کجا می‌رویم
وقتی دیگر خانه‌ای برایمان نمانده؟
گل‌ها زیر بتن آهن دفن شدن
مامان، به من بگو، کجا می‌رویم؟
آیا روزی واقعاً می‌فهمیم؟
یا تمام عمر فقط تظاهر می‌کنیم؟
قلب کجا می‌رود وقتی گم می‌شود
میان تردیدها و زمستان‌های سرد؟
چرا روزها این‌قدر شبیه هم‌اند؟
آیا آخرش آنچه ساخته‌ایم را می‌بینیم؟
مامان، به من بگو
آن‌سوی طوفان،
عشق هست، عشق، عشق
وقتی آسمان باز می‌شود
همه‌چیز دوباره آرام می‌گیرد
و همه‌چیز خوب می‌شود...

• ترجمه‌ی بخشی از ترانه

خواب و بیداری‌مان ، یکیست...

زنان ذاتا شادند، آنها را دو چیز غمگین میکند؛
مردی که دوستش دارند و وطن…


@helenrahmani_lyric

- جوری که هر دفعه مذاکرات پیش میره:

گرگم و گله می‌برم
چوپون دارم نمی‌ذارم
دندون من تیزتره
دمبه‌ی من لذیذتره
من می‌برم خوب خوبشو
من نمی‌دم بد بدشو
خونه‌ی خاله کدوم وره؟
از این وره و از اون وره
از این وره و از اون وره...


• شاید شما بخندید اما تاسف‌باره

آهان راستی
من ریدم دهن اونی که آهنگ «ما شرقی شادیم» رو خوند.

🔗 رااافائل (@r0f0ell)

📲 @twittervid_bot

• عدالت به دست خود آدمی تحقق می‌یابد

ماریانه باخمایر مادر دختری به نام آنا بود. آنا در کودکی قربانی یک جنایت بسیار سنگین شد و فردی به نام کلاوس گرابوفسکی به عنوان متهم اصلی بازداشت و برای محاکمه به دادگاه آورده شد.
در سال ۱۹۸۱، هنگام برگزاری جلسه‌ی دادگاه و در حضور قاضی و حاضران، ماریانه ناگهان به سمت متهم شلیک کرد و او را کشت. او بلافاصله بدون هیچ مقاومتی دستگیر شد و به‌صراحت گفت که این کار را برای دخترش انجام داده است.
بیانیه‌ ی («این کار را برای تو انجام دادم، آنا» و هفت قلب) نشان‌دهنده‌ی انگیزه‌ی احساسی و مادری او بود ؛ هفت قلب نماد هفت سال زندگی کوتاه دخترش بود.

https://t.me/TwoSomeChat

چه شجاعت‌هایی ، چه رشادت‌هایی ، چه جوانانی...

■ یک‌ماه منهای صدهزار نفر...

در چشم‌های ما که بر آنها گریستند

در قلب‌های ما که ز اندوهشان تپید

در گامهای تشنه ما رهسپار چشمه خورشید،

جاوید زنده‌اند

در مرگ زنده‌تر از زندگانی‌اند.


#شاهرخ_مسکوب

گفتند: چگونه‌ای؟
گفت : چگونه باشد حال قومی که در دریا باشند و کشتی بشکند و هر یکی بر تخته‌ایی بمانند؟
گفتند : صعب باشد.
گفت : حال من هم چنین است.

• تذکره الاولیا ذکر حسن بصری

...
این وظیفه و افتخار ماست که یادشان را زنده نگه داریم.

🎬 Game Of Thrones

همچنان که از مردمان بسیاری بیزار بود ، بر مزار هم‌نوعانش بوسه می‌زد...

• اوجان

استاد : اگر من فقط ناظر سلطان بودم این سخنان بهای زندگیت بود، ولی در این لحظه من معلمم و نه ناظر – پس این نکته را بیاموز که تو را به خاطر خط نگه داشته‌اند نه اندیشه.

شرزین : روز اول قلم را در مرکب فرو بردم و بر کاغذ آوردم، از آن خون بر صفحه جاری شد. پوست کاغذ شکافت؛ خون هزار کس در هر سطر می جوشید.

استاد: آه!

شرزین : هزاران کس که می دانستند جنگ بر سر عقیده نیست، بر سر زور و زن و زر است!


• بهرام بیضایی ...طومار شیخ شرزین
.