ارمنستان در حال نهایی کردن قراردادی دفاعی به ارزش ۲.۵ تا ۳ میلیارد دلار با هند برای خرید ۸ تا ۱۲ فروند جنگنده چندمنظوره سو-۳۰ام‌کی‌آی از شرکت هندوستان ایروناتیکس است که تحویل آن‌ها بین سال‌های ۲۰۲۷ تا ۲۰۲۹ برنامه‌ریزی شده است.

این توافق که به عنوان پاسخی به خرید جنگنده‌های JF-17C بلاک-III توسط آذربایجان از پاکستان دیده می‌شود، شامل آموزش خلبانان، پشتیبانی نگهداری و سیستم‌های پیشرفته ساخت هند مانند رادار AESA اوتام، مجموعه‌های پیشرفته جنگ الکترونیک DRDO و موشک‌های هوا به هوای آسترا Mk.1 و آسترا Mk.2 با بردهای حداکثر ۱۱۰ کیلومتر و ۱۶۰ تا ۲۰۰ کیلومتر به ترتیب است.
📻#NEWS
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🗽🅤🅢.🅐🅡🅜🅨.🅓🅐🅣🅐

: دیترویت، پولدارترین شهر آمریکا چگونه به این حال و روز افتاد؟

🎬#Documentary
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🗽🅤🅢.🅐🅡🅜🅨.🅓🅐🅣🅐

‍ 🔵🔴استعمار شرقی⁏ بازی خونین امارات در سودان

تصویر سمت چپ مادری سودانی را درست در لحظەی اعدام بدست نیروهای شورشی مورد حمایت امارات نشان می دهد. در حالیکه فرزندش را در آغوش گرفته است.
تصویر راست هم نمایی از شهر دوبی است که چند جهانگرد خارجی با شادمانی در حال راه رفتنند و از آفتاب و ساحل این متروپل جدید جهانی لذت می برند.

مقایسەی این تصاویر تامل برانگیز است. ممکن است در نگاه اول اذهان را به صد سال قبل و عهد استعمار ببرد. زمانی که اروپا مرکز جهان بود و قلب جهان اول. مردمان آن از پیشرفت و مدنیت لذت می بردند. در حالیکه همزمان دولت های متبوعشان در متصرفات استعماری شان در آفریقا، به قیمت رنج بومیان آنجا، ثروت های طبیعی و ارزش افزودەی ناشی از کار رایگان آنها را به متروپل های فرانسه، انگلیس، بلژیک، هلند و ... می فرستادند.

نمی دانم امروز این تقسیم بندی چقدر به درد توصیف جهان امروز می خورد. شکی نیست که سودان هنوز جهان سومی است. اما جایگاه امارات کجاست؟ آیا در دستەی جهان اولی ها قرار گرفته؟
اگر اینطور است باید با تلخکامی به وجود جهان های متفاوت در خاورمیانه اذعان نمود.
کشتار مردم بی دفاع شهر الفاشر در دارفور سودان به دست شبه نظامیان تحت حمایت امارات متحدەی عربی بار دیگر چهرەی نابرابر و سرشار از بی عدالتی در جهان امروز را برملا کرد.
گویا شدت کشتار به حدی است که برای نخستین بار ماهواره ها رد خون را از بالا دیدند.

شکی نیست که امارات یک شبه ره صد ساله پیموده و دستکم در اقتصاد و مدیریت جامعه، دستاوردهایی شگرف در هر دو بعد قدرت نرم و سخت کسب کرده است.
اما نمی توان از گفتن این حقیقت هم چشم پوشید که در سیاست خارجی به ویژه در حوزەی خارج نزدیک بسیار نامسئولانه و بلکه بی رحمانه رفتار می کند.
حمایت آشکار از نیروهای واکنش سریع سودان، جنگجویان خلیفه حفتر در لیبی، کودتای خونین 2013 مصر، باندهای تبهکار در غزه و جدایی طلبان یمن، گوشه ای از کارنامەی تاریک ابوظبی است.
درست مانند قدرت های تازه نفس اروپایی در قرن نوزده و نیمەی نخست قرن بیست، که جهان پیرامون را جز به چشم نیروی کار ارزان و نفت و روغن روان کنندەی چرخ کارخانه هایشان نمی دیدند، امارات هم به قیمت ویرانی دیگران، در پی آباد کردن خود است.
آیا می توان این را نوع جدیدی از سیاست استعماری دانست؟ در این صورت ایدەی تعلق استعمارگری به انسان سفیدپوست اروپای غربی به کل بی اعتبار می شود.
در قرن بیست و یکم استعمار پوست می اندازد و نسخه های رنگین پوست و خاورمیانه ای و زرد و چشم بادامی - چین - هم به میدان می آید.
شکی نیست که جهان جایی بی رحم و سرشار از تبعیض است. برندگان کسانی هستند که اقتصاد پروار و پرزور داشته باشند.
قدرت امروز به اندازەی اقتصاد بستگی دارد. امارات نان اقتصادش را می خورد و بدتر اینکه تمایل ندارد دیگران راهی را بروند که خودش با درایت و آینده نگری رفت.
بازندگان جهان امروز هم کسانی اند که متوجه اولویت اقتصاد بر تاریخ و سیاست و ایدئولوژی نشدەاند.


