی پاریزی، استاد برجستهی تاریخ در دانشگاه و یکی از تاریخدانان و نویسندگان تاریخی بزرگ معاصر است. وی در دی ماه ۱۳۰۴ در پاریز از توابع کرمان متولد شد. پس از گرفتن دانشنامهی دیپلم، در سال ۱۳۲۵ برای ادامهی تحصیل، به تهران نقل مکان کرد و یک سال بعد، در دانشگاه تهران در رشتهی تاریخ تحصیلاتش را آغاز کرد و آن را تا پایان مقطع دکتری پی گرفت. دکتر باستانی پاریزی در خاطرات خود آورده است که از نخستین ساکنان کوی دانشگاه تهران در امیرآباد (کارگر شمالی فعلی) بوده است. این استاد یگانه در سال ۱۳۳۸ با مدیریت مجلهی داخلی دانشکدهی ادبیات، کار خود را در دانشگاه تهران آغاز کرد و تا سال ۱۳۸۷ که بازنشسته گردید، استاد تماموقت این دانشگاه بود.
استاد باستانی پاریزی در نویسندگی و شعر و شاعری هم دست داشت، به ویژه در تألیف کتابهای تاریخی، به سبک و شیوهای که مخصوص خود او بود. از میان نوشتههای متعدد استاد دکتر باستانی پاریزی، هشت کتاب که همگی عدد هفت را همراه نام خود دارند، از بقیه پرآوازهترند، مانند: «نای هفتبند»، «خاتون هفتقلعه» و «آسیای هفتسنگ».
نوشتههای تاریخی استاد باستانی پاریزی پر از داستانها و ضربالمثلها و حکایات و خاطرات و نکات طنز و اشعاری است که اطلاعات خوبی به خواننده میدهد و خواندن متن را لذتبخش میکند.
استاد دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی، در ۵ فروردین ۱۳۹۳ در ۸۹ سالگی در تهران شمع وجودش خاموش گشت و پس از تشییعی باشکوه، پیکرش در آرامگاه بهشت زهرا در خاک آرمید.
"یاد آن شب که صبا در ره ما گل میریخت، بر سر ما ز در و بام و هوا گل میریخت"، مطلع غزلی زیبا از استاد باستانی پاریزی است.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۹۳، استاد دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی درگذشت.
محمدابراهیم باستانی پاریزی، استاد برجستهی تاریخ در دانشگاه و یکی از تاریخدانان و نویسندگان تاریخی بزرگ معاصر است. وی در دی ماه ۱۳۰۴ در پاریز از توابع کرمان متولد شد. پس از گرفتن دانشنامهی دیپلم، در سال ۱۳۲۵ برای ادامهی تحصیل، به تهران نقل مکان کرد و یک سال بعد، در دانشگاه تهران در رشتهی تاریخ تحصیلاتش را آغاز کرد و آن را تا پایان مقطع دکتری پی گرفت. دکتر باستانی پاریزی در خاطرات خود آورده است که از نخستین ساکنان کوی دانشگاه تهران در امیرآباد (کارگر شمالی فعلی) بوده است. این استاد یگانه در سال ۱۳۳۸ با مدیریت مجلهی داخلی دانشکدهی ادبیات، کار خود را در دانشگاه تهران آغاز کرد و تا سال ۱۳۸۷ که بازنشسته گردید، استاد تماموقت این دانشگاه بود.
استاد باستانی پاریزی در نویسندگی و شعر و شاعری هم دست داشت، به ویژه در تألیف کتابهای تاریخی، به سبک و شیوهای که مخصوص خود او بود. از میان نوشتههای متعدد استاد دکتر باستانی پاریزی، هشت کتاب که همگی عدد هفت را همراه نام خود دارند، از بقیه پرآوازهترند، مانند: «نای هفتبند»، «خاتون هفتقلعه» و «آسیای هفتسنگ».
نوشتههای تاریخی استاد باستانی پاریزی پر از داستانها و ضربالمثلها و حکایات و خاطرات و نکات طنز و اشعاری است که اطلاعات خوبی به خواننده میدهد و خواندن متن را لذتبخش میکند.
