Forwarded from اتچ بات
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۵ اسفند ۱۳۹۶
۱۱۱ سال پیش در چنین روزی در سال 1285، پروین اعتصامی، شاعر نامدار و از مفاخر فرهنگی ایران، به دنیا آمد.
پروین اعتصامی فرزند میرزا یوسف اعتصامالملک آشتیانی، در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ در خانوادهای اهل دانش در تبریز متولد شد. نام اصلی او «رخشنده» بود. پدرش از نویسندگان و مبارزان بنام مشروطه بود. پروین در سال ۱۲۹۱ به همراه خانواده به تهران آمد و از همان روزهای نخست با چهرههای فرهنگی آشنا شد و مقدمات ادبیات فارسی و عربی را نزد پدر فاضلش فراگرفت. تحصیلاتش را هم در کالج آمریکاییها به پایان رساند و در آن جا زبان انگلیسی آموخت. پروین پس از فارغالتحصیلی، در دفتر همان مدرسه مشغول به کار شد و پس از مدتی در سالهای ۱۳۱۵ و ۱۳۱۶، مدیر کتابخانهی دانشسرای عالی گردید.
پروین از کودکی به شعر علاقه داشت. هنگامی که به سرودن شعر روی آورد، در کمتر زمانی جزء سرآمدان روزگار خود شد. او در شعر دو سبک خراسانی و عراقی را با هم ترکیب کرد. بیشتر مقطعات پروین به شکل مناظره است. اشعار او سرشار از مهر مادری، دلسوزی نسبت به تهیدستان و یتیمان و مضامین اجتماعی است که آن را با دیدهی انتقادی به تصویر کشیده است. این بانوی شاعر توانا در فرودین ۱۳۲۰ در ۳۵ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری حصبه در تهران شمع وجودش خاموش گشت و در صحن حضرت معصومه (س) در قم در مقبرهی خانوادگی در خاک آرمید.
پروین اعتصامی را میتوان بزرگترین زن شاعر ایران و از خوشقریحهترین شعرای تاریخ ادبیات ایران نامید. امروز در ایران، سالروز تولد این شاعر نامدار، «روز بزرگداشت پروین اعتصامی» است.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
۱۱۱ سال پیش در چنین روزی در سال 1285، پروین اعتصامی، شاعر نامدار و از مفاخر فرهنگی ایران، به دنیا آمد.
پروین اعتصامی فرزند میرزا یوسف اعتصامالملک آشتیانی، در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ در خانوادهای اهل دانش در تبریز متولد شد. نام اصلی او «رخشنده» بود. پدرش از نویسندگان و مبارزان بنام مشروطه بود. پروین در سال ۱۲۹۱ به همراه خانواده به تهران آمد و از همان روزهای نخست با چهرههای فرهنگی آشنا شد و مقدمات ادبیات فارسی و عربی را نزد پدر فاضلش فراگرفت. تحصیلاتش را هم در کالج آمریکاییها به پایان رساند و در آن جا زبان انگلیسی آموخت. پروین پس از فارغالتحصیلی، در دفتر همان مدرسه مشغول به کار شد و پس از مدتی در سالهای ۱۳۱۵ و ۱۳۱۶، مدیر کتابخانهی دانشسرای عالی گردید.
پروین از کودکی به شعر علاقه داشت. هنگامی که به سرودن شعر روی آورد، در کمتر زمانی جزء سرآمدان روزگار خود شد. او در شعر دو سبک خراسانی و عراقی را با هم ترکیب کرد. بیشتر مقطعات پروین به شکل مناظره است. اشعار او سرشار از مهر مادری، دلسوزی نسبت به تهیدستان و یتیمان و مضامین اجتماعی است که آن را با دیدهی انتقادی به تصویر کشیده است. این بانوی شاعر توانا در فرودین ۱۳۲۰ در ۳۵ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری حصبه در تهران شمع وجودش خاموش گشت و در صحن حضرت معصومه (س) در قم در مقبرهی خانوادگی در خاک آرمید.