🖊اینو نشر دادم که بندانید ذهن بیمار چپی و محور شرارت چه مزخرفاتی رو نشر میده ، خب امارات اهداف خودشو در سودان دنبال میکنه ، شما دارید در سودان چیکار میکنید ؟ حتما شما دنبال برپایی حکومت عدل اسلامی هستید مثل حکومت بشار اسد تو سوریه که حمایت کردید و هر کس علیه شما باشه جانی و دجال و .........


📻#NEWS
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🗽🅤🅢.🅐🅡🅜🅨.🅓🅐🅣🅐

: وقتی مردم یک منطقه زیادی هستن، کشتار در سودان

🎬#Documentary
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🗽🅤🅢.🅐🅡🅜🅨.🅓🅐🅣🅐

در سودان چه می گذرد!


عمرالبشیر سال ۲۰۱۹، به این دلیل سقوط کرد که دو فرمانده نظامی مهم‌ش که یکی فرمانده ارتش رسمی و دیگری فرمانده گروهی به اسم «نیروهای واکنش سریع» بود، اون رو ترک کردن و از انقلابیون حمایت کردن.
بعدتر اختلاف میان این دو فرمانده، موضوعی بود که وضعیت امروز سودان رو رقم زد.
اما چرا سودان دو فرمانده نظامی ارشد داشت؟
هم عمرالبشیر و هم تقریبا اکثر رهبران پیشین سودان با کودتا به قدرت رسیده بودن، پس عمر تصمیم گرفت با مشغول کردن نیروهای نظامی در نقاط مختلف و در عین حال اتکا به چندین گروه مسلح، خودش رو در برابر کودتا بیمه کنه.
‏به دلیل بالا، عمر نیروهای ارتش رو تا سال ۲۰۱۱ در جنوب سودان مشغول جنگ با مسیحیانی نگه داشت که در پی جدایی از بدنه اصلی سودان بودن. جنوب سودان به دلیل وجود اکثر منابع نفتی کشور در اون، بسیار نقطه مهمی بود.
به همین دلیل سران جنوب، مورد حمایت اکثر کشورهای غربی بودن.
علاوه بر غرب، اسرائیل هم برای تضعیف دولت‌های عربی (مخصوصا در همسایگی مصر) به صورت رسمی به سودان جنوبی کمک‌های مالی و تسلیحاتی میکرد.
نهایتا در ۲۰۱۱، سودان جنوبی به استقلال رسید و جدا شد.
همزمان با ماجرای سودان جنوبی، در غرب سودان هم گروه‌های غیرعرب (در واقع آفریقایی‌تباران)
دست به شورش و اعتراض زدن. اعتراض اصلی قبایل ‌ آفریقایی‌تبار دارفور، رویکرد دولت مرکزی در تبعیض نسبت به غیرعرب‌ها و سیاست‌هایی بود که در وضعیت قحطی، بیشتر منافع عرب‌تباران رو تأمین می‌کرد.

در چنین وضعیتی، سال ۲۰۰۳ این گروه‌های غیرعرب هم مسلح شدن و دست به عملیات‌های نظامی زدن.
عمرالبشیر برای مقابله با این گروه‌ها، به جای ارتش این‌بار به یک گروه نظامی عرب‌زبان در دارفور متوسل شد.
جنجویدها (جن‌های اسب‌سوار) گروه نظامی‌ای بودن که برای دفاع از کاروان‌های شتر قبایل‌شون مسلح شده بودن و به خشونت معروف بودن.
فرمانده اون‌ها شخصیتی بود که امروز یک طرف دعواست!
محمد حمدان دقلو، رهبر گروه بود.

