نگاره هایی در تعویذات، پرچم حضرت محمد، صحابه و ائمه اثنا عشر، ... از یک نسخه بکتاشی 👆👆👆
Forwarded from رسول جعفریان
کتاب عجیبی است. حوالی سال 1347 ابوالفضل برقعی به قوچان رفت و جای پایی برای خودش درست کرد. او در تهران، اولا با نقد صوفیه و بعدا حرفهای در ظاهر ضد غالیان، حرف و حدیث هایی درست کرده بود. روحانیون در باره او دو دسته شده بودند. برخی در تأیید نوشتند و برخی در رد. در مشهد آیت الله میلانی علیه او اقدام کرد. آن زمان آیت الله حکیم نمایندگانی در شهرهای ایران داشت. در این کتاب، داستان این نمایندگان در قوچان، درگیری ها بر سر برقعی و آثار و بسیاری از مطالب دیگر به صورت یادداشت هایی آمده است. نویسنده گفته است که اینها را در چند دهه قبل به تدریج فراهم کرده و حالا یعنی سال 1402 که فکر می کرده با مرگش همه آن یادداشت ها از بین می رود، نیمچه تدوینی کرده است. پر است از مسائل واسنادی در باره جریانهای قبل از انقلاب قوچان، مسائل مربوط به برقعی، روابط آخوندی، نامه های متعدد و به هر حال اثری کاملا شگفت برای کسانی است که به دانستن مسائل فکری ـ آخوندی قبل از انقلاب علاقه مند هستند.
دستنوشته_های_پراکنده_از_ابوالحسن_خان_فروغی_ش_10867_اسناد_کتابخانه.pdf
620.4 MB
از اسناد کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
گزارش ابوالحسن فروغی در باره اوضاع فرهنگی خراسان، در چارچوب مأموریت او برای فراهم کردن مقدمات تأسیس دانشگاه مشهد در سال 1324ش 👇👇👇👇👇👇
از اسناد کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، ش 10872، فریم های 3 ـ 8
از اسناد کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، ش 10872، فریم های 3 ـ 8
رادیو دو نفره، متن گزارش ها و خبرها و ... ست که طی سالهای 1349 تا 1354ش در رادیو «صدای روحانیت مبارز» از بغداد منتشر می شد. پدیده غریبی است. در اوج اختلافات شاه و صدام، حکومت عراق اجازه داد رادیویی برای مبارزه با شاه تأسیس شود. مجری برنامه ها آقای دعایی بود و متن ها توسط وی و دیگران نوشته می شد. این متنها همگی در این کتاب منتشر شده و سند مهمی برای خواسته هایی است که در آن وقت، مبارزین از حکومت شاه داشته اند. این متن ها بسیار مهم هستند، زیرا تقریبا مشابهی ندارند و از این جهت، شایسته تأمل و دقت هستند. در سال 54 که روابط شاه و صدام خوب شد، این رادیو تعطیل گردید. آقای دعایی در خاطرات خود در این باره توضیحاتی داده و اکنون متن آنها با عنوان رادیو دو نفره توسط روزنامه اطلاعات و به کوشش آقای امیر (بهروز) طیرانی منتشر شده است. مقدمه کتاب به تفصیل در باره چگونگی این متن ها، توضیحاتی آمده است.
