پادشاهی‌خواهان توئیتر

یادش بخیر
مرداد داغ تهرانه و ده دقیقه ست که منتظر تاکسی‌ام. حوالی میدون سپاه. طبق معمول حواسم میره به گذشته‌ها و خاطرات سالیان دور از خیابون شاهرضا...
بی اختیار به تاکسی‌ای که برام بوق میزنه و میگذره میگم: مستقیم سر پهلوی!
بیست سی متر جلوتر میزنه روی ترمز و بعد از کمی مکث، دنده عقب میگیره و جلوی پام وایمیسته. راننده جوانکیه همسن و سال خودم. موی و ریش سپید و عینکی. نیش خودش و مسافرش تا بنا گوشش بازه.
کله شو به طرف پنجره دراز میکنه و با همون نیش باز میگه: کجا؟؟ یه بار دیگه بگو؟
خنده‌م میگیره. میگم: ببخشید، از دهنم پرید. سر ولیعصر.
میگه: نه آبجی، همونی که اون اول گفتی رو یه بار دیگه‌م بگو، کجا؟ میگم: عرض کردم چهارراه پهلوی.
یه وری میچرخه و در عقب رو باز میکنه و میگه: امر فرمودین قربان.
گردن مسافر جلویی که جوانک نوزده بیست ساله‌ی هدفون به گوشیه میچرخه به طرف من. احساس میکنم همون سگ اصحاب کهف هستم که دارم با لباس مبدّل تو خیابونا پرسه میزنم.
راننده روشو میکنه به پسرک: جَوون شیشه تو بده بالا میخوام واسه آبجیم کولر بیگیرم.
همونجوری که ریز ریز میخنده و سر تکون میده، کولرو روشن میکنه. بعد دراز میشه و از توی داشبورد یه نوار کاست درمیاره: بیا آبجی، اینم الان واسه‌ت پلِی میکنم شوما گوش بیگیر به یاد همون روزا که ولی عصرمون پهلوی بود.
میگم: لطف میکنید.
شروع آهنگ آشناست، همینجور که ته ذهنم دارم خواننده رو حدس میزنم، صدای غمگین مهرپویا می‌پیچیه تو تاکسی:
آن زمان‌ها کز نگاه خسته‌ی مرغان دریایی...
دلم فشرده می‌شه، سال‌ها بود که این ترانه رو نشنیده بودم.
از تو آینه میگه: دمت گرم آبجی، سر صبحی انگاری پس کله مونو گرفتی انداختی تو دامن عَلضرت.
میگم: بعله، گرماست وحواس پرتی دیگه.
بعد از چند دقیقه همینجوری که با انگشتاش ریشای سپیدشو شونه میکنه میپرسه: حالا مسیرتون کجاس؟
گفتم: شما تا کجا میرید؟
می‌خنده، دنده رو عوض میکنه و سیگاری که پشت گوششه برمیداره و همونجور خاموش میذاره کنج لبش: مستقیم از آیزنهاور میرم تا خود میدون شهیاد.
حالا که اونم افتاده تو دامن طرف میگم: پس منم ۲۴ اسفند پیاده میشم.
میگه رو جف چشام.
از چهار راه که رد میشیم یهویی میزنه روی شونه‌ی پسرک: هعععییی... ببین شازده، یه وقتی اینجا موسسه ملّی زبان بود، بعد از دانشگاه میومدم اینجا انگلیسی کار میکردم. (پسرک هدفون به گوش چرتش پاره میشه و گیج و منگ دور و برش رو نگاه میکنه.) دوباره از تو آینه میگه: یادته آبجی اینجاها رو؟ آندره رو یادته؟ صفحه فروشی بتهوونو چی؟
میگم: بله یادمه، اینجا خیلی چیزا بود که الان نیست. تهرون خیلی خاطره‌ها داشت که طوفان بُردش.
آه میکشه: حیف... حیف... چه روزایی بود… ای روزگار... هااای پیشانی ما را به کجا میکشانی...
علوم اجتماعی خوندم، همینجا تو دانشگاه تهران لیسانس گرفتم. الانمم که میبینی.
مهرپویا داره مرگ قو رو میخونه که راننده محکم میزنه رو پاش و میگه: واااای... خاطرت هست خانوم؟ به این بنده خدا میگفتیم عباس گاو صدا.
همونجوری که سرم رو به شیشه پنجره تکیه دادم و با بغض بیرون رو نگاه میکنم میگم:
ـ بعله آقا خاطرم هست، یه وقتایی هم سیتار میزد این عباس آقا.
آروم گفت: عباس آقا رو خیلی دوست دارم. خیلی.
به میدون ۲۴ اسفند که میرسیم میزنه بغل: بیا... محض گل روی آبجیم مسافر نزدم. جلوی سینما کاپری‌ام پیاده‌ت کردم، به یاد گوزن‌ها.
تشکر میکنم و یه پنج هزار تومنی میگیرم طرفش. برمیگرده رو به من، غمگین توی چشام نگاه میکنه و با اون صدای خش دارش میگه: بذ جیبت آبجی، این دفه رو مهمون ما.
میگم: نه آقا ممنون، آخه اینجوری که نمیشه.
یه تلخ خندی میزنه: اتفاقا اینجوری میشه. دُنت وُری، یو مِید مای دِی آبجی. حالام بپر پایین که کار دارم.
پیاده میشم،
غم دنیا میشینه رو دلم
صدای مهرپویاست که میخونه:
تو از قبیله لیلی
من از قبیله مجنون
تو از سپیده و نوری
من از شقایق پر خون

این داستان را کسانی که پنجاه ساله یا بالاتر هستند خوب درک می‌کنند
اما بقیه هم بدونن روزگاری اینطور بود
یکی بود یکی نبود…

اون قدیما که تو شهر ما انتخاباتی در کار نبود و شاه خائن، هنوز خائن بود،

خیابونا خلوت بودن و آسمونا آبی...

اون قدیما که هنوز آدما زندگی یادشون نرفته بود،

یه روزایی می‌رفتیم چهارراه پهلوی فروشگاه بتهوون دنبال صفحه‌ی جدید
بعدشم می‌رفتیم آندره ساندویچ می‌خوردیم

یا اگه پول داشتیم، می‌رفتیم کارتیه لاتن تو خیابون کاخ و اسپاگتی می‌خوردیم.

اون قدیما، یه روزایی که هنوز انقلاب نشده بود، بعدازظهرا می‌رفتیم کافه قنادی بامداد که یه کم پایین تر از آندره بود.
گاهی هم پیراشکی خسروی و بعدشم کافه نادری.

خاطره یک بانوی ایرانی

@TwitterMamnoe

67 views19:41