استاد دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی، در ۵ فروردین ۱۳۹۳ در ۸۹ سالگی در تهران شمع وجودش خاموش گشت و پس از تشییعی باشکوه، پیکرش در آرامگاه بهشت زهرا در خاک آرمید.
"یاد آن شب که صبا در ره ما گل میریخت، بر سر ما ز در و بام و هوا گل میریخت"، مطلع غزلی زیبا از استاد باستانی پاریزی است.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
🔸موجودی کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران در آخر سال 1359-60
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
قاسم غنی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۶ فروردین ۱۳۹۷
۶۶ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۳۱، دکتر قاسم غنی ـ پزشک، ادیب و نویسنده ـ درگذشت.
قاسم غنی در سال ۱۲۷۲ در سبزوار متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش گذراند و پس از مرگ پدر، همراه دایی خود به تهران آمد و تحصیلات متوسطه را در دارالفنون به پایان رساند. سپس جزء محصلان اعزامی برای ادامهی تحصیل به بیروت رفت و در دانشکدهی پزشکی آن جا به تحصیل پرداخت و در ۱۲۹۷ با مدرک دکتری پزشکی به میهن بازگشت. ۳ سال در سبزهوار ماند و به کار طبابت پرداخت، بعد به فرانسه رفت و در ۱۳۰۷ دوباره به ایران آمد و طبابت را ادامه داد. اما پس از مدتی این کار را کنار گذاشت و به کارهای سیاسی روی آورد.
دکتر قاسم غنی در دورههای دهم تا سیزدهم نمایندهی مردم مشهد در مجلس شورای ملی بود. همچنین در دانشکدهی طب، علوم معقول و منقول و روانشناسی به تدریس پرداخت. به وزارت بهداری و وزارت فرهنگ هم رسید. مدتی نیز سفیر ایران در مصر و ترکیه بود. دکتر غنی با علامه محمد قزوینی در تصحیح دیوان حافظ همکاری کرد که حاصل آن «دیوان حافظ به تصحیح قزوینی غنی» است. از این استاد برجسته آثار متعددی باقی مانده، از آن میان؛ «تاریخ عصر حافظ» و «تاریخ تصوف در اسلام». مجموعه یادداشتهای دکتر غنی به کوشش فرزندش سیروس غنی در ۱۳ مجلد به چاپ رسیده است. دکتر غنی کتابهای کتابخانهی ارزشمندش را به کتابخانهی مجلس اهدا کرد.
دکتر قاسم غنی، در ۶ فروردین ۱۳۳۱ در ۵۹سالگی در سان فرانسیسکو درگذشت و در همان جا به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۶۶ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۳۱، دکتر قاسم غنی ـ پزشک، ادیب و نویسنده ـ درگذشت.
قاسم غنی در سال ۱۲۷۲ در سبزوار متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش گذراند و پس از مرگ پدر، همراه دایی خود به تهران آمد و تحصیلات متوسطه را در دارالفنون به پایان رساند. سپس جزء محصلان اعزامی برای ادامهی تحصیل به بیروت رفت و در دانشکدهی پزشکی آن جا به تحصیل پرداخت و در ۱۲۹۷ با مدرک دکتری پزشکی به میهن بازگشت. ۳ سال در سبزهوار ماند و به کار طبابت پرداخت، بعد به فرانسه رفت و در ۱۳۰۷ دوباره به ایران آمد و طبابت را ادامه داد. اما پس از مدتی این کار را کنار گذاشت و به کارهای سیاسی روی آورد.
دکتر قاسم غنی در دورههای دهم تا سیزدهم نمایندهی مردم مشهد در مجلس شورای ملی بود. همچنین در دانشکدهی طب، علوم معقول و منقول و روانشناسی به تدریس پرداخت. به وزارت بهداری و وزارت فرهنگ هم رسید. مدتی نیز سفیر ایران در مصر و ترکیه بود. دکتر غنی با علامه محمد قزوینی در تصحیح دیوان حافظ همکاری کرد که حاصل آن «دیوان حافظ به تصحیح قزوینی غنی» است. از این استاد برجسته آثار متعددی باقی مانده، از آن میان؛ «تاریخ عصر حافظ» و «تاریخ تصوف در اسلام». مجموعه یادداشتهای دکتر غنی به کوشش فرزندش سیروس غنی در ۱۳ مجلد به چاپ رسیده است. دکتر غنی کتابهای کتابخانهی ارزشمندش را به کتابخانهی مجلس اهدا کرد.