https://t.me/UT_Central_Library
https://t.me/UT_Central_Library
27 خرداد ماه 1327
با تقدیم احترام
نظر به این که جلد پنجم فهرست کتابخانه آستان قدس در دست تألیف و مشرف به چاپ است و رساله ترجمه عهدنامه مبارکه به قلم خلد آشیان شادروان ذکاء الملک میرزا محمد حسین خان فروغی طاب ثراه در شماره کتب مندرجه در این جلد است و کتابخانه نیز ساعی است که تراجم صحیح مولفین مخصوصا شرح احوال مفاخر ایران را به طور مفصل فریضه خود می داند، در مقام تصدیع برآمده که ترجمه آن مرحوم (از تاریخ تولد و فوت و مولد و آرامگاه و اساتید و مقامات) را قلمی فرموده و عاجلا کتابخانه را بدان متحف فرمایند. دوام توفیقات و سعادت جنابعالی را خواهان است با تجدید احترام. رئیس کتابخانه آستان قدس. اوکتایی
از اسناد کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
https://t.me/UT_Central_Library
با تقدیم احترام
نظر به این که جلد پنجم فهرست کتابخانه آستان قدس در دست تألیف و مشرف به چاپ است و رساله ترجمه عهدنامه مبارکه به قلم خلد آشیان شادروان ذکاء الملک میرزا محمد حسین خان فروغی طاب ثراه در شماره کتب مندرجه در این جلد است و کتابخانه نیز ساعی است که تراجم صحیح مولفین مخصوصا شرح احوال مفاخر ایران را به طور مفصل فریضه خود می داند، در مقام تصدیع برآمده که ترجمه آن مرحوم (از تاریخ تولد و فوت و مولد و آرامگاه و اساتید و مقامات) را قلمی فرموده و عاجلا کتابخانه را بدان متحف فرمایند. دوام توفیقات و سعادت جنابعالی را خواهان است با تجدید احترام. رئیس کتابخانه آستان قدس. اوکتایی
از اسناد کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
https://t.me/UT_Central_Library
1_19314497543.pdf
2.9 MB
#شیعه_پژوهی #یهودیان #مهدویت
@studiesofshia
❇️ استمرار غیبت: مهدیگرایی شیعه و سیاستهای جمهوری اسلامی
❇️ Occultation in Perpetuum: Shi'ite Messianism and the Policies of the Islamic Republic
🔹زئو ماگن
🔹Ze'ev Maghen
این مقاله به بررسی و نقد دیدگاه رایج در غرب میپردازد که جمهوری اسلامی ایران را متأثر از باورهای آخرالزمانی شیعه میداند. نویسنده با رد این تصور، استدلال میکند که تشیع دوازدهامامی در طول تاریخ بهگونهای تکامل یافته که برخلاف تصور رایج، رویکردی محافظهکارانه و ضدشتابزنی برای ظهور دارد. اگرچه برخی رفتارهای سیاسی ایران ممکن است آخرالزمانی تفسیر شود، اما این به معنای جهتگیری رسمی نظام بر اساس چنین باورهایی نیست. مقاله تأکید میکند که تحلیل سیاستهای ایران باید بر اساس واقعیتهای سیاسی و امنیتی باشد، نه پیشفرضهای غلط درباره اعتقادات شیعی. این دیدگاه پیامدهای مهمی برای تعاملات بینالمللی با ایران دارد.
#حتما_ببینید #به_اشتراک_بگذارید
مرجع تخصصی #مطالعات_شیعه_در_غرب
@studiesofshia
@studiesofshia
❇️ استمرار غیبت: مهدیگرایی شیعه و سیاستهای جمهوری اسلامی
❇️ Occultation in Perpetuum: Shi'ite Messianism and the Policies of the Islamic Republic
🔹زئو ماگن
🔹Ze'ev Maghen
این مقاله به بررسی و نقد دیدگاه رایج در غرب میپردازد که جمهوری اسلامی ایران را متأثر از باورهای آخرالزمانی شیعه میداند. نویسنده با رد این تصور، استدلال میکند که تشیع دوازدهامامی در طول تاریخ بهگونهای تکامل یافته که برخلاف تصور رایج، رویکردی محافظهکارانه و ضدشتابزنی برای ظهور دارد. اگرچه برخی رفتارهای سیاسی ایران ممکن است آخرالزمانی تفسیر شود، اما این به معنای جهتگیری رسمی نظام بر اساس چنین باورهایی نیست. مقاله تأکید میکند که تحلیل سیاستهای ایران باید بر اساس واقعیتهای سیاسی و امنیتی باشد، نه پیشفرضهای غلط درباره اعتقادات شیعی. این دیدگاه پیامدهای مهمی برای تعاملات بینالمللی با ایران دارد.
#حتما_ببینید #به_اشتراک_بگذارید
مرجع تخصصی #مطالعات_شیعه_در_غرب
@studiesofshia
در باره مقاله بالا 👆👆👆👆👆👆
ایده اصلی این مقاله، که توسط Ze'ev Maghen نوشته شده است، رد این باور گسترده در رسانهها و محافل دانشگاهی است که جمهوری اسلامی ایران، توسط مسیحاگری قدرتمند مبتنی بر تشیع هدایت میشود.
در عوض، نویسنده استدلال میکند که تحولات مذهبی-تاریخی در دورههای قرون وسطی و مدرن، تشیع دوازدهامامی را به قویترین جنبش ضد مسیحایی در اسلام، و شاید در جهان، تبدیل کرده است.
