«بنابراین، بدین‌وسیله اعلام می‌کنم که به همراه دوست خوبمان، رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده، مایک جانسون، ما رؤسای مجالس و رؤسای پارلمان‌های سراسر جهان را گرد هم خواهیم آورد تا نامزدی شما برای جایزه صلح نوبل در سال آینده را ارائه دهند. هیچ‌کس بیش از شما، پرزیدنت ترامپ، شایسته این جایزه نیست. هیچ‌کس.»

«ترامپ، ترامپ، ترامپ»

«دونالد ترامپ بهترین دوستی است که دولت اسرائیل🇮🇱 تاکنون در کاخ سفید داشته است.»

«چکش نیمه‌شب»

«عملیات طلوع شیران و تصمیم شجاعانه شما برای آغاز عملیات چکش نیمه‌شب... باید بگویم این دقیق‌ترین نامی است که تا کنون برای یک عملیات نظامی انتخاب شده است، زیرا اندکی پس از نیمه‌شب، شما واقعاً آن‌ها را در هم کوبیدید.

دوستان من، این تنها بخشی از فهرست دستاوردهاست، اما همین کافی است تا آنچه را بارها گفته‌ام تأیید کند: دونالد ترامپ بزرگ‌ترین دوست دولت اسرائیل در تاریخ کاخ سفید است. هیچ رئیس‌جمهور آمریکایی هرگز به اندازه او برای اسرائیل کاری نکرده است. و همان‌طور که در واشینگتن هم گفتم، اصلاً قابل مقایسه نیست — حتی نزدیک هم نیست.

آقای رئیس‌جمهور، امروز ما شما را اینجا خوش‌آمد می‌گوییم تا از رهبری تعیین‌کننده‌تان در ارائه طرحی تشکر کنیم که حمایت تقریباً تمام جهان را به دست آورد — طرحی که همه گروگان‌های ما را به خانه بازگرداند، طرحی که جنگ را با تحقق تمام اهداف‌مان پایان می‌دهد، و طرحی که دروازه گسترش تاریخی صلح در منطقه و فراتر از آن را می‌گشاید.

آقای رئیس‌جمهور، شما متعهد به این صلح هستید. من هم متعهد به این صلح هستم. و با هم، آقای رئیس‌جمهور، این صلح را محقق خواهیم کرد. ما پیش‌تر هم این کار را کردیم، در توافق ابراهیم، و دوباره نیز انجام خواهیم داد.»

«من نامزدی شما را برای اولین دریافت‌کننده غیر اسرائیلی🇮🇱 جایزه اسرائیل🇮🇱، بالاترین جایزه اسرائیل🇮🇱، ارسال کرده‌ام.»

«آری، یک آمریکایی-اسرائیلی است که در غزه هنگام جست‌وجو برای یافتن تروریست‌های حماس و سلاح‌هایشان مجروح شد. دو تن از همرزمانش در این عملیات کشته شدند و ده نفر دیگر زخمی. آری در ابتدا مرده تصور می‌شد، اما با وجود از دست دادن سه اندام، به‌طرز معجزه‌آسایی بهبود یافت.
آری، لطفاً برای لحظه‌ای بایست... آفرین، آری.
آری، تو روح یوشع هستی.
تو روح داوود هستی.
تو روح مکابیان هستی.
تو روح اسرائیل هستی.
من به تو ادای احترام می‌کنم. ما همه به تو ادای احترام می‌کنیم.»

«آقای رئیس‌جمهور، این هفته یهودیان سراسر جهان کتاب جامعه (قُهلت) را از تورات می‌خوانند. کتاب مقدس لحظات معجزه‌آسای بسیاری دارد، و یکی از آن‌ها تصمیم شما برای بمباران فردو بود.

به‌نظر من، این یک نقطه عطف در تاریخ بود، زیرا هدف فقط بمباران فردو نبود. آن اقدام، به همراه اقدام پیشین شما در از میان برداشتن قاسم سلیمانی، معمار مرگ، تعادل قدرت در جهان را تغییر داد.»

«آقای رئیس‌جمهور، آقای نخست‌وزیر، آقای رئیس مجلس، اعضای محترم کنست و شهروندان عزیز اسرائیل، امروز در روزی گرد هم آمده‌ایم که سرشار از شادی ژرف، امید پروازکننده، ایمان تجدیدشده و پیش از همه، سپاس عمیق به خدای متعال، خدای ابراهیم، اسحاق و یعقوب است.