دکتر قاسم غنی، در ۶ فروردین ۱۳۳۱ در ۵۹سالگی در سان فرانسیسکو درگذشت و در همان جا به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
حسین کاظمزاده ایرانشهر
#تقویم_فرهنگی امروز، ۷ فروردین ۱۳۹۷
۵۷ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۰، حسین کاظمزادهی ایرانشهر ـ روزنامهنگار و نویسنده ـ درگذشت.
کاظمزادهی ایرانشهر در سال ۱۲۶۲ به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش تبریز به پایان رساند. مدتی به قفقاز رفت، سپس برای ادامهی تحصیل راهی استانبول شد. کاظمزاده در این شهر به آزادیخواهان مقیم استانبول پیوست و همراه آنان، «انجمن برادران ایرانی» را تأسیس کرد. او از ترکیه به اروپا رفت و پس از طی مدارج تحصیلی، در مدرسهی عالی اجتماعی پاریس، فن روزنامهنگاری را فراگرفت. در سال ۱۳۰۱ انتشار «مجلهی ایرانشهر» را در استانبول آغاز کرد که تا ۴ سال ادامه یافت.
کاظمزادهی ایرانشهر از سوی وزارت فرهنگ به سرپرستی دانشجویان ایرانی ترکیه نیز منصوب شد. او سپس به آلمان رفت و پس از ۱۹ سال اقامت در آن جا، به سویس رفت. ایرانشهر کتابهایی نیز تألیف کرد، از آن میان: «راه نو»، «تجلّیات روح ایرانی» و «اصول اساسی روانشناسی». وی به زبانهای انگلیسی، فرانسه، آلمانی و عربی تسلط داشت و شعر نیز میسرود.
حسین کاظمزادهی ایرانشهر ـ روزنامهنگار و نویسنده ـ در ۷ فروردین ۱۳۴۰ در ۷۸ سالگی در سویس بدرود زندگی گفت و در همان جا به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۷ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۰، حسین کاظمزادهی ایرانشهر ـ روزنامهنگار و نویسنده ـ درگذشت.
کاظمزادهی ایرانشهر در سال ۱۲۶۲ به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش تبریز به پایان رساند. مدتی به قفقاز رفت، سپس برای ادامهی تحصیل راهی استانبول شد. کاظمزاده در این شهر به آزادیخواهان مقیم استانبول پیوست و همراه آنان، «انجمن برادران ایرانی» را تأسیس کرد. او از ترکیه به اروپا رفت و پس از طی مدارج تحصیلی، در مدرسهی عالی اجتماعی پاریس، فن روزنامهنگاری را فراگرفت. در سال ۱۳۰۱ انتشار «مجلهی ایرانشهر» را در استانبول آغاز کرد که تا ۴ سال ادامه یافت.
کاظمزادهی ایرانشهر از سوی وزارت فرهنگ به سرپرستی دانشجویان ایرانی ترکیه نیز منصوب شد. او سپس به آلمان رفت و پس از ۱۹ سال اقامت در آن جا، به سویس رفت. ایرانشهر کتابهایی نیز تألیف کرد، از آن میان: «راه نو»، «تجلّیات روح ایرانی» و «اصول اساسی روانشناسی». وی به زبانهای انگلیسی، فرانسه، آلمانی و عربی تسلط داشت و شعر نیز میسرود.
حسین کاظمزادهی ایرانشهر ـ روزنامهنگار و نویسنده ـ در ۷ فروردین ۱۳۴۰ در ۷۸ سالگی در سویس بدرود زندگی گفت و در همان جا به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
عبدالرسول خیامپور
#تقویم_فرهنگی امروز، ۷ فروردین ۱۳۹۷
۳۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۸، عبدالرسول خیامپور ـ ادیب، پژوهشگر و مصحح ـ درگذشت.