برای حمایت از این دیدگاه، مقاله به نکات کلیدی زیر اشاره میکند:
گذار از مسیحاگری فعال به انفعال: پس از فاجعه کربلا در سال 680 میلادی، شیعیانی که بعدها دوازدهامامی شدند، تمرکز خود را از مبارزه سیاسی برای بازپسگیری ریاسه (اقتدار سیاسی-نظامی) به کشت و کار امامه (اقتدار روحانی-مذهبی) تغییر دادند. آنها به جای جنگیدن برای آینده، بر سوگواری برای گذشته و صبر تأکید کردند.
سرکوب غلات (افراطگرایان): از همان ابتدا، علمای تشیع دوازدهامامی به شدت با گروههای "غلات" یا "افراطگرایان" که مسیحاگری مبارزهطلبانه را ترویج میکردند یا ادعا میکردند امامان نمردهاند و به زودی بازمیگردند، مبارزه کردند. این سرکوب تا قرون بعدی نیز ادامه یافت.
غیبت کبری و تحکیم قدرت علما: ناپدید شدن امام دوازدهم در سال 873 میلادی و سپس پایان «غیبت صغری» و آغاز «غیبت کبری» در سال 945 میلادی، که در آن امام غایب هرگونه تماس مستقیم با پیروان خود را از دست داد، به علمای شیعه اجازه داد تا کنترل امور مذهبی را در دست بگیرند.
نظریه نیابت عامه و اجتهاد: مفهوم «نیابت عامه» (نمایندگی عمومی امام غایب توسط علما) و «اجتهاد» (تلاش فکری مستقل توسط فقهای واجد شرایط برای استخراج احکام شرعی) قدرت علمای شیعه را به طرز چشمگیری افزایش داد. این تحولات، که بر خلاف اهل سنت در شیعه غالب شد، به این معنا بود که تصمیمات دینی تنها به عهده فقها و متکلمان حرفهای قرار گرفت و دانش حقوقی-کلامی آنها بسیار باارزشتر از کرامت آخرالزمانی امام غایب شد.
مخالفت با گروههای مسیحایی مدرن: حتی در قرون اخیر، علمای شیعه دوازدهامامی، گروههای مسیحایی مانند شیخیه، بابیه و بهائیه را با شدت تمام سرکوب کردهاند.
عدم اعتقاد به مسیحاگری فعال در سیاست ایران: نویسنده بیان میکند که سازمانهایی مانند «حجتیه»، که اغلب با مسیحاگری افراطی مرتبط دانسته میشوند، در واقع فوقالعاده محافظهکار و ضد مسیحایی هستند و ظهور امام را فعالانه تسریع نمیکنند، بلکه بر انتظار پرهیزکارانه تأکید دارند. حتی آیتالله خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی، در نگاه محافظهکاران «غالی» (افراطی) محسوب میشد، زیرا به بازپسگیری اقتدار سیاسی با زور اعتقاد داشت.
مسیحاگری دنیوی در مقابل اخروی: مقاله نتیجه میگیرد که هرچند رهبران ایران درباره امام غایب صحبت میکنند، این بیشتر به معنای جاهطلبیهای «دنیوی» برای قدرت فزاینده ایران و برتری ایدئولوژیکی اسلام است، نه اهداف آخرالزمانی. وقوع یک فاجعه هستهای در واقع با این رؤیای «مسیحایی دنیوی» در تضاد است، زیرا به معنای پایان ایران خواهد بود.
نویسنده تأکید میکند که «مسیحاگری برای قرنها دشمن سرسخت شیعه بوده است، و دوازدهامامیها در سرکوب این دشمن استعدادی استثنایی از خود نشان دادهاند». بنابراین، نگرانیهای غرب درباره سیاستهای هستهای ایران نباید بر اساس این فرض نادرست باشد که رهبران ایران به دنبال تسریع آخرالزمان از طریق یک جنگ هستهای هستند. بلکه باید بر اساس دانش و واقعیتهای سیاسی ایران باشد.
ایده اصلی این مقاله، که توسط Ze'ev Maghen نوشته شده است، رد این باور گسترده در رسانهها و محافل دانشگاهی است که جمهوری اسلامی ایران، توسط مسیحاگری قدرتمند مبتنی بر تشیع هدایت میشود.
در عوض، نویسنده استدلال میکند که تحولات مذهبی-تاریخی در دورههای قرون وسطی و مدرن، تشیع دوازدهامامی را به قویترین جنبش ضد مسیحایی در اسلام، و شاید در جهان، تبدیل کرده است.