پروین اعتصامی را میتوان بزرگترین زن شاعر ایران و از خوشقریحهترین شعرای تاریخ ادبیات ایران نامید. امروز در ایران، سالروز تولد این شاعر نامدار، «روز بزرگداشت پروین اعتصامی» است.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
Telegram
KM.pdf
3.2 MB
🌱 طراحی مدل بلوغ مدیریت دانش همراستا با استراتژی های کسب وکار
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
Forwarded from اتچ بات
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۶ اسفند ۱۳۹۶
۱۳۷ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۰۲ هجری، میرزا محمد بن سلیمان تنکابنی ـ عالم و ادیب ایرانی ـ درگذشت.
میرزا محمد بن سلیمان تنکابنی، افزون بر تبحر در فقه، ادیبی چیرهدست و شاعری توانا در عصر خود بود. از تنکابنی آثاری به جا مانده که «قصصالعلما» یکی از آنهاست. نویسنده در این کتاب به شرح حال و آثار حدود ۲۰۰ تن از علما و بزرگان پیش از خود پرداخته است. «قصصالعلما» بارها به چاپ رسیده است.
از دیگر آثار تنکابنی، «الفوائد فی اصول» است که منظومهای است شعری در اصول دین.
میرزا محمد بن سلیمان تنکابنی، عالم و ادیب ایرانی، در ۲۸ جمادیالثانی ۱۳۰۲ درگذشت.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
۱۳۷ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۰۲ هجری، میرزا محمد بن سلیمان تنکابنی ـ عالم و ادیب ایرانی ـ درگذشت.
میرزا محمد بن سلیمان تنکابنی، افزون بر تبحر در فقه، ادیبی چیرهدست و شاعری توانا در عصر خود بود. از تنکابنی آثاری به جا مانده که «قصصالعلما» یکی از آنهاست. نویسنده در این کتاب به شرح حال و آثار حدود ۲۰۰ تن از علما و بزرگان پیش از خود پرداخته است. «قصصالعلما» بارها به چاپ رسیده است.
از دیگر آثار تنکابنی، «الفوائد فی اصول» است که منظومهای است شعری در اصول دین.
میرزا محمد بن سلیمان تنکابنی، عالم و ادیب ایرانی، در ۲۸ جمادیالثانی ۱۳۰۲ درگذشت.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
Telegram
attach 📎
🔶 دیدار رئیس کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران و رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی صبح امروز رئیس کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران وهمکاران کتابخانه با جناب آقای دکتر ابوذر ابراهيميتركمان، رييس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي، و همکاران ایشان در تالار نفیس دیدار و گفتگو کردند. آقای دکتر جعفریان در این دیدار به گسترش ارتباطات و همکاریهای طرفین در تهیه منابع اطلاعاتی از سراسر دنیا تاکید کردند. آقای دکتر ابراهیمی ترکمان ضمن اشاره به حمایت سازمان از پایان نامه هایی که به یافتن اسناد- با عناوین ایران شناسی ، زبان فارسی ، نسخ خطی و ... -می انجامد، افزودند کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران مورد علاقه اعضای هیات علمی ، فرهنگی و دانشجویی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی می باشد. لذا مقرر گردید تفاهم نامه ای بین کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران و سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی با محوریت گسترش مناسبات و ارتباطات و تبادل منابع منعقد گردد . در انتها بازدید از بخش نسخه های نفیس و خطی انجام شد. http://up2www.com/uploads/acc7central-library-.jpg
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
