پایان نامه دکتر غلامحسین یوسفی.pdf
29.5 MB
پایان نامه دکتری استاد غلامحسین یوسفی با عنوان وصف طبیعت در شعر فارسی تا حملۀ مغول به راهنمایی استاد بدیعالزمان فروزانفر در سال 1335 خورشیدی
غلامحسین یوسفی (۱۳۰۶–۱۳۶۹)، ادیب، نویسنده، مترجم و استاد برجسته ادبیات فارسی بود. زاده مشهد و اصالتاً از خوسف بیرجند، تحصیلات عالی خود را در دانشگاه تهران به پایان رساند و دکترای ادبیات فارسی گرفت. از سال ۱۳۳۴ در دانشگاه فردوسی مشهد به تدریس پرداخت و در تصحیح متون کهن سهمی ارزشمند داشت.
@UT_Central_Library
غلامحسین یوسفی (۱۳۰۶–۱۳۶۹)، ادیب، نویسنده، مترجم و استاد برجسته ادبیات فارسی بود. زاده مشهد و اصالتاً از خوسف بیرجند، تحصیلات عالی خود را در دانشگاه تهران به پایان رساند و دکترای ادبیات فارسی گرفت. از سال ۱۳۳۴ در دانشگاه فردوسی مشهد به تدریس پرداخت و در تصحیح متون کهن سهمی ارزشمند داشت.
@UT_Central_Library
دورنمایی از شهر شیراز در دههٔ پنجاه خورشیدی، در مجموعهٔ اسلایدهای کتابخانهٔ مرکزی
تصویری که در آن گنبد و بارگاه نورانی شاهچراغ (ع)، همچون نگینی درخشان در دل شهر جلوهگری میکند.
@UT_Central_Library
تصویری که در آن گنبد و بارگاه نورانی شاهچراغ (ع)، همچون نگینی درخشان در دل شهر جلوهگری میکند.
@UT_Central_Library
تقی ارانی مولف کتاب درسی فیزیک
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
تصویری از استاد ابوالحسن صدیقی در حال کار بر روی تندیس ابن سینا از سنگ یکپارچۀ مرمر قم نصب شده در میدان بوعلی همدان از مجموعه فایلهای اهدایی دکتر مصطفوی مدیر کل وقت باستانشناسی ایران به کتابخانه مرکزی
ابوالحسن صدیقی، نقاش و مجسمهساز نامدار ایرانی و از شاگردان برجستهٔ کمالالملک بود. آثار ماندگار او زینتبخش شهرهای ایراناند؛ از جمله تندیس فردوسی در میدان فردوسی تهران، تندیس یعقوب لیث صفاری در زابل، تندیس خیام در پارک لالهٔ تهران، و تندیس نادرشاه افشار در آرامگاه او در مشهد. طرح چهرهٔ ابوعلیسینا نیز از آثار شاخص اوست که روح هنر ایرانی را با شکوهی جاودانه به تصویر کشیده است.
@UT_Central_Library
ابوالحسن صدیقی، نقاش و مجسمهساز نامدار ایرانی و از شاگردان برجستهٔ کمالالملک بود. آثار ماندگار او زینتبخش شهرهای ایراناند؛ از جمله تندیس فردوسی در میدان فردوسی تهران، تندیس یعقوب لیث صفاری در زابل، تندیس خیام در پارک لالهٔ تهران، و تندیس نادرشاه افشار در آرامگاه او در مشهد. طرح چهرهٔ ابوعلیسینا نیز از آثار شاخص اوست که روح هنر ایرانی را با شکوهی جاودانه به تصویر کشیده است.
@UT_Central_Library
تصویر دروازه نو یا محمدیه از مجموعه فایلهای اهدایی دکتر سید محمد تقی مصطفوی مدیر کل وقت باستانشناسی درگذشته سال 1359
دروازه محمدیه یا دروازه نو تنها دروازه بر جایمانده از تهران قدیم است. در نزدیکی آن، میدان محمدیه ــ که در روزگار قاجار از پنج میدان اصلی شهر بود ــ قرار دارد. این میدان که زمانی «پاقاپوق» و سپس «میدان اعدام» نامیده میشد، در جنوب تهران و بیرون از محدوده شهر واقع بود و محل اجرای احکام مجرمان به شمار میرفت.
@UT_Central_Library
دروازه محمدیه یا دروازه نو تنها دروازه بر جایمانده از تهران قدیم است. در نزدیکی آن، میدان محمدیه ــ که در روزگار قاجار از پنج میدان اصلی شهر بود ــ قرار دارد. این میدان که زمانی «پاقاپوق» و سپس «میدان اعدام» نامیده میشد، در جنوب تهران و بیرون از محدوده شهر واقع بود و محل اجرای احکام مجرمان به شمار میرفت.
