نقشه_ای_از_ایران_و_جزیرة_العرب_و_1855_چاپ_نیویورک.pdf
2.1 MB
این نقشه که شبهجزیره عربستان، ایران (پرشیا در آن زمان)، افغانستان و بلوچستان (بخشی از ایران و پاکستان امروزی) را نشان میدهد، در سال ۱۸۵۵ میلادی توسط شرکت G.W. and C.B. Colton در نیویورک منتشر شده است.
Sean_Anthony_Draft_THE_TESTAMENT_OF_ʿALĪ_IBN_ABĪ_ṬĀLIB_D_40661_AND.pdf
742.9 KB
وصیتنامه علی ابن ابی طالب (فوت ۴۰ هجری/۶۶۱ میلادی) و سرنوشت املاک او
شون دبلیو. آنتونی (دانشگاه ایالتی اوهایو)
تقدیم به یاد هارالد موتسکی (۱۹۴۸-۲۰۱۹)
پژوهشگران تاریخ اسلام عادت دارند که علی ابن ابی طالب را یکی از بزرگان صدر اسلام بدانند - و به حق، زیرا زندگی و دستاوردهای او در آگاهی جمعی حافظه تاریخی مسلمانان جایگاه برجستهای دارد: به عنوان یکی از گروندگان اولیه و مشتاق به پیام پیامبر محمد؛ به عنوان رازداری استوار و جنگجویی دلیر در راه محمد؛ به عنوان همسر فاطمه، دختر محمد، و پدر تنها نسل باقیمانده او، حسن و حسین؛ و سرانجام، به عنوان امیرالمؤمنین، هدایتگر استوار امت مسلمان در زمان آشوب و بیثباتی. این فهرست میتواند موارد بسیار دیگری را نیز در برگیرد.
با این حال، این پژوهش قصد دارد علی و میراث او را از دیدگاهی متفاوت بررسی کند: به عنوان یک زمیندار در غرب عربستان قرن هفتم میلادی. برای این منظور، این مطالعه متنی را بررسی میکند و میکوشد آن را در بستر تاریخی قرار دهد، متنی که تاکنون عمدتاً در پژوهشهای غربی مورد غفلت قرار گرفته است و به باور من، روشنی قابل توجهی میافکند بر اینکه چگونه علی، همانند دیگر صحابه محمد، در جریان فتوحات عرب، زمینهایی را در سراسر حجاز به دست آورد، توسعه داد و حفظ کرد - زمینهایی که نهایتاً آنها را به اوقاف خیریه (صدقات) تبدیل کرد تا توسط نسلهای او به طور دائمی مدیریت شوند.
این متن وصیتنامهای مفصل است که «کتاب صدقات علی» (به معنای تحتاللفظی 'سند مکتوب صدقات علی') نامیده میشود. کتاب صدقات علی سندی است که گفته میشود او برای فرزندان بازماندهاش در جمادیالاول سال ۳۹ هجری (سپتامبر - اکتبر ۶۵۹ میلادی) - یعنی تنها یک سال پیش از ترور او توسط شورشی به نام ابن ملجم - تنظیم کرده است تا قصد خود را برای تبدیل زمینهایش به وقف خیریه اعلام کند. این سند، که او دستورالعملهای متعدد دیگری نیز به آن الحاق کرده، زمینهای علی را بررسی میکند و مشخص میسازد که چگونه ثروت او، شامل نه تنها املاکش بلکه همچنین کسانی که روی آنها کار میکردند و از آنها نگهداری میکردند، در صورت درگذشت او باید میان فرزندان بازماندهاش توزیع و مدیریت شود.
THE TESTAMENT OF ʿALĪ IBN ABĪ ṬĀLIB (D. 40/661) AND THE FATE OF THE HIS ESTATES
Sean W. Anthony
(The Ohio State University)
Dedicated to the memory of Harald Motzki (1948–2019)
Scholars of early Islamic history are accustomed to viewing ʿAlī ibn Abī Ṭālib as one of the titans of early Islam – and rightfully so, for his life and achievements loom large in the collective consciousness of Muslim historical memory: as an early and ardent convert to the Prophet Muḥammad’s message; as an unwavering confidant and a valiant fighter on behalf of Muḥammad’s cause; as a husband to Fāṭimah, Muḥammad’s daughter, and the father to his sole surviving progeny, al-Ḥasan and al-Ḥusayn; and, eventually, as the Emir of the Faithful, the steadfast guide of the Muslim ummah in a time of tumult & uncertainty. The list could go on to enumerate much else besides.
However, this study aims to examine ʿAlī & his legacy from a different sort of perspective: as a landholder in 7th-century Western Arabia. To do so this study examines, & aims to contextualize, a text hitherto largely neglected in Western scholarship that, I believe, casts considerable light on how, in the course of the Arab conquests, ʿAlī, like various other Companions of Muḥammad, acquired, developed, & maintained landholdings throughout the Ḥijāz – landholdings that he eventually converted into charitable land bequests (ṣadaqāt) to be managed by his descendants in perpetuity.