ضمن تبريك پيشاپيش سال نو، به استحضار ميرساند كتابخانه مركزي ومركز اسناد دانشگاه تهران درايام تعطيلات نوروز ۵/۰۱/۹۷ لغايت ۸/۰۱/۹۷ از ساعت ۸ الي ۱۶ آماده ارائه خدمات (تالار مطالعه) به دانشجويان دانشگاه تهران وعلوم پزشكي تهران ميباشد.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
Forwarded from اتچ بات
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۷ اسفند ۱۳۹۶
۵۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۲، شیخ عباسعلی محقق واعظ خراسانی ـ خطیب و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
واعظ خراسانی در سال ۱۲۷۱ در خانوادهای روحانی در مشهد مقدس متولد شد. مراحل آغازین تحصیل را نزد پدر گذراند و با دقائق و رموز کار یک خطیب توانا و واعظ زبردست، در محضر پدر آشنا شد. سپس به حوزهی علمیهی مشهد رفت و فقه و اصول و فلسفه آموخت. این عالم علوم دینی، به تفسیر و حدیث علاقهی فراوان داشت و در نتیجهی مطالعهی پیگیر در اخبار و احادیث، خود دائرهالمعارف متحرکی از علوم و معارف شیعه بود. شیخ عباسعلی پس از تحصیل علوم اسلامی به وعظ پرداخت. او در واقعهی مسجد گوهرشاد مشهد در تابستان ۱۳۱۴، در اعتراض به رضا شاه، به منبر رفت. در نتیجهی این کار، دستگیر شد و ۳ سال در زندان قصر قجر زندانی گردید. پس از رهایی، مجالس وعظ خود را در تهران، قم و نجف ادامه داد.
شیخ عباسعلی واعظ خراسانی کتابخانهی نفیسی هم داشت که مشهور است از نظر شمار و تنوع مطالب، چهارمین کتابخانهی مشهد مقدس بوده است. این خطیب و واعظ توانا در ۲۷ اسفند ۱۳۴۲ در ۷۱ سالگی در تهران درگذشت. انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، شیخ عباسعلی واعظ خراسانی را به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی کرده است.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
۵۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۲، شیخ عباسعلی محقق واعظ خراسانی ـ خطیب و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
واعظ خراسانی در سال ۱۲۷۱ در خانوادهای روحانی در مشهد مقدس متولد شد. مراحل آغازین تحصیل را نزد پدر گذراند و با دقائق و رموز کار یک خطیب توانا و واعظ زبردست، در محضر پدر آشنا شد. سپس به حوزهی علمیهی مشهد رفت و فقه و اصول و فلسفه آموخت. این عالم علوم دینی، به تفسیر و حدیث علاقهی فراوان داشت و در نتیجهی مطالعهی پیگیر در اخبار و احادیث، خود دائرهالمعارف متحرکی از علوم و معارف شیعه بود. شیخ عباسعلی پس از تحصیل علوم اسلامی به وعظ پرداخت. او در واقعهی مسجد گوهرشاد مشهد در تابستان ۱۳۱۴، در اعتراض به رضا شاه، به منبر رفت. در نتیجهی این کار، دستگیر شد و ۳ سال در زندان قصر قجر زندانی گردید. پس از رهایی، مجالس وعظ خود را در تهران، قم و نجف ادامه داد.
شیخ عباسعلی واعظ خراسانی کتابخانهی نفیسی هم داشت که مشهور است از نظر شمار و تنوع مطالب، چهارمین کتابخانهی مشهد مقدس بوده است. این خطیب و واعظ توانا در ۲۷ اسفند ۱۳۴۲ در ۷۱ سالگی در تهران درگذشت. انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، شیخ عباسعلی واعظ خراسانی را به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی کرده است.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۷ اسفند ۱۳۹۶
۱۹۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۱۹۷، حاج محمدحسین مروی ـ بنیانگذار مدرسهی مروی ـ درگذشت.