جنجویدها تونستن با وحشی‌گری تمام، دست به پاک‌سازی نژادی در دارفور بزنن و معترضین رو سرکوب کنن.
در اثر این سرکوب، عمرالبشیر دقلو رو بدون هیچ سابقه رسمی‌نظامی، به عنوان ژنرال منصوب کرد و نیروهای اون رو در قالب «نیروهای واکنش سریع» سازماندهی کرد.
علاوه بر اون عمر البشیر، دقلو رو «حمایتی» که بعدها به حالت «حمیتی» در اومد خطاب کرد. عنوانی که حالا همه اون رو به این لقب می‌شناختن.

در این دوران سودان دو نیروی نظامی سازماندهی‌شده داشت.
ارتش به فرماندهی عبدالفتاح برهان
RSF یا همون‌ پشتیبانی سریع به فرماندهی حمیتی
حالا برگردیم به نقطه اول.
سال ۲۰۱۹ با اعلام توقف حمایت این دو نیروی نظامی اصلی از عمرالبشیر، عمر در ۱۱ آوریل استعفا کرد.
قرار شد نیروهای نظامی و معترضین غیرنظامی، در قالب یک شورای انتقالی ساماندهی بشن و نهایتا دولت دمکراتیک تشکیل بشه.
برهان شد رییس شورا، دقلو معاونش حمدوک نخست وزیر شورا.
در ۲۰۲۲، در کودتای دیگری، دوباره دقلو و برهان، حمدوک رو هم کنارزدن و این بار برهان رییس کشور شد و کماکان دقلو معاون اون و نفر دوم کشور باقی موند.

📻#NEWS
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🗽🅤🅢.🅐🅡🅜🅨.🅓🅐🅣🅐

حین دعوای حاکمیت بر کشور، هم دقلو و هم برهان، مشغول تلاش برای جلب حمایت خارجی بودن.
دقلو قصد جدایی داشت!
دقلو پیش‌تر و در دوره البشیر معادن طلای کشور در دارفور رو در اختیار گرفته بود و این منبع خوبی برای جلب حمایت بود.
باید توجه کرد، نیروهای دقلو قبل‌تر در یمن به عنوان مزدور علیه حوثی‌ها جنگیده بودن و حمایت سعودی و امارات رو هم داشتن.
بعدتر گفته شد دقلو با موساد هم دیدار کرده.
‏در حین تلاش‌ها برای جلب حمایت، وضعیت اقتصادی و عدم ثبات سیاسی، باعث شد تا طرفین تحت تاثیر فشار کشورهایی مثل آمریکا، عربستان و امارات، در دسامبر ۲۰۲۲ توافق جدیدی امضا کنن که براساس اون تا آوریل ۲۰۲۳ دولت دمکراتیکی در سودان روی کار بیاد.
دولت جدید باید فقط یک ارتش رسمی می‌داشت!
قرار بر این بود که مطابق توافق جدید، نیروهای نظامی وابسته به دقلو با عنوان «نیروهای واکنش سریع» در ارتش رسمی ادغام بشن.
مدت زمانی که عبدالفتاح برهان برای این ادغام مناسب می‌دونست یک تا دوسال بود! در حالی که دقلو می‌گفت این امر‌ باید حدود یک دهه طول بکشه!
این اختلاف، نقطه آغاز جنگی بود که از ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ شروع شد!
این بار دوباره نیروهای بی‌رحم جنجوید که حالا در قالب RSF ساماندهی شده بودن، مجددا با همون مختصات وحشیانه و بی‌رحمانه و با حمایت رسمی امارات، اسرائیل و گروه واگنر روسیه دست به جنایات جدیدی زدن.
این جنگ تا به حال ادامه داشته و حالا به اشغال کامل الفاشر در دارفور رسیده و جنایاتی رو رقم زده که می‌بینید.

نکته جالب اینه که جنگ سودان، رویه حاکم بر حمایت‌ کشورها رو به هم ریخته.

#آمریکا، #ایران، #اوکراین، #مصر و #ترکیه از دولت رسمی سودان حمایت میکنن

و #روسیه و #امارات و #اسراییل ‏از جنجویدها.

سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی هم بارها به صورت رسمی ارتکاب «جنایت علیه بشریت» توسط RSF و گروه‌های وابسته به اون رو اعلام و محکوم کردن.
نهایتا حالا جنگ سودان، توسط UN به عنوان «بدترین بحران انسانی جهان» شناخته شده؛ به حدی که لکه خون در تصاویر ماهواره‌ای هم مشخصه.

📻#NEWS
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🗽🅤🅢.🅐🅡🅜🅨.🅓🅐🅣🅐