This text is a lengthy testament, called kitāb ṣadaqāt ʿAlī (lit. ‘the written record of ʿAlī’s charitable bequests’). The kitāb ṣadaqāt ʿAlī is a document that he purportedly drew up for his surviving children in Jumādā I 39 AH (Sept – Oct 659 AD)—i.e., a mere year prior to his assassination by the renegade Ibn Muljam—to announce his intention to convert his landholdings into a charitable bequest. This document, to which he also appended various other instructions, surveys ʿAlī’s landholdings & stipulates how his wealth, inclusive of not just his properties but also those who worked and maintained them, is to be distributed & managed among his surviving progeny in the event of his demise.
https://www.academia.edu/s/0ad6429990
شون دبلیو. آنتونی (دانشگاه ایالتی اوهایو)
تقدیم به یاد هارالد موتسکی (۱۹۴۸-۲۰۱۹)
پژوهشگران تاریخ اسلام عادت دارند که علی ابن ابی طالب را یکی از بزرگان صدر اسلام بدانند - و به حق، زیرا زندگی و دستاوردهای او در آگاهی جمعی حافظه تاریخی مسلمانان جایگاه برجستهای دارد: به عنوان یکی از گروندگان اولیه و مشتاق به پیام پیامبر محمد؛ به عنوان رازداری استوار و جنگجویی دلیر در راه محمد؛ به عنوان همسر فاطمه، دختر محمد، و پدر تنها نسل باقیمانده او، حسن و حسین؛ و سرانجام، به عنوان امیرالمؤمنین، هدایتگر استوار امت مسلمان در زمان آشوب و بیثباتی. این فهرست میتواند موارد بسیار دیگری را نیز در برگیرد.
با این حال، این پژوهش قصد دارد علی و میراث او را از دیدگاهی متفاوت بررسی کند: به عنوان یک زمیندار در غرب عربستان قرن هفتم میلادی. برای این منظور، این مطالعه متنی را بررسی میکند و میکوشد آن را در بستر تاریخی قرار دهد، متنی که تاکنون عمدتاً در پژوهشهای غربی مورد غفلت قرار گرفته است و به باور من، روشنی قابل توجهی میافکند بر اینکه چگونه علی، همانند دیگر صحابه محمد، در جریان فتوحات عرب، زمینهایی را در سراسر حجاز به دست آورد، توسعه داد و حفظ کرد - زمینهایی که نهایتاً آنها را به اوقاف خیریه (صدقات) تبدیل کرد تا توسط نسلهای او به طور دائمی مدیریت شوند.
این متن وصیتنامهای مفصل است که «کتاب صدقات علی» (به معنای تحتاللفظی 'سند مکتوب صدقات علی') نامیده میشود. کتاب صدقات علی سندی است که گفته میشود او برای فرزندان بازماندهاش در جمادیالاول سال ۳۹ هجری (سپتامبر - اکتبر ۶۵۹ میلادی) - یعنی تنها یک سال پیش از ترور او توسط شورشی به نام ابن ملجم - تنظیم کرده است تا قصد خود را برای تبدیل زمینهایش به وقف خیریه اعلام کند. این سند، که او دستورالعملهای متعدد دیگری نیز به آن الحاق کرده، زمینهای علی را بررسی میکند و مشخص میسازد که چگونه ثروت او، شامل نه تنها املاکش بلکه همچنین کسانی که روی آنها کار میکردند و از آنها نگهداری میکردند، در صورت درگذشت او باید میان فرزندان بازماندهاش توزیع و مدیریت شود.
THE TESTAMENT OF ʿALĪ IBN ABĪ ṬĀLIB (D. 40/661) AND THE FATE OF THE HIS ESTATES
Sean W. Anthony
(The Ohio State University)
Dedicated to the memory of Harald Motzki (1948–2019)
Scholars of early Islamic history are accustomed to viewing ʿAlī ibn Abī Ṭālib as one of the titans of early Islam – and rightfully so, for his life and achievements loom large in the collective consciousness of Muslim historical memory: as an early and ardent convert to the Prophet Muḥammad’s message; as an unwavering confidant and a valiant fighter on behalf of Muḥammad’s cause; as a husband to Fāṭimah, Muḥammad’s daughter, and the father to his sole surviving progeny, al-Ḥasan and al-Ḥusayn; and, eventually, as the Emir of the Faithful, the steadfast guide of the Muslim ummah in a time of tumult & uncertainty. The list could go on to enumerate much else besides.
However, this study aims to examine ʿAlī & his legacy from a different sort of perspective: as a landholder in 7th-century Western Arabia. To do so this study examines, & aims to contextualize, a text hitherto largely neglected in Western scholarship that, I believe, casts considerable light on how, in the course of the Arab conquests, ʿAlī, like various other Companions of Muḥammad, acquired, developed, & maintained landholdings throughout the Ḥijāz – landholdings that he eventually converted into charitable land bequests (ṣadaqāt) to be managed by his descendants in perpetuity.
This text is a lengthy testament, called kitāb ṣadaqāt ʿAlī (lit. ‘the written record of ʿAlī’s charitable bequests’). The kitāb ṣadaqāt ʿAlī is a document that he purportedly drew up for his surviving children in Jumādā I 39 AH (Sept – Oct 659 AD)—i.e., a mere year prior to his assassination by the renegade Ibn Muljam—to announce his intention to convert his landholdings into a charitable bequest. This document, to which he also appended various other instructions, surveys ʿAlī’s landholdings & stipulates how his wealth, inclusive of not just his properties but also those who worked and maintained them, is to be distributed & managed among his surviving progeny in the event of his demise.
https://www.academia.edu/s/0ad6429990