حاج محمدحسین خان پسر بیرام علی خان و از تیرهی عزالدینلو شاخهی اشاقهباش ایل قاجار بود. در اوائل سلطنت فتحعلی شاه، ازبکها به مرو حمله کردند و محمدحسین خان که حاکم مرو بود و اجدادش از زمان شاه تهماسب صفوی حکومت آن حدود را داشتند، از آنان شکست خورد و در سال ۱۱۷۸ به کابل فرار کرد و از آن جا به قندهار و از قندهار به سیستان و در نهایت به تهران آمد. در تهران فتحعلی شاه به دیدارش رفت، او را احترام گذاشت و عزیزش داشت. حتی بعد از کشتن حاج ابراهیم کلانتر صدر اعظم خود، به خان مروی پیشنهاد صدارت داد، اما محمدحسین خان از قبول صدر اعظمی خودداری کرد و تا پایان عمر با عزت و احترام بسیار در دربار شاه قجر زیست.
خان مروی هرگز نتوانست بار دیگر به حکومت مرو باز گردد. وی در طول اقامت خود در تهران ثروت فراوانی اندوخت و تمول بسیار یافت. او در غربیترین نقطهی محلهی عودلاجان داخل حصار صفوی شهر تهران، خانه و باغ وسیعی برای خود تدارک دید. آن باغ و خانه در کوچهی مقابل عمارت شمسالعماره که امروز به «کوچهی مروی» شهرت دارد، قرار داشت. محمدحسین خان از سوی فتحعلی شاه ملقب به فخرالدوله شد. خان مروی در زمان حیات خود، در زمینی در شمال کوچهی مروی در سال ۱۲۳۱ هجری (۱۱۹۴/۹۵خورشیدی)، مسجد و بنا بر رسم معمول آن روزگار، مدرسهی علوم دینی در مجاورت آن بنا کرد. او بعدها باغی را که در جنوب آن مسجد و ضلع جنوبی کوچهی مروی داشت، وقف مسجد و مدرسهی دینیاش نمود و در پایان عمر تمام اموال و املاک مزروعی را که مشتمل بر چند پارچه آبادی و نیز چندین خانه، دکان و غیره بود، به همین منظور وقف مسجد و مدرسه کرد. این مدرسه و مسجد به «خان مروی» یا «مروی» شهرت یافت، هر چند در برخی از اسناد این ابنیه را با اشاره به لقب او، «فخرالدوله» و «فخریه» نیز نوشتهاند. در تهران قدیم، کوچهی مروی اهمیت فروانی داشت و از نقاط آباد و مشهور شهر به شمار میرفت. افزون بر مسجد مروی، وجود مسجد حکیم نیز در این کوچه بر اهمیت بیشتر آن افزوده بود. ابتدای کوچهی مروی جنب حصار ارگ بازارچهی کنار خندق (بازارچهی شتر گلو)، از دیگر عوامل شهرت و اهمیت این کوچه بود.
در دورهی ناصرالدین شاه با ساخته شدن عمارت شمسالعماره مقابل این کوچه و احداث خیابان ناصریه (ناصر خسرو )، میدانی مقابل سردر شرقی ارگ سلطنتی ابتدای کوچهی مروی پدید آمد که به میدان شمسالعماره مشهور شد.
ساخته شدن این بناها، بیش از پیش سبب گردید تا کوچه مروی و آن محدوده در مرکز توجه پایتختنشینان قرار گیرد، بهویژه اینکه بازارچهی مروی توانسته بود تهرانیها را به فضای خود جلب کند. بازارچه و گذر مروی در آن زمان از نامدار ترین بازارهای دارالخلافهی ناصری به شمار میرفت. آب مازاد قنات ارگ نیز در این نقطه به شیوهی کهن ایرانی در انتقال آب به طریق شتر گلو در ضلع شرقی خیابان ناصریه ابتدای کوچهی مروی می جوشید، و از زمین بالا میآمد که یکی از آب منگلهای تهران را تشکیل می داد و این باز هم به جذابیت این محله افزوده بود. این وضعیت ادامه داشت، تا اینکه در دوران رضا شاه در اراضی وقفی باغ مروی دبستان و دبیرستانی برای تحصیل دانشآموزان با شیوهی نوین احداث شد.
