اما به تمام کسانی که اکنون نا امید هستند میگویم صحبت های بنده درباره نتایج نه چندان رضایت بخش درگیری اخیر بود اما حال دید کلی نیز به ماجرا وجود دارد.
بازی جمهوری اسلامی و ایالات متحده تا کنون چند مرحله داشته است، درگیری ۳۸ روزه اخیر یکی از انها بوده و درگیری ۱۲ روزه هم یکی دیگر از آنها!
این بازی به نظر بنده تمام نشده و مراحل دیگری هم در آینده خواهد داشت. فراموش نکنید
ایالات متحده با شوروی پنج توافق مهم کرد!

۱. معاهده محدودسازی موشک‌های ضدبالستیک (ABM) – ۱۹۷۲
۲. توافق محدودسازی تسلیحات راهبردی اول (SALT I) – ۱۹۷۲
۳. توافق محدودسازی تسلیحات راهبردی دوم (SALT II) – ۱۹۷۹
۴. پیمان نیروهای هسته‌ای میان‌برد (INF) – ۱۹۸۷
۵. پیمان کاهش تسلیحات راهبردی اول (START I) – ۱۹۹۱

توافقاتی که برعکس توافق با جمهوری اسلامی شوروی هیچ یک را از سر زور نپذیرفته بود و دو طرفه بودند اما در نهایت این شوروی بود که از هم پاشید!

توافق کنونی با جمهوری اسلامی از سر زور است، و پذیرفتن آن اگر برای ایالات متحده از نظر ما چندان غرور آفرین نباشد اما به همان میزان برای جمهوری اسلامی نیز خفت بار است.

به نظر بنده بازی تمام نشده است و هرچند که شاید طول بکشد و این انتظار برای هیچ یک از ما خوشایند نیست اما این بازی شطرنج گویا محدودیتی در زمان ندارد.
⏳
USARMYDATA ✍

#پیشگویی

پیش از آغاز درگیری‌ها گزارشی منتشر شده بود که در آن دیوید بارنئا رئیس موساد به مقامات اسرائیلی گفته بود که اگر سناریوی «تغییر حکومت» در ایران رخ دهد، محتمل‌ترین برآورد زمانی برای آن حدود یک سال است، نه چند هفته یا چند ماه.
حال اگر بخواهم برای شما پیشبینی کنم، و فرض را بر این بگذارم که در توافق پیش آمده امتیازات خاصی به نظام داده نشود و فشار حفظ شود، و به سناریو دیوید بارنئا فکر کنم و بخواهم بر اساس تاریخ و پارامتر های موجود پیشگویی کنم برنامه ای اینچنینی در راه است:

یک تا دو ماه دیگر پس لرزه های جنگ خود را نشان میدهند

سایه موجود از ادامه درگیری ۳۸ روزه پایان می‌یابد.
خسارات اقتصادی و زیرساختی همچنان محسوس است.
جامعه نیز در شوک و انتظار قرار دارد.
حکومت اکنون تلاش می‌کند اوضاع را عادی جلوه دهد.
اعتراضات هنوز گسترده نیست اما نارضایتی های حاصل از آسیب های وارده به اقتصاد بالا می‌رود.

پس از ۳ تا ۴ ماه اکنون فشار اقتصادی نمایان میشود.

در این مرحله سرمایه‌گذاری و تجارت آسیب می‌بیند.
تورم و بیکاری افزایش پیدا می‌کند.
اعتصاب‌های صنفی بیشتر می‌شود.
اعتراضات محلی در شهرهای مختلف شکل می‌گیرد.
و نخبگان سیاسی درباره مسیر آینده اختلاف نظر پیدا می‌کنند و‌اینها درحالیست که حکومت بخشی از طرفداران خود را هم در توافق خود از دست داده است…

اما حال پس از از ۵ تا ۶ ماه شکاف در ساختار قدرت پدید خواهد آمد!

جناح‌های مختلف حکومت اکنون یکدیگر را مقصر می‌دانند.
استعفا یا برکناری برخی مقام‌ها رخ می‌دهد و بخشی از بدنه اداری و مدیریتی انگیزه کمتری برای اجرای دستورات خواهد داشت که در نتیجه فشار اقتصادی و عدم اعتماد خواهد بود،
اعتراضات از مسائل اقتصادی نیز به مطالبات سیاسی گسترش پیدا می‌کند.

اما پس از ۷ تا ۸ ماه فکر میکنم بحران مشروعیت پدید خواهد آمد،
اعتراضات بزرگ‌تر و سازمان‌یافته‌تر می‌شوند.
چهره‌های شناخته‌شده سیاسی، فرهنگی یا مذهبی خواهان تغییرات عمده می‌شوند.
برخی شخصیت‌های سابق حاکمیت به منتقد تبدیل می‌شوند.
حکومت برای کنترل بحران بین سرکوب و امتیازدهی مردد می‌ماند.

اما ماه نهم تا دهم نقطه عطف خواهد بود!

اعتصاب‌های گسترده‌تر در بخش‌های مهم اقتصاد شکل خواهد گرفت.
اختلاف میان نهادهای قدرت احتمالا آشکارتر می‌شود.
گفتگوهایی درباره انتقال قدرت، اصلاح قانون اساسی یا برگزاری انتخابات ویژه مطرح می‌شود.
بخش‌هایی از حاکمیت به این نتیجه می‌رسند که ادامه وضع موجود دشوار است.

ماه یازدهم مذاکره بر سر چگونگی ادامه قدرت!

گروه‌های مختلف سیاسی وارد مذاکرات می‌شوند.
طرح‌هایی برای دولت انتقالی یا تغییر ساختار حکمرانی مطرح می‌شود.
تمرکز اصلی از خیابان به میز مذاکره منتقل می‌شود.
برخی نهادهای حکومتی تلاش می‌کنند نقش خود را در ساختار آینده حفظ کنند. و فشار خیابان و گسترش اعترضات و نارضایتی ها و وجود اختلاف در دولت، در این مرحله به نظر باعث فورپاشی خواهد شد.

ماه های پایانی: انتقال قدرت

ساختار جدیدی اعلام می‌شود یا انتخابات ویژه برگزار می‌شود.
بخشی از نخبگان قدیمی در قدرت باقی می‌مانند و بخشی کنار می‌روند.
دوره‌ای از بی‌ثباتی کوتاه‌مدت آغاز می‌شود.
و کشور وارد مرحله بازسازی سیاسی و اقتصادی می‌شود.

این تحلیل تنها یکی از ده ها سناریو است که ممکن است اتفاق بیوفتند و بنده فکر میکنم روی این سناریو شرط خواهم بست.

USARMYDATA ✍

@VIPARMYDATA 🥇