برای حمایت از این دیدگاه، مقاله به نکات کلیدی زیر اشاره میکند:
گذار از مسیحاگری فعال به انفعال: پس از فاجعه کربلا در سال 680 میلادی، شیعیانی که بعدها دوازدهامامی شدند، تمرکز خود را از مبارزه سیاسی برای بازپسگیری ریاسه (اقتدار سیاسی-نظامی) به کشت و کار امامه (اقتدار روحانی-مذهبی) تغییر دادند. آنها به جای جنگیدن برای آینده، بر سوگواری برای گذشته و صبر تأکید کردند.
سرکوب غلات (افراطگرایان): از همان ابتدا، علمای تشیع دوازدهامامی به شدت با گروههای "غلات" یا "افراطگرایان" که مسیحاگری مبارزهطلبانه را ترویج میکردند یا ادعا میکردند امامان نمردهاند و به زودی بازمیگردند، مبارزه کردند. این سرکوب تا قرون بعدی نیز ادامه یافت.
غیبت کبری و تحکیم قدرت علما: ناپدید شدن امام دوازدهم در سال 873 میلادی و سپس پایان «غیبت صغری» و آغاز «غیبت کبری» در سال 945 میلادی، که در آن امام غایب هرگونه تماس مستقیم با پیروان خود را از دست داد، به علمای شیعه اجازه داد تا کنترل امور مذهبی را در دست بگیرند.
نظریه نیابت عامه و اجتهاد: مفهوم «نیابت عامه» (نمایندگی عمومی امام غایب توسط علما) و «اجتهاد» (تلاش فکری مستقل توسط فقهای واجد شرایط برای استخراج احکام شرعی) قدرت علمای شیعه را به طرز چشمگیری افزایش داد. این تحولات، که بر خلاف اهل سنت در شیعه غالب شد، به این معنا بود که تصمیمات دینی تنها به عهده فقها و متکلمان حرفهای قرار گرفت و دانش حقوقی-کلامی آنها بسیار باارزشتر از کرامت آخرالزمانی امام غایب شد.
مخالفت با گروههای مسیحایی مدرن: حتی در قرون اخیر، علمای شیعه دوازدهامامی، گروههای مسیحایی مانند شیخیه، بابیه و بهائیه را با شدت تمام سرکوب کردهاند.
عدم اعتقاد به مسیحاگری فعال در سیاست ایران: نویسنده بیان میکند که سازمانهایی مانند «حجتیه»، که اغلب با مسیحاگری افراطی مرتبط دانسته میشوند، در واقع فوقالعاده محافظهکار و ضد مسیحایی هستند و ظهور امام را فعالانه تسریع نمیکنند، بلکه بر انتظار پرهیزکارانه تأکید دارند. حتی آیتالله خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی، در نگاه محافظهکاران «غالی» (افراطی) محسوب میشد، زیرا به بازپسگیری اقتدار سیاسی با زور اعتقاد داشت.
مسیحاگری دنیوی در مقابل اخروی: مقاله نتیجه میگیرد که هرچند رهبران ایران درباره امام غایب صحبت میکنند، این بیشتر به معنای جاهطلبیهای «دنیوی» برای قدرت فزاینده ایران و برتری ایدئولوژیکی اسلام است، نه اهداف آخرالزمانی. وقوع یک فاجعه هستهای در واقع با این رؤیای «مسیحایی دنیوی» در تضاد است، زیرا به معنای پایان ایران خواهد بود.
نویسنده تأکید میکند که «مسیحاگری برای قرنها دشمن سرسخت شیعه بوده است، و دوازدهامامیها در سرکوب این دشمن استعدادی استثنایی از خود نشان دادهاند». بنابراین، نگرانیهای غرب درباره سیاستهای هستهای ایران نباید بر اساس این فرض نادرست باشد که رهبران ایران به دنبال تسریع آخرالزمان از طریق یک جنگ هستهای هستند. بلکه باید بر اساس دانش و واقعیتهای سیاسی ایران باشد.
نسخه شگفت و بی نظیری است، ترجمه فارسی تورات، با متن عبری آن با حروف فارسی، به دستور نادرشاه افشار
متن را پایین ملاحظه نمایید.
https://t.me/UT_Central_Library
متن را پایین ملاحظه نمایید.
https://t.me/UT_Central_Library