محمدحسین خان مروی در سال ۲۷ اسفند ۱۱۹۷ شمع وجودش خاموش گشت.
مدرسهی خان مروی که در شمار نخستین دارالعلمهای قرن ۱۳ هجری و مراکز معارف اسلامی بود، شامل جلو خان، سردر، دالان، صحن وسیع و مسجد با شبستان، ایوان مقرنسکاری و آب انبار و غیره است. جالب است بدانیم نوروز خان که خود بانی سقاخانهی نوروز خان و ابنیهی خیریه در اول خیابان پامنار بود، برادر محمدحسین خان مروی است.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
۱۹۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۱۹۷، حاج محمدحسین مروی ـ بنیانگذار مدرسهی مروی ـ درگذشت.
حاج محمدحسین خان پسر بیرام علی خان و از تیرهی عزالدینلو شاخهی اشاقهباش ایل قاجار بود. در اوائل سلطنت فتحعلی شاه، ازبکها به مرو حمله کردند و محمدحسین خان که حاکم مرو بود و اجدادش از زمان شاه تهماسب صفوی حکومت آن حدود را داشتند، از آنان شکست خورد و در سال ۱۱۷۸ به کابل فرار کرد و از آن جا به قندهار و از قندهار به سیستان و در نهایت به تهران آمد. در تهران فتحعلی شاه به دیدارش رفت، او را احترام گذاشت و عزیزش داشت. حتی بعد از کشتن حاج ابراهیم کلانتر صدر اعظم خود، به خان مروی پیشنهاد صدارت داد، اما محمدحسین خان از قبول صدر اعظمی خودداری کرد و تا پایان عمر با عزت و احترام بسیار در دربار شاه قجر زیست.
خان مروی هرگز نتوانست بار دیگر به حکومت مرو باز گردد. وی در طول اقامت خود در تهران ثروت فراوانی اندوخت و تمول بسیار یافت. او در غربیترین نقطهی محلهی عودلاجان داخل حصار صفوی شهر تهران، خانه و باغ وسیعی برای خود تدارک دید. آن باغ و خانه در کوچهی مقابل عمارت شمسالعماره که امروز به «کوچهی مروی» شهرت دارد، قرار داشت. محمدحسین خان از سوی فتحعلی شاه ملقب به فخرالدوله شد. خان مروی در زمان حیات خود، در زمینی در شمال کوچهی مروی در سال ۱۲۳۱ هجری (۱۱۹۴/۹۵خورشیدی)، مسجد و بنا بر رسم معمول آن روزگار، مدرسهی علوم دینی در مجاورت آن بنا کرد. او بعدها باغی را که در جنوب آن مسجد و ضلع جنوبی کوچهی مروی داشت، وقف مسجد و مدرسهی دینیاش نمود و در پایان عمر تمام اموال و املاک مزروعی را که مشتمل بر چند پارچه آبادی و نیز چندین خانه، دکان و غیره بود، به همین منظور وقف مسجد و مدرسه کرد. این مدرسه و مسجد به «خان مروی» یا «مروی» شهرت یافت، هر چند در برخی از اسناد این ابنیه را با اشاره به لقب او، «فخرالدوله» و «فخریه» نیز نوشتهاند. در تهران قدیم، کوچهی مروی اهمیت فروانی داشت و از نقاط آباد و مشهور شهر به شمار میرفت. افزون بر مسجد مروی، وجود مسجد حکیم نیز در این کوچه بر اهمیت بیشتر آن افزوده بود. ابتدای کوچهی مروی جنب حصار ارگ بازارچهی کنار خندق (بازارچهی شتر گلو)، از دیگر عوامل شهرت و اهمیت این کوچه بود.
در دورهی ناصرالدین شاه با ساخته شدن عمارت شمسالعماره مقابل این کوچه و احداث خیابان ناصریه (ناصر خسرو )، میدانی مقابل سردر شرقی ارگ سلطنتی ابتدای کوچهی مروی پدید آمد که به میدان شمسالعماره مشهور شد.
