پادشاهی‌خواهان توئیتر

سیستم ایمنی یک جامعه را میشود از طریق "بخش تولید فرهنگ" از کار انداخت و سپس آنرا تسخیر کرد. این فروپاشی درونی یک پروسه است که از چند سویه هدایت میشود. این اتفاق در دوره شاه افتاد و زمینه را برای مهندسی شورش 57 توسط قدرت های مسلط جهانی (گلوبالیسم) فراهم کرد.

.در بخش آموزشی، دانشگاه های کشور عملاً در دست اساتید چپ بود. عایدی آموزش این اساتید دانشجویانی بودند که با خواندن یک جزوه ترجمه درجه چندم لنین احساس خود-علامه-پنداری به آنها دست میداد و حس ویرانگری در آنها تحریک میشد. بسیاری از مدارس بویژه در نقاط محروم و جنوب شهر نیز به همچنین.
عمده انتشاراتی های کشور در دست چپی ها بود. حساب کنید وقتی اکثریت انتشاراتی های یک کشور مثل ایران را چپی ها بچرخانند، عملاً کتابهایی که منتشر خواهند شد خط چپ را تبلیغ خواهند کرد و راه را بر کتاب های مفید خواهند بست. کتابفروشی های تهران غالبا چپی بودند، بجز چند استثنا.
چپی ها در موسسات آموزشی برای نوباوگان/کودکان حضور سنگین داشتند و کتابهای آنها بوفور چاپ/منتشر میشد. شاید بشود از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان یاد کرد که علاوه بر کارهای گرانسنگ، زمینه ساز نشر آثاری چون ماهی سیاه کوچولو و دیگر آثار چپی بود که به بدآموزی های گسترده انجامید.
برای مثال، جوانکی نفهم به اسم صمد بهرنگی یا دیگر اوباش چپ نظیر او را با یک پروپاگاندای سیستماتیک به عرش رساندند و به الگوی فکری جامعه تبدیل کردند! وقتی دروازه بخش فرهنگی به اینگونه افراد باز باشد، پخش و خوانش آثار بدآموز آنها در بطن جامعه تضمین خواهد شد.
اکثریت مترجمین ما چپ بودند. به تبع آن، آثاری که ترجمه میکردند نیز از همین رسته بود. انتشاراتی ها که در بالا ذکر شد در یک همکاری تنگاتنگ با این مترجمین، تولیدات زیانبار این افراد را در جامعه پخش میکردند و باعث ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن جامعه یعنی روحیه میهن پرستی میشدند.
نویسندگان با گرایش چپ نیازی به معرفی ندارند! اینها کل گفتمان روشنفکری دست شان بود. برای مثال، جلال آل احمد که بواقع یک اکتیویست بود را "متفکر سیاسی"، شاملو که فردی کم استعداد و باری به هر جهت بود را "قله شعر" و ساعدی که فارسی را درست بلد نبود بنویسد "گوهر مراد" ما بود!
کشورهای خارجی در دخالتی مستقیم، به بسترسازی تحرکات مخرب چپ یاری می رساندند. شاید نمونه برجسته آن "ده شب شعر انستیتو گوته" باشد که بقصد سازماندهی و جااندازی تفکر چپ و تبدیل آن به گفتمان مسلط ضد پادشاهی برپا شده بود.
نباید رخنه چپ در رسانه ملی را از یاد برد. تولیدات منحط ضد ناسیونالیستی و تزریق حس خود-کم-بینی به شهروند ایرانی را با سریال هایی چون دایی جان ناپلئون پیش بردند. با این سریال، جلوی خرد نقاد نوپای جامعه شهروندی ایران و پرسشگری عمومی را گرفتند و باورهای قضا-قدری را بازسازی کردند!
دایی جان ناپلئون سریالی بسیار خوش ساخت بود که با تولیدات شبکه BBC پهلو میزد و بیننده را یاد همین شبکه می انداخت! کلاً از لحاظ فرم، ساخت، کارگردانی، شباهتی به دیگر سریال های داخلی نداشت. زنده یاد #مانوک_خدابخشیان معتقد بود که ساخت این سریال حاصل یک توطئه و برنامه قبلی بود.
در رادیو ملی، چپی هایی مثل هوشنگ ابتهاج رخنه کردند و راه را بر ورود دیگر چپی ها و به حاشیه راندن هنرمندان واقعی گشودند. یک چپی -درست مثل غده سرطانی- وقتی بدن را آلوده کرد، گسترش می یابد و اجزای بدن را از کار می اندازد!
ایمنی بدن ایران ما را اینگونه از کار انداختند...

Majid Zohari

@TwitterMamnoe

5.51K viewsedited 20:44