پس از دو سال سخت و دردناک در تاریکی و اسارت، ۲۰ گروگان شجاع به آغوش باشکوه خانواده‌هایشان بازمی‌گردند — و چه آغوش باشکوهی است. ۲۸ تن دیگر از عزیزان نیز سرانجام به خانه بازمی‌گردند تا در خاک مقدس او برای همیشه آرام گیرند.

و پس از سال‌های بی‌پایان جنگ و خطر مداوم، امروز آسمان آرام است، سلاح‌ها خاموش‌اند، آژیرها ساکت‌اند، و خورشید بر سرزمینی مقدس طلوع می‌کند که سرانجام در صلح است — سرزمینی و منطقه‌ای که، اگر خدا بخواهد، تا ابد در صلح زندگی خواهد کرد.»

«این نه فقط پایان یک جنگ است، بلکه پایان دوران ترور و مرگ، و آغاز دوران ایمان، امید و خداوند است.
این آغاز هماهنگی بزرگ و سازگاری پایدار برای اسرائیل و همه ملت‌های منطقه‌ای است که به‌زودی به سرزمینی واقعاً باشکوه تبدیل خواهد شد — و من به این باور دارم، عمیقاً.
این سپیده‌دم تاریخی خاورمیانه‌ای نو است.»

«مایلم قدردانی عمیق خود را از همه کشورهای عرب و اسلامی که برای آزادی گروگان‌ها همکاری کردند و آنان را به خانه بازگرداندند، ابراز کنم. ما کمک‌های زیادی دریافت کردیم — از بسیاری از کشورهایی که شاید انتظارش را نداشتید — و من صمیمانه از آن‌ها سپاسگزارم.

این یک پیروزی بزرگ برای اسرائیل و برای جهان است که این ملت‌ها به‌عنوان شرکای صلح در کنار هم کار کردند؛ اتفاقی بسیار نادر، اما در این مورد رخ داد — لحظه‌ای درخشان در تاریخ.

نسل‌های آینده این روز را به‌عنوان لحظه‌ای به‌یاد خواهند آورد که همه چیز شروع به تغییر کرد — و آن تغییر، تغییری بزرگ و مثبت بود.
همان‌گونه که امروز در ایالات متحده می‌بینیم، این آغاز عصر طلایی اسرائیل و عصر طلایی خاورمیانه است. آینده با همکاری ساخته خواهد شد.»

«من جلسه‌ای ترتیب دادم تا استیو ویتکاف با رئیس‌جمهور پوتین ملاقات کند. فکر می‌کردم این دیدار پانزده یا بیست دقیقه بیشتر طول نکشد. استیو شناخت چندانی از روسیه یا پوتین نداشت، چندان وارد سیاست نبود و علاقه‌ای هم نداشت. او فقط در زمینه املاک و مستغلات بسیار خوب بود — اما ویژگی‌ای داشت که در افراد دیگر کمتر می‌دیدم.

نیم ساعت بعد زنگ زدم و پرسیدم: “آیا استیو تمام کرده؟” گفتند: “خیر آقا، هنوز داخل است.” یک ساعت بعد هم هنوز داخل بود. گفتم: “خب، اوضاع چطور پیش می‌رود؟” گفتند: “نمی‌دانیم آقا، هنوز با پوتین است.”

یک ساعت دیگر گذشت — هنوز در حال صحبت بودند. سه ساعت بعد هم همین‌طور. چهار ساعت بعد گفتند احتمالاً به‌زودی بیرون می‌آید. و بعد از پنج ساعت بالاخره بیرون آمد.

به او گفتم: “پنج ساعت تمام درباره چه صحبت می‌کردید؟!”

او گفت: “درباره خیلی چیزهای جالب حرف زدیم.” البته شامل موضوعی بود که برای آن جلسه تعیین شده بود، اما نمی‌شود پنج ساعت فقط درباره همان حرف زد! این خودش نوعی استعداد است — یک استعداد واقعی.»

«این خیلی کارآمد بود.»

«من یک پیش‌بینی دارم — و واقعاً این را باور دارم — که مارکو (روبیو) به‌عنوان بزرگ‌ترین وزیر خارجه در تاریخ ایالات متحده شناخته خواهد شد.

من واقعاً این را باور دارم.

می‌دانید، من و او واقعاً با هم جنگیدیم. یادتان هست، او سرسخت بود، تند و سختگیر.

چه کسی فکرش را می‌کرد که چنین اتفاقی بیفتد، مارکو؟ درست است؟»