ساخته شدن این بناها، بیش از پیش سبب گردید تا کوچه مروی و آن محدوده در مرکز توجه پایتختنشینان قرار گیرد، بهویژه اینکه بازارچهی مروی توانسته بود تهرانیها را به فضای خود جلب کند. بازارچه و گذر مروی در آن زمان از نامدار ترین بازارهای دارالخلافهی ناصری به شمار میرفت. آب مازاد قنات ارگ نیز در این نقطه به شیوهی کهن ایرانی در انتقال آب به طریق شتر گلو در ضلع شرقی خیابان ناصریه ابتدای کوچهی مروی می جوشید، و از زمین بالا میآمد که یکی از آب منگلهای تهران را تشکیل می داد و این باز هم به جذابیت این محله افزوده بود. این وضعیت ادامه داشت، تا اینکه در دوران رضا شاه در اراضی وقفی باغ مروی دبستان و دبیرستانی برای تحصیل دانشآموزان با شیوهی نوین احداث شد.
محمدحسین خان مروی در سال ۲۷ اسفند ۱۱۹۷ شمع وجودش خاموش گشت.
مدرسهی خان مروی که در شمار نخستین دارالعلمهای قرن ۱۳ هجری و مراکز معارف اسلامی بود، شامل جلو خان، سردر، دالان، صحن وسیع و مسجد با شبستان، ایوان مقرنسکاری و آب انبار و غیره است. جالب است بدانیم نوروز خان که خود بانی سقاخانهی نوروز خان و ابنیهی خیریه در اول خیابان پامنار بود، برادر محمدحسین خان مروی است.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
Telegram
attach 📎
کتاب_تدبر_فرازمانی_در_قرآن_کریم.pdf
8.1 MB
📚کتاب: تدبر فرازمانی در قرآن کریم
(کاربست سیستم برنامه ریزی سلولی عصر مدار)
✍️نویسندگان: علی اصغر پورعزت، میثم علی پور
🌐 @PourezzatIR
@UT_Central_Library
(کاربست سیستم برنامه ریزی سلولی عصر مدار)
✍️نویسندگان: علی اصغر پورعزت، میثم علی پور
🌐 @PourezzatIR
@UT_Central_Library
درآمدی_بر_روش_پژوهش_علمی ).pdf
3.7 MB
📚کتاب:درآمدی بر روش پژوهش علمی (فراگرد تدوین رساله پژوهشی و دفاع از آن)
نویسنده: علی اصغر پورعزت
🌐 @PourezzatIR
@UT_Central_Library
نویسنده: علی اصغر پورعزت
🌐 @PourezzatIR
@UT_Central_Library
digital library & the blind.pdf
525 KB
🌿 بررسی وضعیت خدمات کتابخانه های دیجیتال نابینایان و کم بینایان
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
🍀 حلول ماه پر برکت رجب و میلاد با سعادت امام محمد باقر علیه السلام مبارک باد.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
🔶 سالروز ملی شدن صنعت نفت مبارک باد .
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
Forwarded from اتچ بات
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۹ اسفند ۱۳۹۶
۸۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۱۳، سید اشرفالدین حسینی ـ شاعر و مدیر روزنامهی نسیم شمال ـ درگذشت.
