ناموساً بسه دیگه :)

آپدیت جدید #تلگرام با ۱۱ تغییر نسبتاً بزرگ منتشر شد؛ این ۱۱ تغییر به شرح زیرن:

- صدا زدن ربات‌های هوش مصنوعی داخل هر چت.
- گفتگو و همکاری ربات‌ها با همدیگر.
- نمایش زنده جواب ربات هنگام تایپ‌شدن.
- اتصال ربات به پروفایل برای پاسخ‌گویی خودکار.
- ساخت سبک اختصاصی برای ویرایش متن با هوش مصنوعی.
- جست‌وجو بین بیش از ۱۰۰ میلیون استیکر و ایموجی.
- پشتیبانی جست‌وجوی استیکر در ۳۶ زبان.
- محدود کردن رأی‌گیری بر اساس کشور یا عضویت در کانال.
- آمار پیشرفته نظرسنجی‌ها برای مدیران.
- ارسال پیام زمان‌بندی‌شده به‌صورت بی‌صدا.
- حذف ری‌اکشن کاربران توسط مدیران گروه.
- بیش از ۲۰۰ بهبود و رفع باگ.


و صد البته تا به این لحظه فیلتر و قطع در سرتاسر ایران :)

خواب دیدم اینترنت وصل شده و لبریز از شوق بودم...

تهِ رویای ما رو ببین ، چقدر محدود و کم‌توقع شدیم :)

درست همونجایی که مغلوبِ منطق شدن با حالت تدافعی میگن: به عقاید هم احترام بذاریم ☺️🖕

همه چیز همونی میشه که تو میخوای فقط به شرطی که در ایران نباشی...

- شاید دیگه همه‌مون خیالیم فقط هنوز نمی‌دونیم.‌‌..

📽Jojo Rabbit

دلکش کم است کم شده است گلنراقی‌ام
حتی صدای مرضیه کم بود در سرم
جاییم نشت کرده و این ترسناک نیست
می‌ترسم از شبی که تو را کم بیاورم

• آنا لمسو

رابل: این عجیب‌ترین خوابی بود که دیدم
مارشال : تو خواب نیستی
رابل : این عجیب‌ترین بیداریی هست که توی عمرم داشتم...

📽 • سگ‌های نگهبان

منم همینطور رابل ، منم همینطور

این قصه باید پایان خوشی داشته باشد . | مجله هنری رهایی ...

«بله، درست است. کشور آرام است. آرام همچون سردخانهٔ مردگان یا گورستان. مگر نه؟»

• واتسلاف هاول / من طرف حقیقت می‌ایستم؛ برگردانِ آزاده کامیار

هیچ‌وقت حتی فکرش رو نمیکردم یه فلاسک شانزده میلیونی ببینم چه برسه به بیست و چهار میلیون تومان!!!!!

دلشون خوشه به دوستی کج‌دار و مریض با روسیه‌ی روباه و چین منفعت‌طلب!

بزرگی فرمودند:
ملتی که نت نداره ، گوه می‌خوره خودشو نرمال بدونه...

به نظرم درست فرمودند :)

احتمال از سرگیری درگیری‌ها
احتمال وقوع جنگ
احتمال حمله‌ی موشکی
احتمال...
احتمال...
هر نوع احتمالی رو میشه داد جز ، احتمال زندگی

جوری شده که مستأجرها دیگه دنبال خونه نمی‌گردن، دنبال «هم‌خونه» می‌گردن...
صاحب‌خونه‌ها هم هنوز فکر می‌کنن دارن پنت‌هاوس نیویورک اجاره میدن، نه واحد ۶۰ متریِ بدون نورِ طبقه پنجمِ بدون آسانسور :)

اون انفجار رو هیچ‌وقت یادم نمی‌ره ، دخترم رو محکم بغل کردم وسط پذیرایی نشستم (خب پذیرایی ما پنجره نداره و امن‌تر بود) انگار کسی با لگد به در می‌کوبید ، درب کنتور برق محکم باز و بسته می‌شد ، با سر و دستم برای سر و بدن دخترم پناه درست کردم و در می‌کوبید و پنجره می‌لرزید و من اون کسی باید می‌بودم که نمی‌ترسید به این دلیل که دخترم به من تکیه کرده بود و از نظرش من تکیه‌گاه امنی برای محافظت از لرزش‌ها و صداهای هولناک بودم. خانواده و بزرگ‌ترش بودم!
چاره‌ای جز نترسیدن و قوی بودن نداشتم
می‌فهمی چی میگم؟

پ.ن: ما فقط به دنیا آمده بودیم که زندگی کنیم اما نصیب‌مان بی‌چارگی بود ...

...اِرت چه باطی؟!

تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم...

نمیدونم تا کِی میتونم برای خودکشی نکردن ، صبر کنم...