🦋


آدم وقتی بیش از حد رنج بکشد، وضعیتش به کمدی نزدیک می‌شود و می‌تواند به دردناک‌ترین چیزها هم بخندد!

رودخانه تباهی

#ماساجی‌ایشیکاوا

🦋

همان شب میبایست همه چیز تمام میشد ، تمام زیستن ، تمام گریستن و هیچ چیز ادامه نمی‌یافت.
نه طلوعی را امیدی میپنداشت ، نه غروبی را دلتنگی مینامید ، نه بارانی را میبارید ، نه خاطرهایی را میسرود.
میدانی از چه میگویم؟
مردنی به یک‌باره
و دوست داشتنی بی‌ثمر...

#ناهید_گرجی
از سری نوشته های چشم هایی که کر بودند!

@TwoSomeChat

#مهرشاد_شهیدی 🖤

نور به تاریکی و فلان و ... پیروز نیست ، اون زوره که به همه چیز پیروزه عزیزانِ بی پناهم ...

در میان گریه می نالید
_دوستش دارم نمی دانی...

#فروغ_فرخزاد

صبح جمعه، کتاب می‌خواندم
علّت رنگ پرچم قرمز
شرح و تفسیر شعری از حافظ
اکتشافات توی عصر فلز
توی کوچه سعید را کشتند

ظهر جمعه کتاب می‌خواندم
راه‌های روان‌شناسی زن
شرح تاریخ پرشکوه وطن!
امتیازات بچّه‌دار شدن
توی کوچه ستاره را کشتند

عصر جمعه کتاب می‌خواندم
نقد بر روی اقتصاد نوین
زندگیِ سگیِ توی اِوین
آخرین خاطرات «مستر بین»!!
توی کوچه امیر را کشتند

شب جمعه به خواب که رفتم
خانه از زندگی لبالب بود
همه‌چی واقعا مرتّب بود
شبِ شب بود، تا ابد شب بود
داخل کوچه هیچ‌چیز نبود

#سیدمهدی_موسوی

⚫️آرمیتا گراوند
@TwoSomeChat

خواب هایم بوی تن تو را می دهد
نکند
آن دورترها
نیمه شب
در آغوشم می گیری؟
 
"فدریکو گارسیا لورکا"
@fatemehsalehiii71

دستی که تو را کشته
زخم‌هایت را
چه‌گونه شفا خواهد داد؟

#آدونیس

و عمر تهی
با رویاهای تو پر میشود...

#مظفر_النواب

@TwoSomeChat

همیشه میترسم کسانی رو که دوست دارم یه روز از دست بدم ، اما باید از خودم بپرسم آیا کسی هم هست بترسه از اینکه من رو یه روز از دست بده؟!

#پائولو_کوئیلو
@TwoSomeChat

تو را دوست دارم
چقدر غیرمنتظره
تو را دوست دارم
چقدر آرام و به یک باره
چقدر شیرین
تو حتی نمی توانی تصور کُنی
تو مرا می کُشی
تو به من نشاط می بخشی
مرا بغل کُن
تو را به یاد خواهم آورد
به عنوان نمادی از فراموشی یک عشق

#آلن_رنه
@TwoSomeChat

«يأتون بعد غياب
‏ يُبَعثرون مشاعرنا ثم يرحَلونّ!»

بعد از غیبتی می‌‌آیند،
‏ احساساتمان را در هم می‌‌ریزند و سپس می‌‌روند!

#نزار_قبانی

@TwoSomeChat

سرم از روزهای بد پُر شد
مثل یک کیسه‌ی زباله شدم
جشنِ بی‌مزّه‌ی تولّد بود
خبر آمد که چندساله شدم
بعد شب شد، به خانه‌مان رفتیم
لخت، زیرِ پتو مچاله شدم

بغلم کن پتوی غمگینم!
بعد صد سال و قرن! تنهایی
بغلم کن که آتشم بزنی
توی این خانه‌ی مقوّایی
بغلم کن که شاد و غمگینم
مثل گریه پس از خودارضایی

شاعرت فرق داشت با دنیا
عاشقِ آنچه که نمی‌شد بود
وسط جشن، گریه می‌کردم
گرچه لبخند زورکی مُد بود
فوت کردم به کیک بی‌شمعم
مرگ من لحظه‌ی تولّد بود...

#سید_مهدی_موسوی
برشی از مجموعه‌ی با موشها

@TwoSomeChat