سید اشرفالدین حسینی گیلانی در حدود سال ۱۲۴۹ در قزوین به دنیا آمد. او در کودکی یتیم شد. در جوانی به عتبات عالیات رفت. پس از ۵ سال راهی تبریز شد و علوم متداول را در آن جا آموخت. سپس به رشت رفت و در آن جا ساکن گردید. سید اشرفالدین پس از مدتی به سبب داشتن روحیهی آزادیخواهی و نیز استعداد و قریحهی شاعری، تصمیم به انتشار روزنامهای به نام «نسیم شمال» گرفت. او این روزنامه را از شهریورماه ۱۲۸۶ (۹ ماه پیش از به توپ بستهشدن مجلس) منتشر کرد و در اندک مدتی به معروفترین و محبوبترین شاعر و سرایندهی اشعار طنزآمیز و انتقادی دوران مشروطه تبدیل شد و روزنامهاش به شهرت فراوانی رسید. این روزنامه به اندازهای در میان تودهی مردم محبوبیت یافت که مدیر آن را «نسیم شمال» میخواندند. «روزنامهی نسیم شمال» نزدیک به ۲۰ سال منتشر شد. حتی پس از مرگ سید اشرفالدین مدتی انتشار یافت. در سال ۱۳۰۶ شایع کردند نسیم شمال به بیماری جنون دچار شده است. به این بهانه او را به تیمارستان بردند.
سید اشرفالدین گیلانی ـ مدیر روزنامهی نسیم شمال و شاعر آزادیخواه ـ پس از آن، چند سالی در بیماری و تنگدستی زنده بود، تا اینکه در ۲۹ اسفند ۱۳۱۳ در ۶۴ سالگی درگذشت. پیکر نسیم شمال را در ابن بابویه شهر ری به خاک سپردند.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
۸۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۱۳، سید اشرفالدین حسینی ـ شاعر و مدیر روزنامهی نسیم شمال ـ درگذشت.
سید اشرفالدین حسینی گیلانی در حدود سال ۱۲۴۹ در قزوین به دنیا آمد. او در کودکی یتیم شد. در جوانی به عتبات عالیات رفت. پس از ۵ سال راهی تبریز شد و علوم متداول را در آن جا آموخت. سپس به رشت رفت و در آن جا ساکن گردید. سید اشرفالدین پس از مدتی به سبب داشتن روحیهی آزادیخواهی و نیز استعداد و قریحهی شاعری، تصمیم به انتشار روزنامهای به نام «نسیم شمال» گرفت. او این روزنامه را از شهریورماه ۱۲۸۶ (۹ ماه پیش از به توپ بستهشدن مجلس) منتشر کرد و در اندک مدتی به معروفترین و محبوبترین شاعر و سرایندهی اشعار طنزآمیز و انتقادی دوران مشروطه تبدیل شد و روزنامهاش به شهرت فراوانی رسید. این روزنامه به اندازهای در میان تودهی مردم محبوبیت یافت که مدیر آن را «نسیم شمال» میخواندند. «روزنامهی نسیم شمال» نزدیک به ۲۰ سال منتشر شد. حتی پس از مرگ سید اشرفالدین مدتی انتشار یافت. در سال ۱۳۰۶ شایع کردند نسیم شمال به بیماری جنون دچار شده است. به این بهانه او را به تیمارستان بردند.
سید اشرفالدین گیلانی ـ مدیر روزنامهی نسیم شمال و شاعر آزادیخواه ـ پس از آن، چند سالی در بیماری و تنگدستی زنده بود، تا اینکه در ۲۹ اسفند ۱۳۱۳ در ۶۴ سالگی درگذشت. پیکر نسیم شمال را در ابن بابویه شهر ری به خاک سپردند.
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
@UT_Central_Library
Telegram
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
عبدالعظیم قریب @UT_Central_Library
#تقویم_فرهنگی امروز، ۳ فروردین ۱۳۹۷
۵۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۴، استاد عبدالعظیم قریب گَرَکانی ـ ادیب، شاعر و نویسنده ـ درگذشت.
عبدالعظیم قریب در سال ۱۲۵۸ در روستای گَرَکان تفرش به دنیا آمد. مقدمات زبان فارسی و عربی را نزد پدر فراگرفت و در تهران ادامهی تحصیل داد. وی پس از یادگیری هیأت، نجوم، اصول، منطق، حکمت و زبان فرانسه، در مدرسهی علمیه به تدریس پرداخت و شاگردان فراوانی پرورش داد. این استاد زبان و ادب فارسی و عربی، بعدها در دارالفنون، دانشسرای عالی و دانشکدهی ادبیات دانشگاه تهران، به تدریس مشغول شد. وی نزدیک به ۷۰ سال به تدریس و تعلیم و خدمات فرهنگی اشتغال داشت. استاد عبدالعظیم قریب، برای نخستین بار، به همراه چهار استاد دیگر، دستور زبانی مدوّن و ساده برای زبان فارسی تنظیم کرد که در طی نیم قرن دانشآموزان قواعد و دستور زبان فارسی را از آن آموختهاند. این کتاب به نام «دستور زبان پنج استاد» معروف است. استاد قریب منتخباتی نیز به عنوان «فرائدُالادب» گردآورد که مدتها در دبیرستانها تدریس میشد. مجموعهی «فرائدالادب» سالها بعد، در سال ۱۳۸۷ به کوشش دکتر ناصر رحیمی و محمدرسول دریاگشت، از سوی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی، در یک مجلد چاپ و منتشر شد. ایشان «کَلیله و دِمنه» را هم تصحیح کرده است.
استاد عبدالعظیم قریب گرکانی، در ۳ فروردین ۱۳۴۴ شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۴، استاد عبدالعظیم قریب گَرَکانی ـ ادیب، شاعر و نویسنده ـ درگذشت.
عبدالعظیم قریب در سال ۱۲۵۸ در روستای گَرَکان تفرش به دنیا آمد. مقدمات زبان فارسی و عربی را نزد پدر فراگرفت و در تهران ادامهی تحصیل داد. وی پس از یادگیری هیأت، نجوم، اصول، منطق، حکمت و زبان فرانسه، در مدرسهی علمیه به تدریس پرداخت و شاگردان فراوانی پرورش داد. این استاد زبان و ادب فارسی و عربی، بعدها در دارالفنون، دانشسرای عالی و دانشکدهی ادبیات دانشگاه تهران، به تدریس مشغول شد. وی نزدیک به ۷۰ سال به تدریس و تعلیم و خدمات فرهنگی اشتغال داشت. استاد عبدالعظیم قریب، برای نخستین بار، به همراه چهار استاد دیگر، دستور زبانی مدوّن و ساده برای زبان فارسی تنظیم کرد که در طی نیم قرن دانشآموزان قواعد و دستور زبان فارسی را از آن آموختهاند. این کتاب به نام «دستور زبان پنج استاد» معروف است. استاد قریب منتخباتی نیز به عنوان «فرائدُالادب» گردآورد که مدتها در دبیرستانها تدریس میشد. مجموعهی «فرائدالادب» سالها بعد، در سال ۱۳۸۷ به کوشش دکتر ناصر رحیمی و محمدرسول دریاگشت، از سوی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی، در یک مجلد چاپ و منتشر شد. ایشان «کَلیله و دِمنه» را هم تصحیح کرده است.
استاد عبدالعظیم قریب گرکانی، در ۳ فروردین ۱۳۴۴ شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
گردآوری و تنظیم: #آرش_امجدی
⚫️ سرزمین ایران، سرزمینی فلسفه خیز است و در طول تاریخ، بزرگانی در فلسفه از این مرز و بوم برآمده اند که هر کدام مُبدع نظریات تازه ای درباره هستی و انسان بوده اند. نسلی چونان فارابی، ابن سینا، خواجه نصیر، ملاصدرا و در دوره اخیر استادانی چون علامه طباطبائی، مرتضی مطهری، سید جلال الدین آشتیانی... و اخیراً، استاد داریوش شایگان.
https://goo.gl/3qLkBM
◼️درگذشت این فیلسوف را به خانواده ایشان و ایرانیان تسلیت می گوییم.
@UT_Central_Library
https://goo.gl/3qLkBM
◼️درگذشت این فیلسوف را به خانواده ایشان و ایرانیان تسلیت می گوییم.
@UT_Central_Library