عبدالرسول خیامپور فرزند حاج محمود طاهباز، در سال ۱۲۷۷ در تبریز متولد شد. پس از تحصیلات مقدماتی، دانشنامهی دیپلم ادبی را از دارالفنون تهران گرفت. در سال ۱۳۰۶ به خدمت وزارت فرهنگ درآمد. مدتی در اهواز به تدریس در دبیرستانها مشغول شد و برای ادامهی تحصیل به تهران برگشت و در ۱۳۱۲ از دانشسرای عالی دانشنامهی لیسانس فلسفه و ادبیات گرفت.
خیامپور از ۱۳۱۶ تا ۱۳۲۵ مدیریت مدرسهی ایرانیان در استانبول را بر عهده داشت. او در این مدت موفق شد از دانشگاه استانبول دانشنامهی دکتری بگیرد. دکتر عبدالرسول خیامپور پس از ۴۲ سال خدمات ارزشمند فرهنگی و دانشگاهی، در سال ۱۳۴۸ بازنشسته شد و با توجه به جایگاه علمی و خدمات برجستهی آموزشی و پژوهشی، به مقام استاد ممتازی نائل آمد. این ادیب پژوهشگر پس از بازنشستگی به تهران نقل مکان کرد و وقت خود را صرف تکمیل کتاب «فرهنگ سخنوران» نمود. این استاد زبان و ادبیات فارسی، کتاب «دستور زبان فارسی» را نیز تألیف کرد کە سالها مرجع دانشآموزان و دانشجویان بود و بارها تجدید چاپ شد.
استاد دکتر عبدالرسول خیامپور در ۷ فرورین ۱۳۵۸ در ۸۱ سالگی شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۳۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۸، عبدالرسول خیامپور ـ ادیب، پژوهشگر و مصحح ـ درگذشت.
عبدالرسول خیامپور فرزند حاج محمود طاهباز، در سال ۱۲۷۷ در تبریز متولد شد. پس از تحصیلات مقدماتی، دانشنامهی دیپلم ادبی را از دارالفنون تهران گرفت. در سال ۱۳۰۶ به خدمت وزارت فرهنگ درآمد. مدتی در اهواز به تدریس در دبیرستانها مشغول شد و برای ادامهی تحصیل به تهران برگشت و در ۱۳۱۲ از دانشسرای عالی دانشنامهی لیسانس فلسفه و ادبیات گرفت.
خیامپور از ۱۳۱۶ تا ۱۳۲۵ مدیریت مدرسهی ایرانیان در استانبول را بر عهده داشت. او در این مدت موفق شد از دانشگاه استانبول دانشنامهی دکتری بگیرد. دکتر عبدالرسول خیامپور پس از ۴۲ سال خدمات ارزشمند فرهنگی و دانشگاهی، در سال ۱۳۴۸ بازنشسته شد و با توجه به جایگاه علمی و خدمات برجستهی آموزشی و پژوهشی، به مقام استاد ممتازی نائل آمد. این ادیب پژوهشگر پس از بازنشستگی به تهران نقل مکان کرد و وقت خود را صرف تکمیل کتاب «فرهنگ سخنوران» نمود. این استاد زبان و ادبیات فارسی، کتاب «دستور زبان فارسی» را نیز تألیف کرد کە سالها مرجع دانشآموزان و دانشجویان بود و بارها تجدید چاپ شد.
استاد دکتر عبدالرسول خیامپور در ۷ فرورین ۱۳۵۸ در ۸۱ سالگی شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
سید حسن حسینی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۹ فروردین ۱۳۹۷
۱۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۳، سید حسن حسینی - شاعر، نویسنده و پژوهشگر - درگذشت.
