خبر تازه چه داری؟
- همه را می‌کشتند
تو چه گفتی؟ همه؟
- آری ، بخدا می‌کشتند
کودکی را که عروسک به بغل داشت چطور؟
- جای او کاش مرا ، کاش مرا می‌کشتند...

• علی صادقی

« بالاًخره یک‌ نفر از ما زنده خواهد ماند و برای آیندگان خواهد گفت که چطور مجبور شدیم به جای جوان بودن ، جنگجو باشیم . » | Ada ...

انگار همه چیز سقوط کرده . همه ارزش‌ های تاریخ بشر . | ساما ...

.
سوگی که در این کلمات می‌جوشد، روایتِ دیرپای تاریخ ماست؛

بهرام بیضایی به ما یادآوری می‌کند اسطوره‌ها برای تماشا نیستند؛ برای فهمیدن‌اند. او تراژدی را از دل شاهنامه بیرون می‌کشد و در برابر آینه امروز می‌گذارد؛ جایی که پدران هنوز فرزندانشان را با «هشت زخم پیکان» تحویل می‌گیرند، فقط نام میدان‌ها عوض شده است.

🎥مرگ یزدگرد
• بهرام بیضایی

https://t.me/TwoSomeChat

بی‌دینِ بی‌دینم، اگر ایمان شما هستید
نامردِ نامردم، اگر مردان شما هستید!

ترجیح می‌بخشم از این پس بی‌کتابی را
وقتی که آدم‌های با‌قرآن شما هستید!

می پوسد آخر کنجِ زندان نابرادرها
یوسف نمی‌آید اگر کنعان شما هستید!

بوسید‌ باید خاک پاهای شغادان را
امروز وقتی رستمِ دستان شما هستید!

بر زخم‌های پیکرِ فرخندگان سوگند
با درد می‌میرم اگر درمان شما هستید!

از رهروان حضرت ابلیس باید بود
تا بنده‌گان برحقِ یزدان شما هستید!

از خوک‌ها هم بعد از این حیرت نخواهم کرد
دیدم که بی‌غیرت‌ترین حیوان شما هستید!

ای لکه‌های ننگ بر پیشانیِ تاریخ
من نیستم انسان، اگر انسان شما هستید!

• راحل رایومند

https://t.me/TwoSomeChat

نه در دل شوق فروردین،
نه بر دل طاقت اسفند...‌

پدرانشان را می‌بینی ، کوه
مادرانشان ، شیر

چه رشادت‌هایی که حاصل شد...

• اوجان

.

درسته آقای بیضایی ، درسته

نگر تا این شب خونین سحر کرد ..
چه خنجر ها که از دل ها گذر کرد.!

ز هر خون دلی سروی قد افراشت ..
ز هر سروی تذروی نغمه برداشت..!

🙏شما ارسال کردید

به نام
پدر
و
پسر
...

«مردم هرگز از آزادی‌های خود دست نمی‌کشند، مگر تحت تأثیر نوعی توهم.»

• ادموند برک

https://t.me/TwoSomeChat

زندگی من باید سال ۸۵ تمام می‌شد ، باقیش دیگه دست و پا زدن الکی بود...


# بی‌ربط

شبیه ویرگولم ، خواستار پایان ، محکوم به ادامه | امیرو ...

می‌روم آرام بگیرم، دوباره یادم می‌افتد.
می‌روم بخوابم، دوباره یادم می‌افتد.
می‌روم فراموش کنم و چای بنوشم و قدم بزنم و کار کنم و به زندگی‌ام بچسبم، دوباره یادم می‌افتد...
من از یاد نبرنده‌ترینم!
من یادم نمی‌رود!
من سوگ را گذاشته‌ام روی شانه‌هایم
و بغض را گذاشته‌ام در جیب پیراهنم و خودم را با نحیف‌ترین رشته‌ها به زندگی متصل نگه داشته‌ام.
من به ظاهر عادی‌ام، اما کافی‌ست اخمی ببینم و ظلمی متحمل شوم و خراشی بردارم تا تمام زخم‌های عمیق دلم به یکباره سر باز کنند و بغض چندین هزار ساله‌ام سرریز شود و زار زار اشک بریزم و فریاد بزنم:
چرا خوب نمی‌شوم؟ چرا یادم نمی‌رود!؟

• نرگس صرافیان

https://t.me/TwoSomeChat

چیزی که زیاده ، زمین بازیه
پرداختن بهش،
بچه بازیه....

• اوجان