پادشاهی‌خواهان توئیتر

‌هر کسی بر حسب فکر، گمانی دارد/....هر سخن ، وقتی و هر نکته ، مکانی دارد

۱۲ظهر،دوشنبه،۱۱مهر ۱۳۹۰(۳اکتبر۲۰۱۱)،صدای آمریکاVOA
صبح از نیویورک راه افتادم بسمت واشنگتن. شاید اولین برنامه پس از ۱۳۵۷ ، درباره ساواک بود و طبعا می دانستم جنجال می شود. و دوسالی بود که مشغول نوشتن «در دامگه حادثه» بودم. این حضرات دارای فیگور آزادیخواهی و آزادی بیان و جامعه مدنی و... هم درجایی که کسی با گفتار یا نوشتار، کمی منافعشان را به خطر بیندازد، همه اصول را زیرپا له می کنند و استثنا هم ندارند و همگی عین حزب توده، اولین حربه شان، تهاجم گله ای با تهمت و توهین است.

در تمام مسیر ، از فرودگاه john f kennedy تا ساختمان بزرگ VOA در موازات بلوار خیابان Independence واشنگتن، در افکار خودم غرق بودم . خلاصه نیم ساعت قبل از اجرا، خودم را به سیامک خان عزیز رساندم. کراواتم را در تاکسی جا گذاشته بودم و مسعود خان سفیری ، با مهربانی امانت داد [که البته بشوخی می گفتم، اسکوند اجاره اش نیز یک کتاب بنده مُخلص است که بعدا تقدیم کردم!.]..

مُجری برنامه [ سیامک خان دهقانپور] انسانی باهوش و حرفه ای بود و چهارچوب یا محور فکری آدمها را زود تشخیص می داد اما این سوالش، دعوت به گوشه رینگ بود. منم خیلی بی تعارف و ساده و بی پرده، حرف دلم را زدم و برداشت مغزی ام را. بهرحال بین ۸ میلیارد نفر کره زمین، مجاز و مختار بودم رای ام را بگویم. اما برنامه تمام نشده بود که حق آزادی رای و کرامت انسانی که پیشکش ، فحش ها دادند و تهمت ها چسباندند و ...

عصر آن روز هم مسافر فلوریدا بودم. در تاکسی تلفنم به صدا درآمد و همان صدای مردانه اش بود :" قربان ، سلام علیکم ! " ... در پاسخ گفتمش: "اگر کاره ای می بودم در مملکت ، تندیس ات را می ساختم تا نسل جوان بداند یک مغز هوشمند چگونه نگذاشت ایران و ایرانی لااقل در ان سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵ به دام شوروی و روس بیفتد". ..و ضد تجزیه طلبها بود... و عاشق مصالح و منافع ملی و امنیت مُلک و مملکت.

بعدها هروقت این صحنه از مصاحبه خودم را دیدم و در مغزم گفتگوهایم با وی را مرور کردم، شادم که حرف دلم را زدم؛ حالا موافق و مخالفش بماند.

حضرات آزادیخواه و مبارز و سیاسی و ....که هویت شان، مبارک شان باشد و سایه عالی شان بر این مرز و بوم ، مُستدام بماناد. و اکثر رفیق و نان و نمک خورده یاسرعرفات و الفتح و ... نمی دانستند که وی حامی کشور فلسطینی بوده...

ما که گفتیم و رفتیم!....به قول زنده یاد داریوش همایون، وطن پرستی مهم است و میهن دوستی. و از همه مهم تر دوستی و نان و حُرمت نان و نمک که پرویز خان داشت و دارد و در خفا هم، جوانمردی ها و کمک ها به مردمان از او دیده ام که مپرس! [ در آن زمان اجرای برنامه ، حدودا یکسالی از درگذشت شادروان داریوش همایون می گذشت. اما همان جمله او درباره این مقام امنیتی در گوشه ذهنم بود.]

شب هم قبل از خواب، یک دوست قدیمی زودجوش، زنگ زد و بعد از کمی گله، صدایش را بلند کرد که می دانی از که تعریف کردی ؟ ، او در زندان به خود من سیلی زده و .... منم اول در مقابل هوچی گری و نقاب انقلابی بودنش ، بله بله کردم و دیدم به هیچ صراطی مستقیم نیست و خیلی مودبانه گفتم : بیچاره آن کسی که گرفتار " عقل " شد /خوشبخت آنکه کُره خر آمد و اُلاغ رفت : (ادیب الممالک فراهانی) .... که گوشی را قطع کرد و رفت که رفت.... چیزی نگفته بودم البته ! [مُراد ما نصیحت بود و گفتیم /حوالت با خدا کردیم و رفتیم/ سعدی]

عرفان قانعی‌ فرد

@TwitterMamnoe

4:46

📎

1.97K viewsedited 22:07