@UT_Central_Library
اعلان جالبی در باره دو نسخه قدیمی از قرآن که گفته می شده یکی به خط امام حسن ع و دیگری به خط امام زین العابدین بوده است. در این اعلان، بر حسب تقاضای هیئت علمیه اصفهان ـ جامعه روحانیت آن وقت ـ درخواست شده تا برای بازدید عموم مردم زمانی معین شود. این دو قرآن در عمارت چهلستون اصفهان بوده است. تاریخ اعلان 27 محرم 1341ق است. (28 شهریور 1301ش)
از اسناد کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
@UT_Central_Library
از اسناد کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
@UT_Central_Library
از اسناد کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
اعلان سفارت روس در تاریخ هفتم محرم 1334 قمری (15 نوامبر 1915)
از اسناد کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
@UT_Central_Library
از اسناد کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
@UT_Central_Library
پارسیان_هند_ابراهیم_پورداود_از_میان_یادداشت_های_جمالزاده.pdf
30.6 MB
دستنوشته ای از ابراهیم پورداود در باره پارسیان هند، در میان اسناد و اوراق سیدمحمدعلی جمالزاده در کتابخانه مرکزی. تاریخ نوشته 1307 در برلین است.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
Forwarded from فیلم و هُنر فاخر 2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اولین تصاویر هوایی از ایران در سال ۱۳۰۳ دیده نشده
دیوان فرخی سیستانی.pdf
34.4 MB
دیوان فرخی سیستانی، به تصحیح علی عبدالرسولی، انتشار در سال 1311 در مطبعۀ مجلس ، شامل شرححال و اشعار این شاعر برجستهٔ دربار محمود غزنوی است.
فرخی شاعری شادخو، طبیعتدوست و استاد تغزل و مدیحه بود که سخنش ساده، روان و موسیقایی است.
بیشتر قصایدش در ستایش سلطان محمود است، اما با نگاهی واقعگرایانه.
مصحح با مقابلهٔ چند نسخهٔ خطی، دیوان را تصحیح و لغات دشوار را در پاورقی توضیح داده است.
https://t.me/UT_Central_Library
فرخی شاعری شادخو، طبیعتدوست و استاد تغزل و مدیحه بود که سخنش ساده، روان و موسیقایی است.
بیشتر قصایدش در ستایش سلطان محمود است، اما با نگاهی واقعگرایانه.
مصحح با مقابلهٔ چند نسخهٔ خطی، دیوان را تصحیح و لغات دشوار را در پاورقی توضیح داده است.
https://t.me/UT_Central_Library
تصویر برج طغرل در مجموعه کارتپستالهای کتابخانه مرکزی
برج طغرل در شرق آرامگاه ابنبابویه شهر ری و از آثار دورهٔ سلجوقی است. این برج آجری با ارتفاعی حدود ۲۰ متر، بهاحتمال زیاد آرامگاه طغرل بیک سلجوقی است. افزون بر کارکرد آرامگاهی، از آن بهعنوان ساعت آفتابی و راهنمای کاروانهای جاده ابریشم نیز استفاده میشده است. نخستین مرمت آن در سال ۱۳۰۱ قمری به فرمان ناصرالدینشاه انجام شد و آخرین بازسازی در سال ۱۴۰۲ صورت گرفته است.
https://t.me/UT_Central_Library
برج طغرل در شرق آرامگاه ابنبابویه شهر ری و از آثار دورهٔ سلجوقی است. این برج آجری با ارتفاعی حدود ۲۰ متر، بهاحتمال زیاد آرامگاه طغرل بیک سلجوقی است. افزون بر کارکرد آرامگاهی، از آن بهعنوان ساعت آفتابی و راهنمای کاروانهای جاده ابریشم نیز استفاده میشده است. نخستین مرمت آن در سال ۱۳۰۱ قمری به فرمان ناصرالدینشاه انجام شد و آخرین بازسازی در سال ۱۴۰۲ صورت گرفته است.
https://t.me/UT_Central_Library
صحنهای از تدریس پزشکی در دارالفنون
برگرفته از کتاب جواهرالحکمه ناصری، تألیف علی بن زینالعابدین همدانی در سال ۱۲۹۸ قمری (۱۸۸۱ میلادی).
در این تصویر، مؤلف دانشمند، حکیم علی بن زینالعابدین همدانی، در حال تدریس علم طب به شاگردان خویش در مدرسه دارالفنون تهران دیده میشود؛ مدرسهای که در آن روزگار، نماد دانش نوین و پیوند میان حکمت ایرانی و علوم جدید غربی بود. این تصویر، بازتابی است از روزگاری که علم پزشکی در ایران، از میراث حکمت اسلامی به دانش تجربی نوین گام مینهاد و دارالفنون، مهد این تحول بود.
https://t.me/UT_Central_Library
برگرفته از کتاب جواهرالحکمه ناصری، تألیف علی بن زینالعابدین همدانی در سال ۱۲۹۸ قمری (۱۸۸۱ میلادی).
در این تصویر، مؤلف دانشمند، حکیم علی بن زینالعابدین همدانی، در حال تدریس علم طب به شاگردان خویش در مدرسه دارالفنون تهران دیده میشود؛ مدرسهای که در آن روزگار، نماد دانش نوین و پیوند میان حکمت ایرانی و علوم جدید غربی بود. این تصویر، بازتابی است از روزگاری که علم پزشکی در ایران، از میراث حکمت اسلامی به دانش تجربی نوین گام مینهاد و دارالفنون، مهد این تحول بود.
https://t.me/UT_Central_Library