سید حسن حسینی در سال ۱۳۳۵ در محلهی سلسبیل تهران به دنیا آمد. بعد از دریافت دانشنامهی دیپلم طبیعی، گواهی لیسانس رشتهی تغذیه را از دانشگاه مشهد دریافت کرد. وی دورههای فوق لیسانس و دکتری را هم در رشتهی ادبیات فارسی با موفقیت گذراند.
دکتر حسینی از سال ۱۳۵۲ نوشتن و سرودن را در مطبوعات پیش از انقلاب به ویژه در مجلهی فردوسی آغاز کرد. در سال ۱۳۵۸ در راهاندازی حوزهی اندیشه و هنر اسلامی همکاری کرد و مسئولیت بخش ادبیات و شعر آن را به همراه قیصر امینپور بر عهده گرفت. در سال ۱۳۶۶ به تدریس در دانشگاه الزهرا و پس از آن، در دانشگاه آزاد اسلامی مشغول شد و از سال ۱۳۷۸ در رادیو تهران به فعالیت پرداخت.
دکتر سید حسن حسینی مجموعهی کامل غزلیات بیدل دهلوی را که نزدیک به سههزار بیت را دربرمیگیرد، با صدای خود خوانده که ضبط شده است. فعالیتهای دکتر حسینی در زمینهی شعر، تحقیق، ترجمه و تألیف بود. او سالهای آخر عمرش را صرف زبانشناسی حافظ کرد.
دکتر سید حسن حسینی در ۹ فروردین ۱۳۸۳ در ۴ح سالگی در تهران درگذشت. در محلهی طرشت تهران، میدانی به نام این شاعر و پژوهشگر معاصر نامگذاری شده است. در پیام رهبر انقلاب به مناسبت درگذشت دکتر سید حسن حسینی، آمده است: «در شعر و ادب و نیز در پژوهش و تأملات محققانه، خرد و ذوق و ابتکار، شاخصههای کار او بود. مشاهدهی فرآوردههای ذهن خلاق او همواره برای اینجانب اعجابآور و تحسینانگیز بود».
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۱۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۳، سید حسن حسینی - شاعر، نویسنده و پژوهشگر - درگذشت.
سید حسن حسینی در سال ۱۳۳۵ در محلهی سلسبیل تهران به دنیا آمد. بعد از دریافت دانشنامهی دیپلم طبیعی، گواهی لیسانس رشتهی تغذیه را از دانشگاه مشهد دریافت کرد. وی دورههای فوق لیسانس و دکتری را هم در رشتهی ادبیات فارسی با موفقیت گذراند.
دکتر حسینی از سال ۱۳۵۲ نوشتن و سرودن را در مطبوعات پیش از انقلاب به ویژه در مجلهی فردوسی آغاز کرد. در سال ۱۳۵۸ در راهاندازی حوزهی اندیشه و هنر اسلامی همکاری کرد و مسئولیت بخش ادبیات و شعر آن را به همراه قیصر امینپور بر عهده گرفت. در سال ۱۳۶۶ به تدریس در دانشگاه الزهرا و پس از آن، در دانشگاه آزاد اسلامی مشغول شد و از سال ۱۳۷۸ در رادیو تهران به فعالیت پرداخت.
دکتر سید حسن حسینی مجموعهی کامل غزلیات بیدل دهلوی را که نزدیک به سههزار بیت را دربرمیگیرد، با صدای خود خوانده که ضبط شده است. فعالیتهای دکتر حسینی در زمینهی شعر، تحقیق، ترجمه و تألیف بود. او سالهای آخر عمرش را صرف زبانشناسی حافظ کرد.
دکتر سید حسن حسینی در ۹ فروردین ۱۳۸۳ در ۴ح سالگی در تهران درگذشت. در محلهی طرشت تهران، میدانی به نام این شاعر و پژوهشگر معاصر نامگذاری شده است. در پیام رهبر انقلاب به مناسبت درگذشت دکتر سید حسن حسینی، آمده است: «در شعر و ادب و نیز در پژوهش و تأملات محققانه، خرد و ذوق و ابتکار، شاخصههای کار او بود. مشاهدهی فرآوردههای ذهن خلاق او همواره برای اینجانب اعجابآور و تحسینانگیز بود».
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی